Hoofdtekst
Wat ik nou fertel heb ik self metmoakt. Ik was bij buren, dat waren olde bejaarde mensen. Myn pappe had bij die frou warkt woar ik was te proaten.
Ze had it tegen pappe altyd over ons jongens.
Twee jonges fan hör waren der die oavend ook.
Noa elf uur heurde ik hoe er met hoamers sloagd werd en met balken en planken goaid. It was doar allemoal leven. 't Kwam fan buten. Ik sei teugen die jongens: "Loaten we doar hinne goan en kieken."
Se seiden: "As we doar hinne goan is der geen leven meer." Toch gingen we der hinne. Moar der was niks te sien of te heuren. De beide jongens hadden it feul foaker al heurd.
Ze had it tegen pappe altyd over ons jongens.
Twee jonges fan hör waren der die oavend ook.
Noa elf uur heurde ik hoe er met hoamers sloagd werd en met balken en planken goaid. It was doar allemoal leven. 't Kwam fan buten. Ik sei teugen die jongens: "Loaten we doar hinne goan en kieken."
Se seiden: "As we doar hinne goan is der geen leven meer." Toch gingen we der hinne. Moar der was niks te sien of te heuren. De beide jongens hadden it feul foaker al heurd.
Beschrijving
Na elf uur hoorden we lawaai buiten van hamers en balken en planken die gesmeten werden. Maar buiten was niets meer te zien of te horen.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1036, verhaal 1 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
23 juni 1973
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21