CJ104813

As Jan yn 'e haeijing woe gong er freeds nei Ljouwert ta of tiisdeis nei Snits. Dêr wienen dan de boeren dy't de mieren útsochten. Sa wie Jan dan ris wer op in tiisdei yn Snits.
Doe wie dêr in boer, dy koed er wol. Dêr hied er alris foar ûngetide. Gjin bêste broeder, sei Jan, en in hiel min wiif, in greate stjonkert. Griet hiet se.
Doe't dy boer Jan seach, sei er: "Wolst in kop kofje ha, Jan?"
"Jawol", sei Jan.
"Giet it noch goed mei jimme?" frege de boer.
"Prima", sei Jan.
"Mei my ek wol," sei de boer, "mar myn frou is overleden."
It duorre even, doe sei Jan: "Ha jo al in stien op it graef?"
"Né", sei de boer.
Doe sei Jan: "Dan wyt ik der wol in spreuk op."
"Hwàt dan?" frege de boer.
Doe sei Jan: "Der mat op stean:
Hier ligt begraven Griet.
In de hemel is ze niet,
maar in de hel,
dat weet ik wel."

Jan ging eens naar een boer die hij in de hooitijd altijd hielp. Die boer had een vreselijke vrouw, Griet. Hij werd op de koffie gevraagd en de boer vertelde hem dat zijn vrouw was overleden. Toen bleek dat er nog geen grafsteen was, wist Jan wel een mooie tekst: Hier ligt begraven Griet. / In de hemel is ze niet, / maar in de hel, / dat weet ik wel.

Collectie Jaarsma, verslag 1048, verhaal 13 (archief Meertens Instituut)

5 juli 1973

Jan [Hepkes]    Jan [Hepkes]   

Griet    Griet   

Ljouwert    Ljouwert   

Leeuwarden    Leeuwarden   

Snits    Snits   

Sneek    Sneek   

2013-03-01 14:46:21