CJ108211

Martens Bauk hie in nicht, dat wie Griet. Dy lake altyd sa. Der koe net hwat wêze, of hja bigoun der om to laitsjen.
Jehannes sei: "Dat sil 'k har ris ôfleare."
Doe soed er har de rokken ôfsakje litte. Hja moest se mei gewelt beethâlde, en har broek ek, hja koe 't hast net forhinderje. Hja die gau de bêdsdoarkes iepen. Hja is doe nuver op bêd rekke. Mar dêr wie 't noch net mei dien.
Doe roan der hwat ûnder 't bêd om, in ichelbaerch of sa, dat dêr omrattele. Hja wie fjûrbinaud en lake net.
Hy koe ek soldaetsjes marsjeare litte. Dy liet er ta de hurddobbe útkomme. Dêrby lies er út in boek. As er datselde dan wer tobeklies, dan gongen dy soldaetsjes wer ta de hurddobbe yn. De boeken, dy't er brûkte, binne mei him yn 'e kiste kaem, doe't er dea wie.

Tovenaar maakt vrouw die om alles lacht, bang door te proberen haar rok en onderbroek te laten afzakken, en door onderin de bedstee rond te scharrelen.
Hij kan ook soldaatjes uit de haardplaat laten komen door in een boek te lezen. De soldaatjes gaan terug als hij het boek weglegt. De boeken zijn met hem begraven.

Collectie Jaarsma (Archief Meertens Instituut)

Martens Bauk    Martens Bauk   

Griet    Griet   

Jehannes    Jehannes   

2013-03-01 14:46:21