Hoofdtekst
De volgende dag hadden we een bespreking met de heer Hubert. Hij vertelde ons dat hij voor die middag een afspraak met professor Bruner had gemaakt voor een demonstratie. Om drie uur kwamen wij in het hospitaal waar we professor Bruner, zijn staf en een aantal studenten ontmoetten.
We gingen naar de aula. De professor waarschuwde de hooggeleerde wetenschappers. Er zouden bij de demonstratie dodelijke verwondingen kunnen ontstaan. Daarna gaf hij aan dat we met de demonstratie konden beginnen. Eerst hield Mirin Dajo een kleine toespraak. Hij vertelde dat hij geen fakir of degenslikker was. Wat hij zou demonstreren was alleen mogelijk bij een goede geestelijke instelling en een volledig Godsvertrouwen. Volgens mij interesseerde dit de geleerden niet. Het ging hen er meer om het zogenaamde wonder te aanschouwen. Zo was het ook voorgespiegeld door de directeur van het Corso Theater. Mirin Dajo ontblootte zijn bovenlijf. Ik stak de floret aan de rugzijde in de buurt van zijn nieren door zijn lichaam heen. Aan de voorkant kwam die er weer uit. Er was geen druppeltje bloed te zien. Iedereen had daar vol spanning op zitten wachten. Men was verbaasd dat er geen bloed vloeide. Direct werden er vragen gesteld. Niemand had er iets van begrepen. Professor Bruner stelde voor een röntgenfoto te laten maken. Mirin Dajo stemde hiermee in.
De professor vertelde dat de röntgenkamer helemaal aan de andere kant van het gebouw lag. Misschien was het beter Mirin Dajo op een brancard te leggen. Maar dat was niet mogelijk met dat wapen door hem heen. Mirin Dajo stelde zelf voor er naar toe te lopen. Nu bleek dat ik ook nog door de maag gestoken had. Er werd een groot laken om hem heen gedaan. Aan de voorkant zag je de punt van de floret 30 centimeter uitsteken.
In optocht liepen we door de gangen van het ziekenhuis. In de gangen kwamen we een paar zusters tegen. Bij het zien van Mirin Dajo holden ze luid gillend weg. Bij de röntgenkamer stond een brancard met daarop een van pijn kermende man, die een paar gebroken botten had. Toen hij ons zag, was hij zo gefascineerd dat hij stil werd en ons met grote ogen van verbazing aankeek.
In de röntgenkamer zei Mirin Dajo tegen mij: "Dat wordt niks met die foto's, want die man is veel te zenuwachtig." We kregen later ook te horen, dat de foto's slecht waren.
Ik trok ter plekke het wapen uit het lichaam van Mirin Dajo. Iedereen stond klaar met watten en een desinfecteermiddel, want ze verwachtten een enorme bloedstroom. Er gebeurde niets. Er waren alleen wat druppels wondvocht. Professor Bruner sprak met ons en vroeg mij of ik op dezelfde manier een hond zou willen doorsteken. Ik antwoordde hierop: "Als u een onkwetsbare hond voor mij heeft, dan wel. Zo niet dan is het antwoord nee."
Meneer Hubert was heel erg blij met het resultaat. Hij had zich steeds afgevraagd of dit alles wel mogelijk was. Gerustgesteld kon hij nu met een reclamecampagne beginnen.
Het was inmiddels 31 mei 1947.
We gingen naar de aula. De professor waarschuwde de hooggeleerde wetenschappers. Er zouden bij de demonstratie dodelijke verwondingen kunnen ontstaan. Daarna gaf hij aan dat we met de demonstratie konden beginnen. Eerst hield Mirin Dajo een kleine toespraak. Hij vertelde dat hij geen fakir of degenslikker was. Wat hij zou demonstreren was alleen mogelijk bij een goede geestelijke instelling en een volledig Godsvertrouwen. Volgens mij interesseerde dit de geleerden niet. Het ging hen er meer om het zogenaamde wonder te aanschouwen. Zo was het ook voorgespiegeld door de directeur van het Corso Theater. Mirin Dajo ontblootte zijn bovenlijf. Ik stak de floret aan de rugzijde in de buurt van zijn nieren door zijn lichaam heen. Aan de voorkant kwam die er weer uit. Er was geen druppeltje bloed te zien. Iedereen had daar vol spanning op zitten wachten. Men was verbaasd dat er geen bloed vloeide. Direct werden er vragen gesteld. Niemand had er iets van begrepen. Professor Bruner stelde voor een röntgenfoto te laten maken. Mirin Dajo stemde hiermee in.
De professor vertelde dat de röntgenkamer helemaal aan de andere kant van het gebouw lag. Misschien was het beter Mirin Dajo op een brancard te leggen. Maar dat was niet mogelijk met dat wapen door hem heen. Mirin Dajo stelde zelf voor er naar toe te lopen. Nu bleek dat ik ook nog door de maag gestoken had. Er werd een groot laken om hem heen gedaan. Aan de voorkant zag je de punt van de floret 30 centimeter uitsteken.
In optocht liepen we door de gangen van het ziekenhuis. In de gangen kwamen we een paar zusters tegen. Bij het zien van Mirin Dajo holden ze luid gillend weg. Bij de röntgenkamer stond een brancard met daarop een van pijn kermende man, die een paar gebroken botten had. Toen hij ons zag, was hij zo gefascineerd dat hij stil werd en ons met grote ogen van verbazing aankeek.
In de röntgenkamer zei Mirin Dajo tegen mij: "Dat wordt niks met die foto's, want die man is veel te zenuwachtig." We kregen later ook te horen, dat de foto's slecht waren.
Ik trok ter plekke het wapen uit het lichaam van Mirin Dajo. Iedereen stond klaar met watten en een desinfecteermiddel, want ze verwachtten een enorme bloedstroom. Er gebeurde niets. Er waren alleen wat druppels wondvocht. Professor Bruner sprak met ons en vroeg mij of ik op dezelfde manier een hond zou willen doorsteken. Ik antwoordde hierop: "Als u een onkwetsbare hond voor mij heeft, dan wel. Zo niet dan is het antwoord nee."
Meneer Hubert was heel erg blij met het resultaat. Hij had zich steeds afgevraagd of dit alles wel mogelijk was. Gerustgesteld kon hij nu met een reclamecampagne beginnen.
Het was inmiddels 31 mei 1947.
Beschrijving
Demonstratie van de onkwetsbaarheid van een genezer.
Bron
Jan D. de Groot: De onkwetsbare profeet. Het Nederlandse fenomeen Mirin Dajo. Enkhuizen 2003, p. 53-54
Commentaar
zie http://frontierworld.nl/webshops/?product=de-onkwetsbare-profeet-het-nederlandse-fenomeen-mirin-dajo-jan-d-de-groot
Naam Overig in Tekst
Hubert 
Hubert 
Bruner
Bruner
Mirin Dajo
Mirin Dajo
Jan de Groot
Jan de Groot
Corso Theater
Corso Theater
Naam Locatie in Tekst
Zwitserland
Zwitserland
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20