HUBKUNST05 - De zandige Kempen

De zandige Kempen
Dor en droog, zoor en weerbarstig, was de zandbodem der Brabantsche Kempen in de vergane eeuwen, toen de keuterboeren een schralen oogst ontwrongen aan hun moeizaam bewerkte akkers.
Vooral in de Acht Zaligheden, ten z.w. van Eindhoven, in Bladel, Steensel, Eersel, Hulsel, Knechsel, Netersel, Duizel en Woensel woonden de magere, pezige boeren van den heikant. En in de buurt van de 'Drie Goddelijke Deugden', Poppel, Weelde en Ravels.
Daar leven nog de sagen van den mol en van den pier. Hier hedde gij nou da vertelselke van diejen mol!
Pidolleke de Mol, was gevangen door meneer Eiber mee z'n lange stelten. Permantig in z'n vloeren frakske en mee z'n vinnige gitoogskes had ie maar evekes uit z'n molspijp gepiept en daar zjuust had diejen Eiber 'em te grazen. Ge gaat er aan, jongen, had ie gezegd. En ie pagaaide mee 'em naar z'n nest op de schuur van Boerkes. Maar ja, onder weges kreeg ie compassie mee Pidolleke de Mol. 'k Zal oe laten loope, zee-tie. En den oliveer wou z'n bek al open doen, om 't molleke de vrijheid terug te geve, toen me da felle ding zjuust vroeg:
- Waar vliege we n'ier, ergerans?
- Ik zie ginder wijd den kerktore van Steensel, zee meneer Eiber.
- Oei, oei, zuchtte het molleke, slok me dan maar liever op, orre, want in dees droge en dorre contrij mot ik toch kapot van den honger, steenen zitten er genog, maar uren ver in den ronde geenen eenen wurm in den grond. 'k Heb liever 'nen sebieten dood, dan 'n lang lijen!
- Mijn is 't goed, zee de oliveer
En zoo wier Pidolleke de Mol opgeslokt. En daar hedde gij nou da vertelselke van diejen pier.
Da gebeurde bij Meerle, ik bedoel Mèrrel. De boeren hadden daar van hun leven nog geenen pier gezien. Op 'n keer was 't Rooie Nolleke z'n akker aan 't omspitten. Mee dat ie evekes ophield, kwam er ineens zoo'n lang, smal, rood ding, net 'n dikken rooien draad, onder de spraai uitwriemele. Zoo'n ding had Nolleke nooit nie gezien, en ie had toch mee Napoleon mee gewiest. Eers sting ie er suf naar te kijke. Toen riep ie de andere boere, die kort bij aan 't werk ware. Sie stingen er ook van te zien. Nolleke, die tamboer in Frankrijk was gewiest, wou 't vreemde beest mee z'n vingers aanrake, maar ze riepe allemaal tegelijk:
- Blijft er, perdjen, van af Nolleke, ziede gij nie, dat 'em koleirig wordt, ziet 'em 's krinkele.
Nolleke bleef er van af.
't Kos best den duvel wel 'ns gewiest zijn, ja, daar-hoefde-nie-van-te-verschiete!
Op 't lest raapte d'r een al z'nnen moed bijeen. Hij had 'nen ijzeren pot genomen, mee 'n houtje wipte hij da vremde slangeske d'r in, en toen klats! 't Deksel erop, dat diejen duvel opgesloten was. En nou gingen ze allemaal in optocht achter mekaar naar meneer den Pestoor. Nolleke die 't beest gevonden had mocht den pot dragen, met twee handen, orre Nol! Ja, de Pestoor wies wel veul latijn, maar zoo'n akelig ding had ie ook nooit gezien. Maar in z'n boek stond zoo iets geteekend en d'r onder sting 'Pier'. Awel, 't was een Pier! Mee 'nen stevige ketting aan het hensel wier de pot bij meneer Pestoor in den tuin vastgeleet aan 'nen boom dat ie nie weggehaald kon worre. En sommetije kwamen de mense van de Kempe 'ns kijke of da duvelding nog bewoog. En veul jare later zeejen ze Zondags nog wel eens als iemand z'n stok pakte om op stai te gaan naar Merrel:
'Gade naar Merrel om te zien of diejen pier nog leeft?' Nou vrage ze da niet meer...
Maar da was dan ook 'n vertelselke uit den ouwen tijd, toen de duvel nog 'nen kleine jonge was.

VDK 0231A* - De kikker en de ooievaar: "Vreet mij dan maar op!"    VDK 0231A* - De kikker en de ooievaar: "Vreet mij dan maar op!"   

Pidolleke de mol werd door meneer Eiber de ooievaar gevangen en in zijn snavel meegenomen. Onderweg naar zijn nest kreeg de ooievaar medelijden met de mol, en stelde voor hem vrij te laten. De mol zei liever te sterven dan in die droge omgeving van de honger om te komen. De ooievaar at hem op.

Bij Meerle of Mèrrel vond Rooie Nolleke een beestje tijdens het werk op het land. Niemand wist wat het rare wezentje was. Ze namen het in een potje mee naar de pastoor, die hen vertelde dat het een pier was. Ze bonden de pier in het potje aan een boom, zodat de mensen af en toe naar het rare diertje konden kijken.

Hub. Kunst. Brabantsche sagen: aan de boeren van Brabant, die nog de sagen van hun land bewaren. Turnhout, 1934. p. 38-41

1934

De kikker en de ooievaar: "Vreet mij dan maar op!"

Knechsel    Knechsel   

Netersel    Netersel   

Duizel en Woensel    Duizel en Woensel   

Weelde    Weelde   

Drie Goddelijke Deugden    Drie Goddelijke Deugden   

Pidolleke    Pidolleke   

Eiber    Eiber   

Mèrrel    Mèrrel   

Rooie Nolleke    Rooie Nolleke   

Kempen    Kempen   

Brabant    Brabant   

Eindhoven    Eindhoven   

Bladel    Bladel   

Steensel    Steensel   

Eersel    Eersel   

Hulsel    Hulsel   

Poppel    Poppel   

Ravels    Ravels   

Meerle    Meerle   

Napoleon    Napoleon   

Frankrijk    Frankrijk   

2013-03-01 14:46:20