OVER0296

Doe de juwelier Pieter van Heemert op sterven lag liet hij den advocaet Vincent Pothoven haelen om op sijn saecken ordre te stellen. Dat gedaen zijnde, stack hij sijn ene been van het bedde. R. 'Ey, lieve, sie eens watte dunne beentjes dat ick hebbe.' R. 'Sij zijn noch soo dick als tevooren, de kuyten zijn soo wat vervloogen. Daer tegen moet ghij dencken dat het u maer voor beenen aengerekent zijn, want ghij leest nergen in de Heylige Schrift van wackere kuyten, maer op verscheydene plaetsen van starcke mans beenen etc.'

Een juwelier ligt op sterven en een advocaat komt wat zaken regelen. De juwelier laat zijn dunne benen zien. Maar de advocaat zegt: de kuiten zijn verdwenen, maar de benen zijn nog even dik. En daar gaat het om: de Bijbel heeft het ook nooit over goede kuiten, maar wel over sterke benen die de weelde kunnen dragen - daarmee zinspelend op de rijkdom van de juwelier.
 

Aernout van Overbeke, Anecdota sive historiae jocosae. Ed. R. Dekker, H. Roodenburg en H.J. van Rees. Amsterdam 1991

Derde kwart zeventiende eeuw

Pieter van Heemert    Pieter van Heemert   

Vincent Pothoven    Vincent Pothoven   

Heylige Schrift    Heylige Schrift   

Heilige Schrift    Heilige Schrift   

Bijbel    Bijbel   

2013-03-01 14:46:20