OVER0298

Arend was op de galey gebannen, maer hij lacchte daerom. 'Jae', seyden de andere, 'wist ghij wat het was op de galey te sitten, ghij soudt daer niet om lachen.' Maer hij kreunde sich des niet. Doe hij er nu nae toegebragt wierdt, lacchte hij noch al. Die met hem geketent waeren seyden: 'Wat duyvel, lacht ghij erom? Ghij zijt immers van geen beter conditie als wij.' R. 'Praet ghij wat, ick sal noch wel vrij raecken.' R. 'Door wat middel?' R. 'Ick ben soo schrikachtig op 't water, dat ik van vrees sterven souw.'

Arend was tot de galei gebannen, maar hij moest erom lachen. De andere snapten niet waarom hij lachte. Arend legde uit dat hij niet zo lang zou hoeven blijven: hij was zo bang voor water, dat hij van angst zou sterven.

Aernout van Overbeke, Anecdota sive historiae jocosae. Ed. R. Dekker, H. Roodenburg en H.J. van Rees. Amsterdam 1991

Derde kwart zeventiende eeuw

Vroeger werden galeien (grote roeischepen) met misdadigers bemand.

Arend    Arend   

2013-03-01 14:46:20