WEV004608

Honnegehoel, joa, ik leuf d’r nich aan. Man andern wol weer. In de Spaanse griep heb ’k ain kend, dai dou overleden is. ’n Poar doagen van te veuren luip d’hond as ’n gekke over dele. Noa tied was ’e rustig. “Kiek”, zeden mensken dan, “’n hond wait ’t wol.”
Man ik hol schollers op.

SINSAG 0487

Hond is een paar dagen voor de dood onrustig en kalmeert daarna, maar verteller gelooft niet dat huilen van honden voorloop van de dood is.

Collectie Wever, verslag 46, verhaal 8 (Archief Meertens Instituut)

Spaanse    Spaanse   

2013-03-01 14:46:21