Hoofdtekst
HET VURIG ROS VAN GHOIR.
Vóór de Fransche revolutie was het slot Ghoir of Aldenghoir bij Haelen een tijd lang onbewoond. Wanneer de burchtklok middernacht sloeg, viel de zware valbrug vanzelf neer. Dan kwam er een vurig paard de burchtpoort uitgevlogen en rende door den donkeren winternacht de velden in.
Op een winteravond zaten in een herberg te Buggenum eenige boeren bijeen te praten. Het gesprek kwam ook over het vurige paard van den Aldenghoir. Onder de bezoekers van de herberg was er een, die veel op de loerjacht ging en voor een klein beetje niet vervaard was. Deze wilde in een halfdronken stemming wel iets meer van het spook van Ghoir weten en vroeg of er iemand uit het gezelschap lust had, het met hem te wagen, het spook eens wat meer van nabij te bezien.
Toen nu niemand genegen was, met hem mee te gaan, verzekerde hij hun, dat hij het ook alleen durfde. Zijn kameraden raadden hem dat ten zeerste af. Maar hij zwoer nog dienzelfden nacht te gaan.
Hij ging ook, maar werd nooit meer teruggezien. Wel vond men des morgens zijn geweer voor den burcht van Ghoir in den sneeuw liggen. Het heette, dat het vuurspook hem had meegenomen en met hem in den grond verzonken is. Volgens een andere lezing is er ook sprake van een vurigen wagen.
Vóór de Fransche revolutie was het slot Ghoir of Aldenghoir bij Haelen een tijd lang onbewoond. Wanneer de burchtklok middernacht sloeg, viel de zware valbrug vanzelf neer. Dan kwam er een vurig paard de burchtpoort uitgevlogen en rende door den donkeren winternacht de velden in.
Op een winteravond zaten in een herberg te Buggenum eenige boeren bijeen te praten. Het gesprek kwam ook over het vurige paard van den Aldenghoir. Onder de bezoekers van de herberg was er een, die veel op de loerjacht ging en voor een klein beetje niet vervaard was. Deze wilde in een halfdronken stemming wel iets meer van het spook van Ghoir weten en vroeg of er iemand uit het gezelschap lust had, het met hem te wagen, het spook eens wat meer van nabij te bezien.
Toen nu niemand genegen was, met hem mee te gaan, verzekerde hij hun, dat hij het ook alleen durfde. Zijn kameraden raadden hem dat ten zeerste af. Maar hij zwoer nog dienzelfden nacht te gaan.
Hij ging ook, maar werd nooit meer teruggezien. Wel vond men des morgens zijn geweer voor den burcht van Ghoir in den sneeuw liggen. Het heette, dat het vuurspook hem had meegenomen en met hem in den grond verzonken is. Volgens een andere lezing is er ook sprake van een vurigen wagen.
Beschrijving
Toen het slot van Aldenghoir onbewoond was, sloeg om middernacht de valbrug vanzelf neer en vloog er een vurig paard de poort uit. Een dronken en overmoedig persoon ging eens 's nachts naar het kasteel en is nooit meer teruggezien. Alleen zijn geweer vond men de volgende dag in de sneeuw. Men zei dat het vuurspook de man had meegenomen en met hem in de grond verzonken is.
Bron
Kemp, Pierre. Limburgs Sagenboek. Gebrs van Aelst. Maastricht, 1925.
Commentaar
1925
Dit verhaal is te vinden in het hoofdstuk 'Het vurig ros van Ghoir'.
Naam Overig in Tekst
Ghoir   
Franse Revolutie   
Aldenghoir   
Naam Locatie in Tekst
Haelen   
Buggenum   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20
