Hoofdtekst
[Ik heb] tijdens mijn reizen veel verhalen van mensen over hun plantenwereld gehoord waarvan ik er veel heb verwerkt in dit boek.
Mijn belangstelling voor deze verhalen werd gewekt toen ik een jaar of veertien was. Mijn vader, de beste leermeester die ik in mijn leven heb gehad, bracht me de liefde voor de plantenwereld bij: hij wees me op de waarde ervan en leerde me de Latijnse namen van plant, bloem, en boom. Op zeker dag vertelde hij me het verhaal van de alruin of mandragora.
Mijn vader vertelde me dat de alruin geheime krachten bezat en de plant van de duivel was. Wie de wortel van de alruin in zijn bezit had, werd rijk en kon een welvarend leven leiden. De alruin was een geluksplant die in een Duits spreekwoord voorkomt: Der hat soviel Glück, er hat bestimmt eine Alraune in der Tasche. (Hij heeft zo veel geluk, hij draagt beslist een alruin in zijn zak).
Het verhaal van de alruin dat mijn vader me vertelde, is mijn leven lang het verhaal der verhalen voor me geweest en het begin van een speurtocht die nog niet ten einde is.
[...]
de alruin groeit veelal op plaatsen des doods, waar galgen of executieplaatsen zijn. Het is een klein, onbeduidend plantje dat na de bloei een of twee bessen draagt. De macht van de alruin schuilt in zijn wortels, maar geen mens kan hem uitgraven of oogsten zonder doof te worden: zo hard schreeuwt de alruin-man of -vrouw als hij of zij de aarde uit moet. Om toch de magische wortel in bezit te krijgen, heb je een zwarte hond nodig. Je graaft de plant iets uit en bindt een touw aan de staart van de hond; het andere einde ervan bind je om de alruinwortel. Op het moment dat de hond wegloopt en zo de wortel uit de aarde trekt, dien je je oren te bedekken, anders word je doof.
Mijn belangstelling voor deze verhalen werd gewekt toen ik een jaar of veertien was. Mijn vader, de beste leermeester die ik in mijn leven heb gehad, bracht me de liefde voor de plantenwereld bij: hij wees me op de waarde ervan en leerde me de Latijnse namen van plant, bloem, en boom. Op zeker dag vertelde hij me het verhaal van de alruin of mandragora.
Mijn vader vertelde me dat de alruin geheime krachten bezat en de plant van de duivel was. Wie de wortel van de alruin in zijn bezit had, werd rijk en kon een welvarend leven leiden. De alruin was een geluksplant die in een Duits spreekwoord voorkomt: Der hat soviel Glück, er hat bestimmt eine Alraune in der Tasche. (Hij heeft zo veel geluk, hij draagt beslist een alruin in zijn zak).
Het verhaal van de alruin dat mijn vader me vertelde, is mijn leven lang het verhaal der verhalen voor me geweest en het begin van een speurtocht die nog niet ten einde is.
[...]
de alruin groeit veelal op plaatsen des doods, waar galgen of executieplaatsen zijn. Het is een klein, onbeduidend plantje dat na de bloei een of twee bessen draagt. De macht van de alruin schuilt in zijn wortels, maar geen mens kan hem uitgraven of oogsten zonder doof te worden: zo hard schreeuwt de alruin-man of -vrouw als hij of zij de aarde uit moet. Om toch de magische wortel in bezit te krijgen, heb je een zwarte hond nodig. Je graaft de plant iets uit en bindt een touw aan de staart van de hond; het andere einde ervan bind je om de alruinwortel. Op het moment dat de hond wegloopt en zo de wortel uit de aarde trekt, dien je je oren te bedekken, anders word je doof.
Beschrijving
Mijn vader vertelde me dat de alruin geheime krachten bezat en de plant van de duivel was. Wie de wortel van de alruin in zijn bezit had, werd rijk en kon een welvarend leven leiden. De alruin was een geluksplant.
Bron
Imca Marina. De magie van de planten : overleveringen en legenden uit de plantenwereld. p. 9, 10, 16 en 17.
Commentaar
Zie onder 'Beeld' voor een fot van Imca Marina.
Naam Overig in Tekst
Latijnse
Latijnse 
Duits
Duits
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21