WEV007101

Was es n moal n man, dai hail wat boerderij-n har.
Aine was dr bie, woor e nooit kwam en woor ook andersganaine hen dös. Het spoukde door.
Dr wazzen wol al gounend hen west, man ze kwamen dr nich leevndig weer vot. En nôn kön e er gainend meer op kriegn.
In dat hoes woonden drai zwaarde kerels. Dai huivden elk en aine dood, dai t woagde um bie heur tekomen.

Op n dag zee de man: “Wel dr hen duurt, mag de boerderij hollen.”
Hai har dou n grode knecht; dai hedde Jan.
Jan zee: “Ik woag dr op.”
Dou lutje knecht heurde, dat Jan noar de zwaarde kerels gung, stelde-e veur um mit te goan.
Dat mög wol, en zo trokken de beide jonges noar t spoukhoes.

As ze bie t hoes komen, is dr niks te zain. Zai goan noar binnen, loopn de haile boerderij deur, man vinnen gain biezunders,
Dan goan ze man in keukn zitn en wachtn of.
En joa heur; inains komt dr gestommel en door gèèt deur oopn.
De drai zwaarde kerels komen dr aan; zai hebben n liekkiste bie zuk en zetn dai op de vlouer.
Lutje knecht wör doadelk zo benaud, dat e under de bedstee schoot; door bleef e stil zitn.
Man Jan sprong overènne en zee: “Hebben ie man ain kiste bie joe? Wie binnen mit ons twai-end.”
Kerels zeden niks, en gungen deure weer oet.
Jan luip noar de kiste, reet deksel dr of en, o wai, dou sprong dr n kerel oet; n vent mit n haile laange board.
Veur dat Jan wat zegn kön, was d kerel ook al weer tou deure verdween-n.
Lutke knecht bleef under berre, en Jan gung weer op stoule zitn.

Eevn loater begunt ['t] boovn in t schöstain te rommeln. Jan kik omhoog en dan zeg e: “O, gek, wat zul-we nôn beleevn?”
Door komen twai bain-n under tou t schöstain oet; en dan nog n stuk kerel; allennig n lief.
Dai haalve kerel smakt op grond en blif lign.
En dan begunt t weer te rommeln boovn hum. Door komt t ander stuk kerel aan. t Is dezulfde as dai in de kiste zeetn har.
Jan pakde de beide stukn aan en zedde ze opnander.
Dou was d kerel weer hail.
“Ziezo,” zee Jan, “en nôn vertel man es, wel doe bist.”
Kerel zee niks.
“Hé, kanst de bek nich oopn doun olle, woor komst vot?”
Gain geluud.
“Dat is nôn toch singelier; hest gain prootn leerd?”
Man d kerel bleef stief op stoule zitn en gaf gain kik.
“En nôn”, zee Jan, “zalst de moele oopn doun en aans za k die.”
Dou greep e de taange en langde hum dr poar besten over.
Man de vent zee nog niks; hai stuk de hand in d buutse en huil dr n scheermes oet. En doarmit begunde-e zuk te scheern.
“Wacht eevn”, ruip Jan. “dat zal ik wol doun.”
Jan pakde t scheermes en scheerde de kerel hailemoal koal.
De board gung dr of en t hoar van de kop ook.

Dou Jan mit t scheern doan was, begunde de vent te prootn.
“Kiek”, zee e, “dat is nôn dien geluk west, dast mie hailemoal koal scheerd hest. Vrouger heb ik n keer aine oetscholn veur koal-kop. Noa dai tied heb ik nooit meer rust had;
Ik zol nich rustig staarven können, veurdat mie aine koal muik. Dat hest doe nôn doan.
Anders warren de drai zwaarde kerels komen en hadden die doad moakt. En nôn goa k vot.”

Jan hef de zwaarde kerels nooit weer zain en de boardkerel ook nich.

En zien boas hef hum de boerderij geevn.

ATU 0326 - The Youth Who Wanted to Learn What Fear Is.    ATU 0326 - The Youth Who Wanted to Learn What Fear Is.   

AT 0326 - The Youth Who Wanted to Learn What Fear Is    AT 0326 - The Youth Who Wanted to Learn What Fear Is   

SINSAG 0450 - Andere Tote spuken.    SINSAG 0450 - Andere Tote spuken.   

TM 4301 - Persoon kan niet sterven    TM 4301 - Persoon kan niet sterven   

Knecht durft het aan om naar een spookboerderij te gaan waar drie zwarte kerels iedereen doodslaan. Hij haalt het deksel van de doodkist die er staat, waarna een man met een lange baard tevoorschijn komt en verdwijnt. Later komt hij in twee delen uit de schoorsteen, zwijgt en wil zich gaan scheren. De knecht scheert de man kaal, en hoort dat de man nu rust kan vinden, en daardoor komen ook de drie zwarte kerels niet terug.

Collectie Wever, verslag 71, verhaal 1 (Archief Meertens Instituut)

Jan    Jan   

2013-03-01 14:46:21