Hoofdtekst
En dan moest ik nog weer terug naar huis en het was inmiddels donker geworden. Dus... en ik moest langs het kerkhof, daar lagen een paar familieleden van mij. En ik werd doosbenauwd daar, hè? En hoe dichter ik bij kwam, dat kerkhof, hoe harder ik begon te zingen. Ik denk: als ik heel hard zing, dan denken ze: die is niet bang, hahaha. Hè? Dus zo ben ik heel vaak bij dat kerkhof langsgefietst, heel hard zingend. [...] 't Was allemaal dood, natuurlijk, hè? En nog steeds zijn er mensen die er een ontzettende hekel aan hebben om 's nachts bijvoorbeeld op een kerkhof te zitten. Men hoort daar dan ook niet. Maar om daar te zijn. Een hele hoop mensen die gewoon bang zijn. D'r is niks, natuurlijk, maar... Ja.
Beschrijving
Als de verteller langs een kerkhof ging, begon hij hard te zingen. Zo wisten eventuele geesten, dat hij niet bang was. Er zijn een hele hoop mensen die bang zijn 's nachts op of langs het kerkhof te gaan.
Bron
Opgetekend tijdens de verhalendag van het DOC Volksverhaal op het borgterrein Ewsum te Middelstum (archief Meertens Instituut)
Commentaar
25 november 2006
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21