Hoofdtekst
HOE EKAMP BIJ FINSTERWOLDE KWAM
Het gebeurde zo’n tweehonderd jaar geleden in Ekamp. Een hooggeplaatst Frans persoon zou het buurtschap passeren op weg van Winschoten naar Finsterwolde. Een buitengewoon hooggeplaatst persoon mag ik wel zeggen, misschien was het Napoleon zelf wel, of Lodewijk Napoleon, of een gezant van Napoleon, ik weet het niet meer. Dat doet er verder ook niet zoveel toe, het was in ieder geval wel een hele gebeurtenis in het dorp. De schoolmeester had de kinderen voorbereid: ze moesten “leve de keizer”roepen, maar dan in het Frans natuurlijk: “vive l’empereur”. En omdat dat nogal moeilijk was voor de lui in Ekamp had de schoolmeester een ezelsbruggetje bedacht: “twaide dail van olle wieven en twaide dail van pipereujer”. Als de menigte “wieven en reujer”zou roepen, klonk dat toch net zo als “vive l’empereur”, of niet soms? De kinderen vertelden het door aan ouders, oudere broers en zusters en verdere familie, en de schoolmeester zelf vertelde het natuurlijk ook aan een ieder die het horen wilde.
Toen de dag van het bezoek was aangebroken, had zich alles wat staan of lopen kon uit Ekamp op een centrale plaats verzameld. Ze waren gewaarschuwd door een paar boerenjongens te paard dat de stoet op komst was. In de menigte, die het gezelschap in de verte zag naderen, brak onrust uit: hoe was het nou ook alweer? Ja , olle wieven en pipereujer, dat wisten ze nog wel , maar was het nu eerste of tweede deel, en waarvan? De schoolmeester was er niet, want die had zich bij de notabelen in Finsterwolde gevoegd om daar het hoge gezelschap te ontvangen, hij kende immers een beetje Frans? Er was dus enige paniek, maar er was een groepje dat het nog wel scheen te weten, en dat begon enthousiast “olle pipe” te roepen. De lui van het type: “ach, ik zie het vanzelf wel”, gingen meedoen, en daarna, eerst aarzelend, ook de twijfelaars, die dachten dat het anders moest zijn.
De stoet, bestaande uit een koets met daarin de Hoge Franse Meneer en enkele Groningse magistraten en een tolk, en begeleid door Franse militairen te paard, minderde vaart en stopte zelfs even. De Hoge Fransman stapte, breed glimlachend, uit en begon een aantal mensen de hand te schudden en kindertjes over hun bol te aaien. Het publiek werd daardoor nog enthousiaster en nu riepen ze allen uit volle borst “olle pipe”. De Groningers en tolk in het gezelschap, die zich duidelijk niet op hun gemak voelden, trokken de Fransman aan zijn jasje: ze moesten verder. Men steeg weer in de koets en reed verder, eerste nog achtervolgd door een drom “olle pipe”- schreeuwende kinderen. De Fransman wuifde ze nog toe, vanuit het open raampje van de koets, maar toen ze uit het gezicht verdwenen waren liet hij zich weer in het pluche zakken. “Heel hartelijke lui, hier”mompelde hij, “heel aardige mensen, eenvoudig maar hartelijk”. “Maar èh”, voegde hij er aan toe, “wat riepen ze nou eigenlijk?” De tolk probeerde er eerst nog omheen te draaien, maar de Fransman liet zich niet afschepen en zodoende kwam uiteindelijk het hoge woord eruit: olle pipe, vieille pipe dus. Waarop de Fransman in woede ontstak. “Schaamteloos gepeupel” bulderde hij “Onopgevoede boerenkinkels, rapalje, tuig van de richel”. De stoet was inmiddels in Finsterwolde aangekomen, waar men werd verwelkomd door de notabelen van het dorp. De Fransman begon onmiddellijk zijn ongenoegen te uiten over het volk van Ekamp. De lieden, die de bevolking tot dit schaamteloze gedrag hadden aangezet, moesten worden opgespoord en vervolgd! De bevolking moest normen en waarden worden bijgebracht! Het gezag moest worden hersteld! En dat moesten dus de lui uit Finsterwolde doen. En zo, gaat het verhaal, is destijds het buurtschap Ekamp in de gemeente Finsterwolde terecht gekomen…..
Naschrift
Dit verhaal werd mij vroeger verteld door mijn vader. Dat zal ergens ca 1952-57 geweest zijn. Zijn grootmoeder, weet ik nu (omdat ik met genealogie bezig ben), kwam oorspronkelijk uit Ekamp. Hij zal het zeker niet zo verteld hebben; de elementen uit het verhaal herrinner ik me echter nog goed en ik heb daaromheen zelf maar weer een verhaal opgebouwd. Die elementen waren: hoe Ekamp bij Finsterwolde kwam; het hoge franse bezoek; vive l’empereur en olle wieven en piepereujer; de verwarring daarover , dat dat mis ging, en dat dat alles leidde tot de inlijving van Ekamp bij Finsterwolde. O ja, voor degene die het niet weet: pipereujer= pijpenrager en olle wieven = oude wijven, koeksoort eenvoudiger en goedkoper dan de bekende “Groninger koek”. En eigenlijk moet het hele verhaal natuurlijk in het Gronings…
Verteller, geb. te Groningen, deelt per e-mail mee dat het om Lodewijk Napoleon gaat. (mail 2 nov. 2006)
Het gebeurde zo’n tweehonderd jaar geleden in Ekamp. Een hooggeplaatst Frans persoon zou het buurtschap passeren op weg van Winschoten naar Finsterwolde. Een buitengewoon hooggeplaatst persoon mag ik wel zeggen, misschien was het Napoleon zelf wel, of Lodewijk Napoleon, of een gezant van Napoleon, ik weet het niet meer. Dat doet er verder ook niet zoveel toe, het was in ieder geval wel een hele gebeurtenis in het dorp. De schoolmeester had de kinderen voorbereid: ze moesten “leve de keizer”roepen, maar dan in het Frans natuurlijk: “vive l’empereur”. En omdat dat nogal moeilijk was voor de lui in Ekamp had de schoolmeester een ezelsbruggetje bedacht: “twaide dail van olle wieven en twaide dail van pipereujer”. Als de menigte “wieven en reujer”zou roepen, klonk dat toch net zo als “vive l’empereur”, of niet soms? De kinderen vertelden het door aan ouders, oudere broers en zusters en verdere familie, en de schoolmeester zelf vertelde het natuurlijk ook aan een ieder die het horen wilde.
Toen de dag van het bezoek was aangebroken, had zich alles wat staan of lopen kon uit Ekamp op een centrale plaats verzameld. Ze waren gewaarschuwd door een paar boerenjongens te paard dat de stoet op komst was. In de menigte, die het gezelschap in de verte zag naderen, brak onrust uit: hoe was het nou ook alweer? Ja , olle wieven en pipereujer, dat wisten ze nog wel , maar was het nu eerste of tweede deel, en waarvan? De schoolmeester was er niet, want die had zich bij de notabelen in Finsterwolde gevoegd om daar het hoge gezelschap te ontvangen, hij kende immers een beetje Frans? Er was dus enige paniek, maar er was een groepje dat het nog wel scheen te weten, en dat begon enthousiast “olle pipe” te roepen. De lui van het type: “ach, ik zie het vanzelf wel”, gingen meedoen, en daarna, eerst aarzelend, ook de twijfelaars, die dachten dat het anders moest zijn.
De stoet, bestaande uit een koets met daarin de Hoge Franse Meneer en enkele Groningse magistraten en een tolk, en begeleid door Franse militairen te paard, minderde vaart en stopte zelfs even. De Hoge Fransman stapte, breed glimlachend, uit en begon een aantal mensen de hand te schudden en kindertjes over hun bol te aaien. Het publiek werd daardoor nog enthousiaster en nu riepen ze allen uit volle borst “olle pipe”. De Groningers en tolk in het gezelschap, die zich duidelijk niet op hun gemak voelden, trokken de Fransman aan zijn jasje: ze moesten verder. Men steeg weer in de koets en reed verder, eerste nog achtervolgd door een drom “olle pipe”- schreeuwende kinderen. De Fransman wuifde ze nog toe, vanuit het open raampje van de koets, maar toen ze uit het gezicht verdwenen waren liet hij zich weer in het pluche zakken. “Heel hartelijke lui, hier”mompelde hij, “heel aardige mensen, eenvoudig maar hartelijk”. “Maar èh”, voegde hij er aan toe, “wat riepen ze nou eigenlijk?” De tolk probeerde er eerst nog omheen te draaien, maar de Fransman liet zich niet afschepen en zodoende kwam uiteindelijk het hoge woord eruit: olle pipe, vieille pipe dus. Waarop de Fransman in woede ontstak. “Schaamteloos gepeupel” bulderde hij “Onopgevoede boerenkinkels, rapalje, tuig van de richel”. De stoet was inmiddels in Finsterwolde aangekomen, waar men werd verwelkomd door de notabelen van het dorp. De Fransman begon onmiddellijk zijn ongenoegen te uiten over het volk van Ekamp. De lieden, die de bevolking tot dit schaamteloze gedrag hadden aangezet, moesten worden opgespoord en vervolgd! De bevolking moest normen en waarden worden bijgebracht! Het gezag moest worden hersteld! En dat moesten dus de lui uit Finsterwolde doen. En zo, gaat het verhaal, is destijds het buurtschap Ekamp in de gemeente Finsterwolde terecht gekomen…..
Naschrift
Dit verhaal werd mij vroeger verteld door mijn vader. Dat zal ergens ca 1952-57 geweest zijn. Zijn grootmoeder, weet ik nu (omdat ik met genealogie bezig ben), kwam oorspronkelijk uit Ekamp. Hij zal het zeker niet zo verteld hebben; de elementen uit het verhaal herrinner ik me echter nog goed en ik heb daaromheen zelf maar weer een verhaal opgebouwd. Die elementen waren: hoe Ekamp bij Finsterwolde kwam; het hoge franse bezoek; vive l’empereur en olle wieven en piepereujer; de verwarring daarover , dat dat mis ging, en dat dat alles leidde tot de inlijving van Ekamp bij Finsterwolde. O ja, voor degene die het niet weet: pipereujer= pijpenrager en olle wieven = oude wijven, koeksoort eenvoudiger en goedkoper dan de bekende “Groninger koek”. En eigenlijk moet het hele verhaal natuurlijk in het Gronings…
Verteller, geb. te Groningen, deelt per e-mail mee dat het om Lodewijk Napoleon gaat. (mail 2 nov. 2006)
Beschrijving
Een hooggeplaatse Franse persoon zou Ekamp passeren. Men zong 'olle wieven en piepereujer', omdat 'vive l' empereur' te ingewikkeld was. De mensen vergaten de woorden en riepen 'Olle pipe'. Toen de Fransman dit te weten kwam, werd hij woedend. De inwoners van Finsterwolde moesten de bewoners van Ekamp normen en waarden leren. En zo komt het, dat Ekamp in de gemeente Finsterwolde terecht is gekomen.
Bron
Ontvangen per e-mail vanuit Enschede.
Commentaar
30 november 2006
Naam Overig in Tekst
Ekamp 
Ekamp 
Zweep
Zweep
Lodewijk Napoleon
Lodewijk Napoleon
Frans
Frans
Naam Locatie in Tekst
Finsterwolde
Finsterwolde
Groningen
Groningen
Winschoten
Winschoten
Napoleon
Napoleon
Frankrijk
Frankrijk
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20