Hoofdtekst
Het spookhuis.
Ik was een meisje van een jaar of zes - zeven.
We woonden op de Weerdingermarke bij Nw. Weerdinge.
Eerst woonden we bij andere mensen in; die vertrokken later en zo kregen wij het hele huis. Mijn jongste zuster lag nog in de kinderwagen, zoals dat vroeger de gewoonte was; ledikantjes bestonden er nog niet.
Wij sliepen in de bedsteden.
Als mijn zusje s nachts wakker werd, moest moeder er uit; ze nam de kleine uit de wagen en legde het bij de ouders in bed.
We woonden maar korte tijd alleen in het huis, toen mijn moeder op een nacht iets wonderlijks beleefde.
Ze was bezig de kleine uit de wagen te nemen, toen de deur van een andere kamer open ging en ze iets hoorde.
Daar kwam iemand op klompen aanlopen. Moeder dacht, dat het mijn oudste zuster was en riep daarom: "Griet, maak toch niet zo 'n lawaai, ze worden allemaal wakker."
Ze kreeg geen antwoord; de persoon op klompen verdween door de deur naar de schuur en verder hoorde ze niks.
De volgende morgen zei mijn moeder tegen mijn zuster: "Wat moest jij vannacht uit bed en waarom maakte je zo 'n herrie?"
Griet keek haar verbaasd aan en zei dat ze er helemaal niet uit geweest was.
Moeder vertelde toen het hele geval en vond het maar wat vreemd. Ze had toch duidelijk iemand op klompen gehoord.
Mijn zuster zei toen, dat zij de komende nacht wel de kleine zou halen als die weer schreeuwde.
Dat deed ze ook en kijk, Griet hoorde eveneens een mens op klompen. Het was donker en zien konden ze dus niets.
Mijn vader, die het verhaal hoorde van de beide vrouwen en er niets van geloofde, zei: "Och, jullie met je gezodemieter; wat zou er zijn; ik zal ook wel eens wakker blijven."
Goed, de volgende nacht mijn vader dus uit bed.
Bangheid kende hij niet. Maar ook hij hoorde hetzelfde geluid.
Klompen geschuifel van de ene kamer naar de andere en voorts naar de schuur. Toen wist hij het ook niet meer.
Voordat we het huis betrokken hadden, waren we al gewaarschuwd. Het zou er spoken in deze woning.
Mijn moeder werd toen zo bang, dat ze zei: "We slapen niet langer in het donker, maar steken s nachts een lampje op."
Dat is gebeurd en de geheimzinnige persoon is nooit meer vernomen.
Het was geruime tijd later.
Op een avondging mijn vader uit praten naar de buren.
Hij kwam op de gewone tijd weer thuis, want moeder hoorde hem buiten praten. Ze dacht, dat de buren even mee opgelopen waren.
Het praten duurde echter erg lang en ze dacht al: "Waarom komt hij toch niet binnen?"
Eindelijk stapt vader de kamer in.
"Wat had je toch te kletsen, sta je daar bijna een uur buiten."
Zo zei moeder tegen vader.
Maar die antwoordde: "Ik heb helemaal niet buiten staan praten; ik kom pas van de buren."
Weer dus zo 'n vreemd geval, waar niemand iets van begreep.
Het moest haast wel waar zijn van dat gespook.
Weer later.
We hadden een geit. Op een avond was moeder wat laat met werk klaar gekomen en daardoor was het melken uitgesteld.
Eindelijk dan zou het wezen. t Was lichte maan.
Ze gaat naar het geitehok; zet zich neer naast de geit en wil beginnen te melken.
Maar het beest wil niet stil staan, zoals anders.
Het kijkt telkens achterom naar een hoek van de schuur.
Uit die hoek hoort mijn moeder dan opeens een akelig gejammer komen. Wat het precies was, heeft ze nooit geweten; maar het klonk afschuwelijk.
De geit schrok ook en rende de stal uit de schuur in.
Moeder werd doodsbang en ging maar gauw naar binnen.
Samen zijn mijn ouders er toen met eenlamp op afgegaan.
Maar in de schuur was nietsgeen bijzonders te zien.
Dit zijn drie spookverhalen; alles is werkelijk gebeurd.
Bang uitgevallen waren mijn ouders niet, maar deze verschijnselen hebben ze nooit kunnen verklaren.
Later is het huis verkocht.
Aan de nieuwe eigenaar vertelde vader van de spookgeschiedenissen.
Die zei: "Zeg het niet tegen mijn vrouw, want dan durft die er niet meer in."
Hij heeft trouwens ietsaan het huis vertimmerd.
En ik heb wel eens gehoord, dat de spoken dan verdwijnen.
Ik was een meisje van een jaar of zes - zeven.
We woonden op de Weerdingermarke bij Nw. Weerdinge.
Eerst woonden we bij andere mensen in; die vertrokken later en zo kregen wij het hele huis. Mijn jongste zuster lag nog in de kinderwagen, zoals dat vroeger de gewoonte was; ledikantjes bestonden er nog niet.
Wij sliepen in de bedsteden.
Als mijn zusje s nachts wakker werd, moest moeder er uit; ze nam de kleine uit de wagen en legde het bij de ouders in bed.
We woonden maar korte tijd alleen in het huis, toen mijn moeder op een nacht iets wonderlijks beleefde.
Ze was bezig de kleine uit de wagen te nemen, toen de deur van een andere kamer open ging en ze iets hoorde.
Daar kwam iemand op klompen aanlopen. Moeder dacht, dat het mijn oudste zuster was en riep daarom: "Griet, maak toch niet zo 'n lawaai, ze worden allemaal wakker."
Ze kreeg geen antwoord; de persoon op klompen verdween door de deur naar de schuur en verder hoorde ze niks.
De volgende morgen zei mijn moeder tegen mijn zuster: "Wat moest jij vannacht uit bed en waarom maakte je zo 'n herrie?"
Griet keek haar verbaasd aan en zei dat ze er helemaal niet uit geweest was.
Moeder vertelde toen het hele geval en vond het maar wat vreemd. Ze had toch duidelijk iemand op klompen gehoord.
Mijn zuster zei toen, dat zij de komende nacht wel de kleine zou halen als die weer schreeuwde.
Dat deed ze ook en kijk, Griet hoorde eveneens een mens op klompen. Het was donker en zien konden ze dus niets.
Mijn vader, die het verhaal hoorde van de beide vrouwen en er niets van geloofde, zei: "Och, jullie met je gezodemieter; wat zou er zijn; ik zal ook wel eens wakker blijven."
Goed, de volgende nacht mijn vader dus uit bed.
Bangheid kende hij niet. Maar ook hij hoorde hetzelfde geluid.
Klompen geschuifel van de ene kamer naar de andere en voorts naar de schuur. Toen wist hij het ook niet meer.
Voordat we het huis betrokken hadden, waren we al gewaarschuwd. Het zou er spoken in deze woning.
Mijn moeder werd toen zo bang, dat ze zei: "We slapen niet langer in het donker, maar steken s nachts een lampje op."
Dat is gebeurd en de geheimzinnige persoon is nooit meer vernomen.
Het was geruime tijd later.
Op een avondging mijn vader uit praten naar de buren.
Hij kwam op de gewone tijd weer thuis, want moeder hoorde hem buiten praten. Ze dacht, dat de buren even mee opgelopen waren.
Het praten duurde echter erg lang en ze dacht al: "Waarom komt hij toch niet binnen?"
Eindelijk stapt vader de kamer in.
"Wat had je toch te kletsen, sta je daar bijna een uur buiten."
Zo zei moeder tegen vader.
Maar die antwoordde: "Ik heb helemaal niet buiten staan praten; ik kom pas van de buren."
Weer dus zo 'n vreemd geval, waar niemand iets van begreep.
Het moest haast wel waar zijn van dat gespook.
Weer later.
We hadden een geit. Op een avond was moeder wat laat met werk klaar gekomen en daardoor was het melken uitgesteld.
Eindelijk dan zou het wezen. t Was lichte maan.
Ze gaat naar het geitehok; zet zich neer naast de geit en wil beginnen te melken.
Maar het beest wil niet stil staan, zoals anders.
Het kijkt telkens achterom naar een hoek van de schuur.
Uit die hoek hoort mijn moeder dan opeens een akelig gejammer komen. Wat het precies was, heeft ze nooit geweten; maar het klonk afschuwelijk.
De geit schrok ook en rende de stal uit de schuur in.
Moeder werd doodsbang en ging maar gauw naar binnen.
Samen zijn mijn ouders er toen met eenlamp op afgegaan.
Maar in de schuur was nietsgeen bijzonders te zien.
Dit zijn drie spookverhalen; alles is werkelijk gebeurd.
Bang uitgevallen waren mijn ouders niet, maar deze verschijnselen hebben ze nooit kunnen verklaren.
Later is het huis verkocht.
Aan de nieuwe eigenaar vertelde vader van de spookgeschiedenissen.
Die zei: "Zeg het niet tegen mijn vrouw, want dan durft die er niet meer in."
Hij heeft trouwens ietsaan het huis vertimmerd.
En ik heb wel eens gehoord, dat de spoken dan verdwijnen.
Onderwerp
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen. 
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen. 
Beschrijving
Onverklaarbare verschijnselen in spookhuis die niet meer voorkomen na verbouwen van het huis.
Bron
Collectie Wever, verslag 118, verhaal 1 (Archief Meertens Instituut)
Commentaar
Zij [mevr. Suichies] vertelde ook het verhaal van de meid, die een blonde jongen wenste. Ze wist het vertelsel van haar vader, dat was alles.
Naam Overig in Tekst
Weerdingermarke
Weerdingermarke
Griet
Griet
Naam Locatie in Tekst
Nieuw Weerdinge
Nieuw Weerdinge
Plaats van Handelen
Nieuw Weerdinge
Nieuw Weerdinge
Kloekenummer in tekst
G035a
G035a
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21