Hoofdtekst
Weerkomen.
Er bint wel mensen, en doar zegt ze van dat ze weer komen. En dat, dat is wel zo. Net zo as ze west bint, zo komt ze weer; in de geest. Ik heb in Uelsen (Duitsland) ewaarkt en doar is dat gebeurd. Vlak bie de kerke woonde Bonnink.
Die Bonnink wur ziek en sturf. Toen ie begraavn was, kwam ie ieder moal weer; ie gung dan naar de kamer, waar ie geleegn had en zo kwam ie aal moar weer. Nou hield die vrouw Bonnink ook gast; ze had een nachtverblief. Op een oavend komp er iemand en vragt, of ie er slaapn kan.
"Joa", zeg de vrouw, "dat kan wel, maar dan mutn ie op de kamer van mien man en die komp weer." Ze wus dat, want ze had hum al wel zien. Zijn geest dan.
"t Is goed", zei de man, "maar laat et venster lös stoan."
t Was lichte maan en s nachts um twaalf uur, doar steet B. veur t bedde. De reiziger zee: "Geest, wat is joen begeerte?"
Bonnink zee: "Ik bin nog een duutse daalder - drie mark - aan den armen schuldig; as dat in orde is, kan ik rustn."
De reiziger zee: "Doar zal ik veur zörgen." De geest wol ook n pand hebben en greep een slip van t laakn. En de punte, die hij in de hand holn had, wur hielemaal zwart. Toen was e weggegoan. De andere mörn zee vrouw B.: "So, goed geschlafen vannacht?" "Joa, maar ik heb met joen man gesprochen."
"So, en wat is er dan?" "Joa, ie hef nog een pruse daalder schuldig en ik heb beloofd um die te betaaln. De vrouw wilde hum dei daalder doen. "Nee", zee ie, "dat doen ik, want ik heb t beloofd en belofte maakt schuld." De man hef de daalder noar de diakenie ebrocht. De geest van Bonnink is doarnoa weg ebleevn.
Toen ik in Duutsland warkte, hef die vrouw zulf mie dat verteld.
Er bint wel mensen, en doar zegt ze van dat ze weer komen. En dat, dat is wel zo. Net zo as ze west bint, zo komt ze weer; in de geest. Ik heb in Uelsen (Duitsland) ewaarkt en doar is dat gebeurd. Vlak bie de kerke woonde Bonnink.
Die Bonnink wur ziek en sturf. Toen ie begraavn was, kwam ie ieder moal weer; ie gung dan naar de kamer, waar ie geleegn had en zo kwam ie aal moar weer. Nou hield die vrouw Bonnink ook gast; ze had een nachtverblief. Op een oavend komp er iemand en vragt, of ie er slaapn kan.
"Joa", zeg de vrouw, "dat kan wel, maar dan mutn ie op de kamer van mien man en die komp weer." Ze wus dat, want ze had hum al wel zien. Zijn geest dan.
"t Is goed", zei de man, "maar laat et venster lös stoan."
t Was lichte maan en s nachts um twaalf uur, doar steet B. veur t bedde. De reiziger zee: "Geest, wat is joen begeerte?"
Bonnink zee: "Ik bin nog een duutse daalder - drie mark - aan den armen schuldig; as dat in orde is, kan ik rustn."
De reiziger zee: "Doar zal ik veur zörgen." De geest wol ook n pand hebben en greep een slip van t laakn. En de punte, die hij in de hand holn had, wur hielemaal zwart. Toen was e weggegoan. De andere mörn zee vrouw B.: "So, goed geschlafen vannacht?" "Joa, maar ik heb met joen man gesprochen."
"So, en wat is er dan?" "Joa, ie hef nog een pruse daalder schuldig en ik heb beloofd um die te betaaln. De vrouw wilde hum dei daalder doen. "Nee", zee ie, "dat doen ik, want ik heb t beloofd en belofte maakt schuld." De man hef de daalder noar de diakenie ebrocht. De geest van Bonnink is doarnoa weg ebleevn.
Toen ik in Duutsland warkte, hef die vrouw zulf mie dat verteld.
Onderwerp
SINSAG 0402 - Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe)   
Beschrijving
Geest van overleden persoon blijft weg als zijn schuld aan de armen is voldaan.
Bron
Collectie Wever, verslag 125, verhaal 6 (Archief Meertens Instituut)
Naam Overig in Tekst
Duutsland   
Bonnink   
Duutse   
Duitse   
Pruse   
Pruisische   
B.   
Duitsland   
Naam Locatie in Tekst
Uelsen   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21
