WEV013009 - De sage van Ochholt.

De sage van Ocholt.
Gung es n moal n boer mit zien vrouw op de woagn noar Olnbörg.
Onderweg luip dr n rad uut de woagn.
Zai dr of en t rad weer opzöcht. Moar de pinne van t splintgat was vot. Wat nou?
Zai deden t rad dr om en de boer zee: “Doe man op de woagn, Gertrud; ik dou de vinger deur t splintgat en dan kunt wie nog wal in Olnbörg komen.”
Door gong t hen; t oal op de woagn en de keerl lop dr bie aan mit de vinger in t gat. Moar dat vol ja nait mit; t rad schuurde aal moar langs zien vinger en de idee hom oarig zeer.
In t leste kon hai t nait langer uut holn en dou begon e te roupn: “Och holt; och holt”. Hai wol zegn: “Holt toch stil.”
Moar t olske verston hom nait en veurde moar deur.
Net zo laank, tot ze bie nsmid kwamen; dei hef heur holpn, moar de vinger was dr bienoa ofsleetn.
Dr stonnen toun nog moar n poar huuzn; noa dei tied hebben ze dat stee Ochholt nuimd. Zo haithet nou nog en lig dichte bie Olnbörg.

TM 2601 - Hoe het dorp (de stad, heuvel, straat, een plek of het stuk land) aan z'n naam is gekomen    TM 2601 - Hoe het dorp (de stad, heuvel, straat, een plek of het stuk land) aan z'n naam is gekomen   

Naamsverklaring voor Ocholt bij Oldenburg.

Collectie Wever, verslag 130, verhaal 9 (Archief Meertens Instituut)

Gertrud    Gertrud   

Oldenburg    Oldenburg   

Olnbörg    Olnbörg   

Ochholt    Ochholt   

Ocholt    Ocholt   

Ocholt    Ocholt   

2013-03-01 14:46:21