Hoofdtekst
Hou olle Fritz aan n vrou kwam.
In de tied dat oal Fritz nog prins was, was e ais n moal in n groot boos verdoold. Hai luip man hen en weer te zuiken en dou zag e opains n widde doeve in n boom zitn.
“Wacht”, zee e, “dai mout nog eevn mit".
Hai schoot doeve tou t boom oet; man o wai, hai schrok zuk biekans dood, op grond was doeve n old wief worden. t Oal zee: “Spring op mien rugge en goa mit.”
Hai duurt ja nich nee zeggen, springt bie heur op rugge en door vetert t wief hen; man non is ze n peerd worden intussen.
Underweg zeg ze tegen hum: “Hest nog drai doagen te leven; bereid die veur op dien dood en overdenk dien leven.”
Zodan komen ze bie hekse heur hoes aan.
Door stoan drai wichter op de hekse te wachten; aine lacht tegen hum man dai ander beidend kieke n man wat loensk.
s Nachts mout hai dr sloapen.
Ander dag mörn is de hekse weer n peerd en get ze n hail ende mit hum vot.
“Ziezo”, zeg ze, “moust hier vandoage zeuven hoezen bouwen, vanoavend koom ik kieken en dan moutn de schöstainen roken.”
De hekse get vot en hai aan t waark.
Man kiek, as e goud en wel aan de slag is, komp t wicht dr aan, dai tegen hum lacht hef. Zai helpt hum bie t bouwen en tegen de oavend binnen de zeuven hoezen kloar. t Wicht gooit n brannende takke under t schöstain, zodat dr rook oet komp, as t wief loater kieken komp.
Zai kik wol wat zunig, umdat alles al kloar is; man t is ja veurmekoar en non mag hai weer mit heur noar hoes.
Twaide dag brengt d hekse hum weer vot en bestelt hum drai meulens te bouwen. s Oavends komp ze kieken en dan mouten de rou-en dreien.
As t wief weg is, komp t wicht dr ook weer aan en helpt bie t waark.
Zai zet de rou-en in beweegn en get noar hoes. d Oal hekse nemp hum mit, as ze zug dat t aal kloar komen is.
Dan brek daarde nacht aan.
Prins krig ja gain oge dichte, want mörn mout e dood.
“As t wicht mie man weer helpen wol”, denkt e.
En joa heur, vrou in de mörn moakt ze hum wakker en zeg, dat e mit mout.
Zai hef zuk veranderd in n windhond. Hai get op heur zitn en dan goat ze dr vandeur.
D hekse vernemp dat loater wol en stuurt dr ain van de wichter achter heer; de windhond zeg: “t Wordt mie ja zo zwoar aan t steert. Ik verander mie in n boskn en doe wordst n vogelkng en gest in mie zitn.”
Dochter van de hekse vindt netuurlijk niks en vertelt loater in hoes, dat ze allennig n boskng mit n vogelkng zain hef.
“Had t vogeltje man pakt, dan wast bossie die wol noakomen”, zeg d hekse.
En dan stuurt ze de andere dochter dr achter aan.
As dizze dr achter heer zit, zeg de windhond: “Mien steert wordt ja al weer zwoar; pas op heur, non verander ik in n kerke en doe wordst doomnie; gest man op preekstoule stoan.”
Zo komp de twaide dochter van d hekse doumit op stee, woor t kerke stet; zai get dr in en kik um zuk tou, man zug ja niks anders as n doomnie. Dai stet door man te preekn dat t rappelt, man volk is dr nich.
Zai mout dan ook weer umsunst noar hoes mit de bösschop, dat ze underwegens niks anders zain hef as n kerke mit n doomnie.
“Har de doomnie man mitnomen, dan was de kerke die vanzulf wol volgt”, zegt t oal wief.
“En non goa k dr zulf achter tou, want heer zal e dr.”
Intied is windhond mit de prins wieder goan, net zo laank, dat t steert opnei zwoar begunt te worden.
Windhond verandert in n groot meer en Fritz in n eend, dai aal hen en weer zwemt over t woater.
De heks hef doadelk in de goaten, wat dat meer te beduden hef, zai zal wol zörgen, dat ze de eend te pakken krig.
In n neudedobbe drif ze over t woater in de richtn van de eend. Man as ze stomp bie hum is, houwt d eend mit zien vleugel op de dobbe; hekse vaalt in t woater en verzop.
"Ziezo", zee t wicht tegen de prins, "t gevoar is veurbie; non moust mie beloovn, dast mit mie trouwen gest."
Oal Fritz wil dat wol, man hai kan heur nich doadelk mitnemen.
Zai mout man op hum wachten, hai get eerst noar hoes.
"Wacht eevn", zee t wicht, "as t dommit votlopst, vlug dr ain vogel veur die langs en dan bist alles vergeetn; kanst die dr niks meer van herinnern wa st aal mit moakste, veurdat ik bie die koom."
En zo gebeurde t ook; dou Fritz vot luip, streek dr n vogel bie langs en dou was e zien geheugen kwiet.
In t paleis zee d oal keunink: "Fritz, wat mekeert die toch wol, kikst dr ja zo verballerd oet."
"k Wait naarngs van", zee de prins.
"Ik wait t wol", zee d keunink, "doe moust neudig n vrou hebben man. Waiste wat, de eerste de beste, dai hier dommit langs komp, mout dien vrou worden; mag t ook aine van n schooier weezn."
Zai goan veur t roam stoan te kieken; en joa heur, door komp n wicht aan; man t is inderdoad n bedeloares.
"Gef niks", rop keunink, "wie hebben t ainkeer zegt en t get deur.
Roup heur dr in, zai wordt dien vrou."
En dan komp t wicht van n schooier in t paleis.
Dai bedeloares wil ja wol geern mit de prins trouwen.
Eerst mout ze nog drai nachtn bie hum sloapen.
Hai mag ja nich wakker bie heur op berre liggen en doorum nemp e s oavends n sloapdrank in; zo wil zien voar dat.
Man is smiddoags nog wat gebeurd. Was n wicht langs komen mit n klaid aan as gold.
"Kiek es", har Fritz roupen, "wat n mooi klaid, dai mout mien vrou hebben; dat past net bie n keunigin."
En dou wast wicht in t paleis roupen um t klaid of te stoan.
Dan komp de nacht. Fritz lig bie de beloares op berre. Hai wordt dr niks van wies deur t sloapdrankie; hai snurkt aal man deur.
Man op boeten lop n vroumens aingoal aan hum te roupen. Zai is zo goud veur hum west, hai wol met heur trouwen en is e heur weer vergeetn.
De wacht heurt dat wol en denkt: "Wat ja n roar mens."
d Ander dag zain de keuning en Fritz n wicht over stroade goan mit n klaid dat blonk as de
steerns.
"Dat klaid moutn wie hebben", ruipen ze weer.
En t gung deur ook; t wicht mös heur mooie klaid aan de nei-e keunigin geevn. Nou leek dai al gain bedeloares meer.
s Oavends krig Fritz zien sloapdrank en krop bie de meid in t nust.
En de wacht heurt s nachts t vroumens weer bleren. Dat de prins zo gemain is en nich meer an heur denkt en mit n ander trouwen wil.
De wacht mout dit toch es tegen Fritz zeggen d ander dag.
"Bist n slechte prins, dat kind rop de haile nacht aan die en doe lusterst nich."
Overdag zain ze veur de daarde keer aine mit mooi klaid aan.
t Schittert as de zunne. Nog nooit hebben ze zukswat zain; t wicht mout votdoadelk in t paleis komen en aan de keunigin geevn.
Man Fritz is wol slim neischierig worn, wel s nachts aan hum roupm kan.
s Oavends krig e zien sloapdrankie, man zop hum nich op; hai gooit t flessie over de scholler leeg.
Hai mout weer bie de meid op berre, man slap nich. Hai lustert aal man of dr vannacht ook ain over stroade lop, dai hum hebben mout.
En joa heur, door heurt hai n bekende stem.
Hai was allesja vergeetn west. Non kan e zuk alles herinnern en wait opstond, wel door op boeten lop.
Dat goie wicht, dat hum aingoal holpen hef; door is ze weer.
Hai get van t berre of en nuigt heur in t paleis.
d Oal keunink mout dr ook bie komen.
t Haile verhoal kwam dr dou oet.
"Ik heb heur beloofd, da k mit heur trouwen zol," zee Fritz, "en t get deur ook."
d Oal keunink vond dat ook goud.
De bedeloares wur ofkoft mit n hail köppel geld.
En dat goie wicht, dat bie de hekse tegen hum lacht har, wör zien vrou.
In de tied dat oal Fritz nog prins was, was e ais n moal in n groot boos verdoold. Hai luip man hen en weer te zuiken en dou zag e opains n widde doeve in n boom zitn.
“Wacht”, zee e, “dai mout nog eevn mit".
Hai schoot doeve tou t boom oet; man o wai, hai schrok zuk biekans dood, op grond was doeve n old wief worden. t Oal zee: “Spring op mien rugge en goa mit.”
Hai duurt ja nich nee zeggen, springt bie heur op rugge en door vetert t wief hen; man non is ze n peerd worden intussen.
Underweg zeg ze tegen hum: “Hest nog drai doagen te leven; bereid die veur op dien dood en overdenk dien leven.”
Zodan komen ze bie hekse heur hoes aan.
Door stoan drai wichter op de hekse te wachten; aine lacht tegen hum man dai ander beidend kieke n man wat loensk.
s Nachts mout hai dr sloapen.
Ander dag mörn is de hekse weer n peerd en get ze n hail ende mit hum vot.
“Ziezo”, zeg ze, “moust hier vandoage zeuven hoezen bouwen, vanoavend koom ik kieken en dan moutn de schöstainen roken.”
De hekse get vot en hai aan t waark.
Man kiek, as e goud en wel aan de slag is, komp t wicht dr aan, dai tegen hum lacht hef. Zai helpt hum bie t bouwen en tegen de oavend binnen de zeuven hoezen kloar. t Wicht gooit n brannende takke under t schöstain, zodat dr rook oet komp, as t wief loater kieken komp.
Zai kik wol wat zunig, umdat alles al kloar is; man t is ja veurmekoar en non mag hai weer mit heur noar hoes.
Twaide dag brengt d hekse hum weer vot en bestelt hum drai meulens te bouwen. s Oavends komp ze kieken en dan mouten de rou-en dreien.
As t wief weg is, komp t wicht dr ook weer aan en helpt bie t waark.
Zai zet de rou-en in beweegn en get noar hoes. d Oal hekse nemp hum mit, as ze zug dat t aal kloar komen is.
Dan brek daarde nacht aan.
Prins krig ja gain oge dichte, want mörn mout e dood.
“As t wicht mie man weer helpen wol”, denkt e.
En joa heur, vrou in de mörn moakt ze hum wakker en zeg, dat e mit mout.
Zai hef zuk veranderd in n windhond. Hai get op heur zitn en dan goat ze dr vandeur.
D hekse vernemp dat loater wol en stuurt dr ain van de wichter achter heer; de windhond zeg: “t Wordt mie ja zo zwoar aan t steert. Ik verander mie in n boskn en doe wordst n vogelkng en gest in mie zitn.”
Dochter van de hekse vindt netuurlijk niks en vertelt loater in hoes, dat ze allennig n boskng mit n vogelkng zain hef.
“Had t vogeltje man pakt, dan wast bossie die wol noakomen”, zeg d hekse.
En dan stuurt ze de andere dochter dr achter aan.
As dizze dr achter heer zit, zeg de windhond: “Mien steert wordt ja al weer zwoar; pas op heur, non verander ik in n kerke en doe wordst doomnie; gest man op preekstoule stoan.”
Zo komp de twaide dochter van d hekse doumit op stee, woor t kerke stet; zai get dr in en kik um zuk tou, man zug ja niks anders as n doomnie. Dai stet door man te preekn dat t rappelt, man volk is dr nich.
Zai mout dan ook weer umsunst noar hoes mit de bösschop, dat ze underwegens niks anders zain hef as n kerke mit n doomnie.
“Har de doomnie man mitnomen, dan was de kerke die vanzulf wol volgt”, zegt t oal wief.
“En non goa k dr zulf achter tou, want heer zal e dr.”
Intied is windhond mit de prins wieder goan, net zo laank, dat t steert opnei zwoar begunt te worden.
Windhond verandert in n groot meer en Fritz in n eend, dai aal hen en weer zwemt over t woater.
De heks hef doadelk in de goaten, wat dat meer te beduden hef, zai zal wol zörgen, dat ze de eend te pakken krig.
In n neudedobbe drif ze over t woater in de richtn van de eend. Man as ze stomp bie hum is, houwt d eend mit zien vleugel op de dobbe; hekse vaalt in t woater en verzop.
"Ziezo", zee t wicht tegen de prins, "t gevoar is veurbie; non moust mie beloovn, dast mit mie trouwen gest."
Oal Fritz wil dat wol, man hai kan heur nich doadelk mitnemen.
Zai mout man op hum wachten, hai get eerst noar hoes.
"Wacht eevn", zee t wicht, "as t dommit votlopst, vlug dr ain vogel veur die langs en dan bist alles vergeetn; kanst die dr niks meer van herinnern wa st aal mit moakste, veurdat ik bie die koom."
En zo gebeurde t ook; dou Fritz vot luip, streek dr n vogel bie langs en dou was e zien geheugen kwiet.
In t paleis zee d oal keunink: "Fritz, wat mekeert die toch wol, kikst dr ja zo verballerd oet."
"k Wait naarngs van", zee de prins.
"Ik wait t wol", zee d keunink, "doe moust neudig n vrou hebben man. Waiste wat, de eerste de beste, dai hier dommit langs komp, mout dien vrou worden; mag t ook aine van n schooier weezn."
Zai goan veur t roam stoan te kieken; en joa heur, door komp n wicht aan; man t is inderdoad n bedeloares.
"Gef niks", rop keunink, "wie hebben t ainkeer zegt en t get deur.
Roup heur dr in, zai wordt dien vrou."
En dan komp t wicht van n schooier in t paleis.
Dai bedeloares wil ja wol geern mit de prins trouwen.
Eerst mout ze nog drai nachtn bie hum sloapen.
Hai mag ja nich wakker bie heur op berre liggen en doorum nemp e s oavends n sloapdrank in; zo wil zien voar dat.
Man is smiddoags nog wat gebeurd. Was n wicht langs komen mit n klaid aan as gold.
"Kiek es", har Fritz roupen, "wat n mooi klaid, dai mout mien vrou hebben; dat past net bie n keunigin."
En dou wast wicht in t paleis roupen um t klaid of te stoan.
Dan komp de nacht. Fritz lig bie de beloares op berre. Hai wordt dr niks van wies deur t sloapdrankie; hai snurkt aal man deur.
Man op boeten lop n vroumens aingoal aan hum te roupen. Zai is zo goud veur hum west, hai wol met heur trouwen en is e heur weer vergeetn.
De wacht heurt dat wol en denkt: "Wat ja n roar mens."
d Ander dag zain de keuning en Fritz n wicht over stroade goan mit n klaid dat blonk as de
steerns.
"Dat klaid moutn wie hebben", ruipen ze weer.
En t gung deur ook; t wicht mös heur mooie klaid aan de nei-e keunigin geevn. Nou leek dai al gain bedeloares meer.
s Oavends krig Fritz zien sloapdrank en krop bie de meid in t nust.
En de wacht heurt s nachts t vroumens weer bleren. Dat de prins zo gemain is en nich meer an heur denkt en mit n ander trouwen wil.
De wacht mout dit toch es tegen Fritz zeggen d ander dag.
"Bist n slechte prins, dat kind rop de haile nacht aan die en doe lusterst nich."
Overdag zain ze veur de daarde keer aine mit mooi klaid aan.
t Schittert as de zunne. Nog nooit hebben ze zukswat zain; t wicht mout votdoadelk in t paleis komen en aan de keunigin geevn.
Man Fritz is wol slim neischierig worn, wel s nachts aan hum roupm kan.
s Oavends krig e zien sloapdrankie, man zop hum nich op; hai gooit t flessie over de scholler leeg.
Hai mout weer bie de meid op berre, man slap nich. Hai lustert aal man of dr vannacht ook ain over stroade lop, dai hum hebben mout.
En joa heur, door heurt hai n bekende stem.
Hai was allesja vergeetn west. Non kan e zuk alles herinnern en wait opstond, wel door op boeten lop.
Dat goie wicht, dat hum aingoal holpen hef; door is ze weer.
Hai get van t berre of en nuigt heur in t paleis.
d Oal keunink mout dr ook bie komen.
t Haile verhoal kwam dr dou oet.
"Ik heb heur beloofd, da k mit heur trouwen zol," zee Fritz, "en t get deur ook."
d Oal keunink vond dat ook goud.
De bedeloares wur ofkoft mit n hail köppel geld.
En dat goie wicht, dat bie de hekse tegen hum lacht har, wör zien vrou.
Onderwerp
AT 0313 - The Magic Flight 
AT 0313 - The Magic Flight 
ATU 0313 - The Magic Flight.
ATU 0313 - The Magic Flight.
Beschrijving
Als prins verdwaalt de oude Fritz in een bos, waar hij een duif schiet die een heks blijkt te zijn. Hij gaat met haar mee, hoort dat hij nog drie dagen te leven heeft. Met hulp van één van de drie dochters volbrengt hij twee opdrachten, de derde dag verdrinkt de heks. Hij belooft haar te trouwen, maar door een vogel die langsvliegt verliest hij zijn geheugen. Bij thuiskomst zegt zijn vader dat hij moet trouwen met de eerste vrouw die langskomt, ook al is het een bedelares. De eerste vrouw die ze zien is een bedelares die wel met de prins wil trouwen, maar ze moet eerst drie nachten bij hem slapen, terwijl de prins niet wakker mag zijn. Drie keer verschijnt overdag een vrouw met een prachtige jurk die ze moet afgeven, drie keer klaagt een vrouw 's nachts dat de prins niet meer aan haar denkt. Nadat een wacht dit heeft verteld neemt de prins de slaapdrank niet in en hoort een bekende stem, die van het meisje dat hem heeft geholpen. De bedelares wordt afgekocht, de prins trouwt met het meisje dat tegen hem lachte.
Bron
Collectie Wever, verslag 81, verhaal 1 (Archief Meertens Instituut)
Naam Overig in Tekst
Fritz
Fritz
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21