WEV013603

In Westerwolde en hier over de grenze woonden vrouger de aulcken.
Zai verstopten zok in de zandhooln. Kwoad deden ze nait, as ie heur ook moar mit rust luitn. s Maanks vonden lu wel es n napke mit brij; dei harn ze dr hen zet veur aarme mensn. Was es n moal n jong, dei ook wel zo 'n nabbe mit brij hebben wol. Te veul eetn kreegn lu vrouger ja nait; veural boernknechtn wurn ofschuddeld. Hai gong bie n zanddune stoan en vruig om n tellertje brij. En joa heur, s oavends stond r n lekker hapke veur hom. Uut dankboarheid luit hai toun n penning in de nabbe glieden. Dat was zien geluk; anders harn ze hom misschien wel mitnomen.
Nou zel k joe verteln, woor de aulcken bleevn binnen. Op n oavend trokn ze noar de Eems in Duutsland. Zai kwamen bie de pont en ruipen: “Hoal over”. De puntboas kwam dr aan mit de boot; wel wat neischierig, wel nog zo loat noar de andere kaante mos. Hai legde aan en toun heurde hai: “tip-tip-tip-tip-tip”. De aulcken luipen de pont op; hai heurde wel wat, moar zag niks. Zai binnen ja zo klain. Kennen wel deur n sleutelgat. In elks geval, zo binnen ze aan de andere kaante van de Eems beland. Hier het gain mens ze weer zain.

Kabouters verstoppen zich in zandholen, doen geen kwaad als ze met rust worden gelaten, zetten voor arme mensen kom pap neer, jongen die bord pap vraagt en krijgt legt penning op bord, anders was hij misschien meegenomen. Hoe de kabouters zijn verdwenen.

Collectie Wever, verslag 136, verhaal 3 (Archief Meertens Instituut)

Westerwolde    Westerwolde   

Eems    Eems   

Duutsland    Duutsland   

Duitsland    Duitsland   

2013-03-01 14:46:21