Hoofdtekst
Tussen twoalf en één,
Zien de spoken opte been.
Da zèj mien voader duk. Hé’j vertelde ok van ’n spook in Huse. Meschien het ie ’t wel gehörd van grötvoader. Ien Huse het ’t vroeger ok wel gespokt. Ien ’n huus, ik wet nie mer woar, hörde de minse duk veul lève: geklop en gehamer, gekrijs en zo wa. Mar ze zage nooit iets. Wat ’t was en wie ’t deej, wis niemand. De minse dochte en zèje: “Zou ’t ’n spook zien of zit misschien den duvel ien da huus?” Ze kossen ’t nie zegge. Mar ’t bleef on de geng on. En dörrum worschowde ze de poaters. Die zouen ’t wel ien orde bringe. D’r kwam ’n poater. En die noom ’t boek ien de haand en begos te bidde. Hé’j bidde misschien wel ’n uur lang en zo hard, dat ’t zweit ’m van de kop liep. En op ’t les hattie ’t spook, often duvel, zo wied gekrege, dat ie vör ’m kwam stoan. En toe wiertie zo klein, dat ie ien ’n döske kos. En toe deej de poater ’m ien ’n döske, en ’t döske dich en ’t boek dich. En hé’j ging weg, den diek over en de ward ien. En toenie wied genoeg van den diek af was, noom ie zien stok en miek meddie stok ’n ronde kring um ’m hen, zo groot as ie mè zien stok kos komme. Mar hé’j bleef er bé’j stoan. En toe deej ien ’t midde van de kring ’n bitje grond weg, miek ’n gètje en stopte doar ’t döske ien. Toe deej ’r wer wa grond bovenop. En toe ging de poater weg. As lotter doar es minse ien de burt kwame, bijvoorbeeld um weeë [wilgetakken] te sné’jje um benne te make en zo wat, en ze kwame dichbé’j die plek, dan begos ’t spook -often duvel!- te schettere, te krijse en allerlei geluide te make. De minse bleven ’r dan wel uutte burt. En ze zèje: “’t Is dor nie pluus, ’t spokt ’r”.
Zien de spoken opte been.
Da zèj mien voader duk. Hé’j vertelde ok van ’n spook in Huse. Meschien het ie ’t wel gehörd van grötvoader. Ien Huse het ’t vroeger ok wel gespokt. Ien ’n huus, ik wet nie mer woar, hörde de minse duk veul lève: geklop en gehamer, gekrijs en zo wa. Mar ze zage nooit iets. Wat ’t was en wie ’t deej, wis niemand. De minse dochte en zèje: “Zou ’t ’n spook zien of zit misschien den duvel ien da huus?” Ze kossen ’t nie zegge. Mar ’t bleef on de geng on. En dörrum worschowde ze de poaters. Die zouen ’t wel ien orde bringe. D’r kwam ’n poater. En die noom ’t boek ien de haand en begos te bidde. Hé’j bidde misschien wel ’n uur lang en zo hard, dat ’t zweit ’m van de kop liep. En op ’t les hattie ’t spook, often duvel, zo wied gekrege, dat ie vör ’m kwam stoan. En toe wiertie zo klein, dat ie ien ’n döske kos. En toe deej de poater ’m ien ’n döske, en ’t döske dich en ’t boek dich. En hé’j ging weg, den diek over en de ward ien. En toenie wied genoeg van den diek af was, noom ie zien stok en miek meddie stok ’n ronde kring um ’m hen, zo groot as ie mè zien stok kos komme. Mar hé’j bleef er bé’j stoan. En toe deej ien ’t midde van de kring ’n bitje grond weg, miek ’n gètje en stopte doar ’t döske ien. Toe deej ’r wer wa grond bovenop. En toe ging de poater weg. As lotter doar es minse ien de burt kwame, bijvoorbeeld um weeë [wilgetakken] te sné’jje um benne te make en zo wat, en ze kwame dichbé’j die plek, dan begos ’t spook -often duvel!- te schettere, te krijse en allerlei geluide te make. De minse bleven ’r dan wel uutte burt. En ze zèje: “’t Is dor nie pluus, ’t spokt ’r”.
Onderwerp
SINSAG 0410 - Der gebannte Geist.
SINSAG 0410 - Der gebannte Geist.
Beschrijving
Spook of duivel in een huis wordt kleiner door het bidden van een pater en kan zo in een doosje worden gedaan. In een uiterwaard maakt de pater een cirkel en begraaft het doosje in het midden van de kring. Mensen blijven daar spookgeluiden horen.
Bron
M.H. Dinnissen: Volksverhalen uit Gendt. Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)
Naam Locatie in Tekst
Huse
Huse
Huissen
Huissen
Plaats van Handelen
Huissen
Huissen
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21