GENDT190

Ik heb mien voader wel es heure vertelle over werwolve. Hé’j had da wer gehörd van grötvoader. Op ’n keer mos grötvoader vör grötmoeder popkes gon hoale bé’j iemand achteraf ien Huse. Want grötmoeder was bang, da ze kanker had. Popkes of kankerpoppe ware dinge, die te kriege ware bé’j inkele manne of vrouwe die ze eiges mieke. Worvan wet ik nie. Ik het ze nooit gezien. De minse zèje wel, da ze ongevèr zo groot ware as ’n vingerlid en dat ’r grei [spul] inzat, datte kanker kos genèze. Da grei zat ien ’n duukske. En da popke mos opte kankerplek geleid worre of opte plek, worvan ze dochte, dat ’r kanker zat. ’n Deel* minse zèje, dat ’t niks as kwakzalveré’j was. Aandre gleufde d’ron. In ielk geval grötvoader kreeg de popkes en ging toe wer op weg nor huus. Mar hé’j kwam langs ’n herberg. En umdat ie zo bar gern ’n borreltje lustte, ging ie ers ekkes binne. Dor zatte drie manne te koarte. Ze vroegen ’m, of ie ’n spulleke met wou doen, want ze hadde ’n vierde man nodig. Grötvoader zèj: “Ik wil wel ’n poar pötjes meedoen, mar nie te lang, want ik mot nor huus. De vrouw wacht op mien”. Hé’j had geluk en won ’n poar pötjes. No ’n hortje zèj ie: “Nou mot ik goan, want aanders kom ik te loat bé’j de vrouw”. “Ja ja”, zèje d’aandre, “nou gé’j gewonne het, nou wil gé’j d’r tussen uut. Mar da gee zo mar nie”. En ’t drèjde hos op ruzie uut. Mar grötvoader zag ’r tussenuut te kniepe en liep hard weg. Toenie stapvoets begos te lope, zag ie opens ’n eindje vör ’m uut iemand midden opte weg zitte, opte huke [hurken]. Hé’j was wer ekkes bé’jgekomme van ’t hard lope, mar toch verschrok ie. Hé’j doch: “Da’s nie pluus. Ik mot er mar vurzichtig langs zien te komme”. Toenie juus vörbé’j was, sprong de kjel - of wat ’t dan ok was - op zien rug en sloeg ’m d’erms um de nek en de schouwers. Hé’j was bar zwoar. En grötvoader kos hos nie mer veruut. ’t Kouwe zweit van èngs liep ’m langs de kop. En hé’j doch: “Hoe rak ik ’m kwiet? ’t Is zeker ’n werwolf. Hé’j het ’t vel um”. Ien die tied droege de kjels gewoonlijk ’n flink stoale mes ien de schei van de boks [broek]. Grötvoader zag ’t mes te kriege en snee toe over d’èrms, wormee de werwolf ’m vas had. En toe wastie zien mach kwiet. Hé’j glee van grötvoaders rug en kwam toe vör ’m stoan mee gevouwe haand en smeekte: “Doe me toch niks!” ’t Vel was weg en de kjel ston helemol naks vör ’m. Mar grötvoader zèj: “Al buj ok van de gloeiende duvel, nou zuj d’ron”. De kjel zag wel, hoe vuul grötvoader was en de kjel sprong opzied en liep hard weg. Grötvoader ’m achternoa, want hé’j was nog bar kwoad. Mar hé’j zag de kjel al nie mer.
Toe brocht ie de popkes nor huus, nor de vrouw. Hé’j protte nog wa medder en zèj: “Ik go nog ekkes nor de herberg, ik mot ’n borreltje vur de schrik. Want d’r is mien wa overkomme, da zeg ik ou. Ik zal ou da lotter wel es vertelle”. De vrouw had al gezien, dat ’r iets bezonders gebeurd was, mar ze doch: “Loddem nou mar goan, dan kalmiert ie wa”. Grötvoader ging wer terug nor de herberg, wor ie dien oavend al gewes was. Dor zate nog inkele minse en ok...de werwolf! Hé’j had zien klere wer on en leek gewoon. Grötvoader, die nou kalm geworre was, zèj: “O, dor hej ’m!” En hé’j vertelde wat ie belèf had. Toe wou de kjel er van deur, mar d’aandre zèje: “Nee, nee, gé’j blief hier”. En ze gropen ’m vas. De kjel riep: “Lo mien los, lo mien los”. En hé’j trok en trok en ging d’r bar op. Mar hé’j kreeg gin kans um los te komme. Ze hiele ’m stevig vas. ’t Was zeker wer tied um te gon werwolve, dat ie zo tekeer ging. Opens hörde ze lève ien den ope schorstin: geschetter, gegiechel, gekrijs. En toe viel d’r opens ’n ding ien ’t herdvuur. ’t Was ’t vel, datte kjel um mos hemme, as ie ging werwolve. Ze zage allemol, hoe ’t vel verbrien. Ze stonnen’r mee grote oge nor te kieke. En de kjel wier rustig. En toe ’t vel helemol verbraand was, zuchttenie en zèj: “Goddank, nou zie ’k ter af”. En sinds die tied was en bleef ie ’n gewone mins. Wie ’t was gewes, wis grötvoader nie mer.

SINSAG 0824 - Die verbrannte Haut (Gurt, Halsband)    SINSAG 0824 - Die verbrannte Haut (Gurt, Halsband)   

TM 4302 - Volksgeneeskunde    TM 4302 - Volksgeneeskunde   

Op de terugweg van het halen van een kankerpop wordt een man besprongen door een weerwolf, maar hij breekt zijn macht door hem met een mes te snijden. Na thuiskomst gaat hij naar de herberg waar hij heeft zit te kaarten en treft de man die de weerwolf was. De bezoekers houden de man vast, en zien het vel in het haardvuur verbranden. De man is blij dat hij verlost is van het moeten weerwolven.

M.H. Dinnissen: Volksverhalen uit Gendt. Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)

Huse    Huse   

Huissen    Huissen   

2013-03-01 14:46:21