Hoofdtekst
Er stun een husien in Oosterveld. (N.B.: Niet ver van Emmen.).
Veur et huusie grude n vledder struke.
Op n avend kump de man thuus en den denkt ie: “Lop daar iene veur mien huus langs?”
Want ie zugt iemand loopn.
In huus vragt ie aan zien oale voa: “Liepn ie net nog buutn?”
Nee, de olle heer was er niet uut west.
Dat was toch roar, toch had ie iene zien en volk kwam er ja hoast niet in die onbewoonde wereld.
n Paar daagn later is de man in de schure aan t wark; en daar giet iets wits aan hum veurbie. Ie schrikt er van.
t Was gien mense. Zol dat dezulfde west weezn as op die avend? Ie denkt van wel. Gelukkig, ie wis in Rütenbrock (Dld.) een vrouw wonen, die hum over zuks soort zaakn meer verteln kon en misschien ook wel n middeltien geevn um van dat gespook of te komen. Zo zeg ie-e dan op n dag: “Wie hier is, volge mij.” En dan giet ie op pad noar Rütenbrock. Met de grenze had ie niks te maakn toen. Ie springt dus over n sloot, dan is ie gauwer bie dat wief. Ie behuuft niks te zegn, want sie begunt al: “Zo, bint ie daor; man sie is dr nog nich; doe bist gewiss over de groaben sprongen? Koom man es weer over n poar doagn, dan wet ik meer.” De kerel weer vot en drei doagn loater is ie opnei bie t wievien.
“So”, zeg ze, “nôn is sie hier west; sie kon ja nich over de groaben springen en doarum is sie n poar doagn loater komen as doe. Man ik wet et nôn. Sie mus nog vief mark aan de aarmen betoaln en dat heb ik veur mekoar moakt. Nôn komp sie nich weer.” De geest is er nooit meer west. De man, dei mie dat vertelde, log er niet om; ie hef mie t al wel zes keer verteld, iedere keer t zulfde; zie je, as ze t liegn, dan doen ze er vake wat bie. Maar dizze man zegt etzulfde verhoal en doarom zel t wel zo weezn ook. Mien vrouw wet t ook wel. (De vrouw beaamde het, dat het de waarheid was en plaats heeft gehad indertijd. F.W.).
t Was gien mense. Zol dat dezulfde west weezn as op die avend? Ie denkt van wel. Gelukkig, ie wis in Rütenbrock (Dld.) een vrouw wonen, die hum over zuks soort zaakn meer verteln kon en misschien ook wel n middeltien geevn um van dat gespook of te komen. Zo zeg ie-e dan op n dag: “Wie hier is, volge mij.” En dan giet ie op pad noar Rütenbrock. Met de grenze had ie niks te maakn toen. Ie springt dus over n sloot, dan is ie gauwer bie dat wief. Ie behuuft niks te zegn, want sie begunt al: “Zo, bint ie daor; man sie is dr nog nich; doe bist gewiss over de groaben sprongen? Koom man es weer over n poar doagn, dan wet ik meer.” De kerel weer vot en drei doagn loater is ie opnei bie t wievien.
“So”, zeg ze, “nôn is sie hier west; sie kon ja nich over de groaben springen en doarum is sie n poar doagn loater komen as doe. Man ik wet et nôn. Sie mus nog vief mark aan de aarmen betoaln en dat heb ik veur mekoar moakt. Nôn komp sie nich weer.” De geest is er nooit meer west. De man, dei mie dat vertelde, log er niet om; ie hef mie t al wel zes keer verteld, iedere keer t zulfde; zie je, as ze t liegn, dan doen ze er vake wat bie. Maar dizze man zegt etzulfde verhoal en doarom zel t wel zo weezn ook. Mien vrouw wet t ook wel. (De vrouw beaamde het, dat het de waarheid was en plaats heeft gehad indertijd. F.W.).
Onderwerp
SINSAG 0402 - Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe) 
SINSAG 0402 - Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe) 
Beschrijving
Nadat geld dat gestorven vrouw nog schuldig was is betaald, komt ze niet meer terug.
Bron
Collectie Wever, verslag 147, verhaal 5 (Archief Meertens Instituut)
Naam Locatie in Tekst
Oosterveld
Oosterveld
Rütenbrock
Rütenbrock
Emmen
Emmen
Plaats van Handelen
Barger-Oosterveld
Barger-Oosterveld
Kloekenummer in tekst
G060a
G060a
G058p
G058p
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21