WEV014901

Was es n maal feest op n zundag; s morns gung et volk noar de kaarke en vandoar noar t bierfeest. Zo was dat de gewoonte.
Iederene wol vanzulf groag noar t feest toe; moar dat gung niet; mossen ook goenend in hoes blievn om eetn te kookn.
Bie Bernard en Lainoa kreegn ze dr s morns woorn over, wie nou noa de kaarke in hoes komen zol en wie noar t feest gung. 
Et veurige joar had Bernard t feest mit maakt; zien vrouw dachde , dat et nou heur beurt was.
Moar Bernard dachde er niet aan, om in hoes te komen. As sie noar t feest wol, dan was hum dat best, maar ie zelf kwam er ook.
“En wie mut dan eetn moakn?” zee Lainoa.
Bernard: “Dat zal mie n zurg weezn; om mie dut de duvel et en roert in de pot, moar ik goa hen t feest.”
Zo trukn ze noar de kaarke en noa de dienst allebei op t bierfeest aan. De meid was in hoes bleevn en zat te leezn in n karkboek. Toen ze doarmit bezig was, kwam er ien binnen. Ie vroeg, of ie zien geld wel eevn teln mug. Sie vund dat wel goed, al keek ze netuurlijk vrumd op, want sie kende de onbekende niet,
De man giet bie de taofel zitn en telt et geld. De hiele toafel lig vol mit muntstukn, de meid hef nog nooit zoveul centn zien. Sie kikt n paar keer van t boek op noar die wonderlieke kerel. Op de kachel stiet et eetn te prutteln in de potn.
Opiens stiet de man op, giet noar de potn toe, nemp de deksels er af en begunt mit de sleef te roern. De meid kikt goed toe; sie zug dan, dat ie n perepoot hef. Van schrik gooit ze et karkboek op et geld dat op toafel ligt en vlucht t hoes oet.
Sie mut moar noar t feest um alles aan de boas te verteln.
Die zeg: “Och kom, dat was vast n kerel die steeln wol; pas moar op, as we zo in hoes komen, zal de wieme wel leeg weezn.”
In draf goan sie noar hoes. Sie komen binnen en nemen alles goed op. Moar nee, is niks vot; alle worstn hangen nog in de wieme en is ook niks van stee komen.
De toafel was weer leeg; et geld was weg. Moar toen ze t karkboek op pakten, lag doar et geld nog onder. Toen begreepn ze, dat de duvel dr warklek west had en dat ie in de potn roerde.
Veur et karkboek was ie bange en zodoende kon ie et geld dat er onder lag, niet mit nemen.
“Man, man,” zee Bernard, “ik heb ja nimmer zo veul geld bie mekare zien.” Zo brachde et bierfeest ook nog geluk.

SINSAG 0907 - Teufelsgeld.    SINSAG 0907 - Teufelsgeld.   

Man zegt dat hij naar het feest gaat ook al moet de duivel dan koken. Meid blijft thuis, staat een onbekende toe zijn geld te tellen. Als hij in de pannen roert ziet ze dat hij een paardepoot heeft. Ze vlucht, bij terugkomst is niets gestolen, het geld ligt onder het kerkboek dat ze in haast op tafel heeft gegooid. Duivel heeft geld niet onder kerkboek weg durven halen.

Collectie Wever, verslag 149, verhaal 1 (Archief Meertens Instituut)

Lainoa    Lainoa   

Lena    Lena   

Bernard    Bernard   

2013-03-01 14:46:21