Hoofdtekst
Dor was es ’n boereknech. En ’n beste knech ok. Dor was niks op ’m te zegge. Mar ien de winter mos ie zowat iederen oavend èrs nor toe. Woar nor toe zeitie nooit. Ok nie as ze ’t ’m vroege. Mar hé’j mòs en zòu weg. Da koj wel on ’m zien. Op ’n keer doch den boer: “Dor mot ik toch es meer van wete”. En hé’j zèj tege d’aandre ien huus: “We zullen ’m es ’n keer nie loate goan”. Den aandren oavend wou de knech wer weg. Mar toe hiele den boer en d’aandere ’m vas. De kjel ging toe tekeer as ’n wilde. Mar ze hadden ’m toch gehoue. Ekkes lotter viel d’r dur de grote schorsten ’n spookvel ien ’t vuur. Da vel begon te braande. Toe ’t vel brien, begos de knech wa rustiger te worre. En toe ’t helemol verbraand was, was de man ok wer helemol en rustig. Hé’j zèj toe ok, wurrum ie soaves zo duk weg mos. As ’t vel op ’m wachtte, kon ie zien eige nie tegehoue. “Ik mós ’t dan um gon doen en gon spoke of werwolve”. Hé’j was blé’j, dat ie d’r nou af was.
Onderwerp
SINSAG 0824 - Die verbrannte Haut (Gurt, Halsband) 
SINSAG 0824 - Die verbrannte Haut (Gurt, Halsband) 
Beschrijving
Als boerenknecht op een avond door de boer wordt vastgehouden gaat hij erg tekeer en valt een vel in het haardvuur en verbrandt. Dan kalmeert de knecht en vertelt dat hij 's avonds had moeten weerwolven.
Bron
M.H. Dinnissen: Volksverhalen uit Gendt. Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21