WEV004006

Nu zal ik je vertellen, dat er vroeger ook veel verteld werd om anderen bang te maken. De verteller zelf was dan niet bijgelovig, maar de hoorder wel.
Luister maar eens.
Zelf ben ik als kwajongen echt benauwd geweest. In Sellingerbeetse woonde Harm Hinnerk. Hij vertelde me:
“Ik gung lestdoags hail vrou in ’t veen in de Valterblokken. Op de dreve kwam ’k ’n vrou tegen. Zai reerde. Ik zee, wat is d’r mens, hindert joe wat of hebben ie schele?
Och man, zee ze, ik mout d’r voak oet ’s mörgens, dan zai ’k liekwoagens en zo; ’k heb ’t al joaren könd en nôn wil ’t er aigenliek wol geern of.
Och jong, ik kreeg zo mit ’t mens te doun. Dou heb ’k man zegd; ik wil ’t wol van joe overnemen, kan dat?
Joa, zee ’t wief; ik goa op ain knai liggen, ie goan achter mie stoan en kieken dan tussen mien vingers deur.
Ik dee dat en wat zag ik dou ? Ain wit hondje. En van dat ogenblik of kan ik nou van alles zain.
Moar ja jong, ik bin ook al weer old en ’k wil d’r geern weer of. Wost doe ’t van mie overnemen? Dan moust ook even over mien scholler deur de vingers kieken. Wolt dat?”
Ik was zo bang geworden, dat ik gauw zei: “Voor geen honderd gulden.”
Later hoorde ik, dat oale Harm Hinnerk het verhaal verzonnen had, maar er meer dan een de schrik mee op ’t lijf had gejaagd. Voel je wel, de hoorders dachten toch innerlijk, dat het kon.
Ook wel volwassen mensen waagden het niet Harm Hinnerk van zijn z.g. wondere gaven te verlossen.

Man maakt anderen bang met de vraag om zijn - verzonnen - gave om lijkstaties te zien over te nemen.

Collectie Wever, verslag 40, verhaal 6 (Archief Meertens Instituut)

Harm Hinnerk    Harm Hinnerk   

Valterblokken    Valterblokken   

Sellingerbeetse    Sellingerbeetse   

Sellingerbeetse    Sellingerbeetse   

G015b    G015b   

2013-03-01 14:46:21