WOUDA000204

Mar it koe ik oars. Doe wie der fan fleiskeuring gjin sprake. En dan waerd der troch de boeren, yn ’t foarjier foaral, wol ris hwat útdeeld. Fan in stoane kou of in keal.
Yn dy tiid sei Willem tsjin Wibe Rimmerts: “By Sandstra kinst dou fleis helje. Mar dan moatst in amer meinimme” It wie in healûre bûten de plaets. Wibe makke in forgese reis. Der wie gjin sprake fan fleis. Doe ’t se elkoar wer troffen en Willem frege hoe it ôfroun wie, sei Wibe: “Ik bin der net hinne west. Wy binne mar mei syn twaën en hiene noch fleis genôch.” Dat duorre in tiidzje, doe kaem Wibe de plaets yn en Willem, dy skipper wie, stie by de brêge. Wibe sei: “Willem, ik wie by Nijdam oan 'e poel. Dy frege of ik ien wist foar in partijtsje mest. Hy woe it sté skjin hebbe. Direkt mar in pream meinimme.” Willem er dalik op los. Mar it sté wie skjin en de pream bleau leech! Doe er werom kaem, stie Wibe wer by de brêge. “Dat lychst allegearre smoarge kyp. Der wie gjin skepfol dong!” “Kom, bist der hinne west? Ik woe ris witte wa it fierst lige koe, dou of ik. Ik ha it glânsryk woun. Ik mei in amer en dou mei in sawntouns pream” wie it andert.

Man die iemand beetneemt wordt zelf beetgenomen.

Collectie Wouda, verslag 2, verhaal 4 (Archief Meertens Instituut)

Willem    Willem   

Wibe Rimmerts    Wibe Rimmerts   

Sandstra    Sandstra   

Zandstra    Zandstra   

Nijdam    Nijdam   

Wiebe Rimmerts    Wiebe Rimmerts   

IJlst    IJlst   

2013-03-01 14:46:21