THM00355 - Vrouwke Misère

Vrouwke Misère Vrouwke Misère zo èèrum as Job, die wonde in ’n schuurke, zo klein as ’n schop. Mèr achter dè schuurke doar zaagde gè staon, unnen bòòm meej wel duuzende pèère dur aon van die lekkere sappige flappen mèr iedereen kwaam ‘r van gappen. Eens kwaam er un mènneke oud en krom bè vrouwke Misère onkloppe om wè èète vur zunne legen dèrrum en vrouwke Misère zeej: èèrum helpt èèrum, onneuzelen hals, kom mèr gauw in mun höske. Hier hedde mun bròòd, mokt mèr gauw un kröske. En hedde dan èèges nog iets vur oe maog? Wèlnèèj, gin krùimeltje mir vundoag. Mèr meenske dan komde in hongersnòòd. Bèneej unne meens gòa zò gauw nie dòòd! Ge bent un goei ziel, en hedde te klaoge dan meude òn men één vrògske vroage. Des fèèn zeej ‘t vrouwke, mèr och ik ben dan wel èèrum, mèr ik heb toch genòg. Alleen zo’k willè dè die dieven, die lekkerbekke, vòrt aaltij òn munnen bòòm blèève plèkke! Dè zal gebeure zèè ut ventje en ging. En gelèèk as d’n bòòm vol meej pèère hing, dan hing oan d’n bòòm de mèèrege urnoa un bende bengels te bengelen joa! Meej al d’r moederkes oan d’r beene, mèr los kwaam van die bengels ginnen eene. En vrouwke Misère ha lol vur tien. Naa kòs ze dur pèèredieve dan zien. Ze liet ze hangen toe ’s avus loat toe schaant van de buure en hil de stroat. Van diejen daag aaf has ze pèère meej hòòpe ze kòs ervan èète en òk nog verkòòpe. Mèr op unne mèrrege kwaam Pietje d’n dòòd. Hij klopte òn ’t durke en ’t vrouwke verschoat. Al was ze dan èèrum, vursleete en oud, ze was nie bijzunder meej Piete vertrouwd. ’T is tèèd zeej Piet, dus vrouwke Misère goa gauw meej me meej al doedut nie gèère. ’T is goed zèèj vrouwke Misère wè bleek terwijl ze omhòòg nòr d’n pèèrebòòm keek. Mèr Piet ’t is vundoag nogal un dorstig wirke, hedde gin zin in un lekker pirke? En Piet d’n Dòòd d’n onneuzelen hals ha zin in die pèère want ze zage ‘r mals en sappig ùit. Hij klom in d’n bòòm en bleef plèkke òn ’t frùit. Doar hangde gè naauw zèèj vrouwke Misère. Ik loat oe nie los, want ik lèèf vulste gère. Och lòmme toch los, ik moet oan de strèùp, want hil de wèèreld die rokt in de knèùp. Dès goed zèèj ’t vrouwke, ik loat oe wir vrij wanneer ge mèn aaltij lòt lèève, naa gij! Akkòòrd zèè Piet, dè neem ik aon, toe ’t end van de wèèreld meude bestaon. En Piet ur vandeur! en... al heurde ’t nie gèère, d’n Dòòd lèèft nog aaltij, mèr òk de misère!

AT 0330D - Bonhomme Misère    AT 0330D - Bonhomme Misère   

ATU 0330 - The Smith and the Devil    ATU 0330 - The Smith and the Devil   

Vrouwke Misère heeft een perenboom. Alhoewel ze arm is geeft ze een oud arm mannetje wat voedsel. Ze mag een wens doen en wenst dat de dieven van haar peren aan de boom blijven vastzitten. De volgende ochtend zitten de kwajongens vast. Dan komt de Dood langs, die ze met een list ook aan de boom vast zet. Ze laat hem pas los als hij belooft dat zij tot het einde der tijden mag blijven leven. Zo komt het dat niet alleen de dood nog altijd bestaat, maar ook de misère (ellende).

Op 22 juni 2007 toegezonden vanuit Boxtel door Jan Verhoeven n.a.v. een oproep in het Brabants Dagblad.

22 juni 2007

Jan Verhoeven, die het gedicht inzond, voegt hier nog aan toe: "Dit verhaal stamt waarschijnlijk uit Hilvarenbeek. Maria draagt ’t nog wel eens voor bij bepaalde gelegenheden en uit het hoofd."

Inzending n.a.v. het artikel: Op zoek naar Brabants verhaal. Brabants Dagblad, p 2/3 (Dichtbij), vr. 22 juni 2007.

Bonhomme Misère

Zie voor het lied: https://www.youtube.com/watch?v=V8tzfvgbvzg&ab_channel=F.vanderMeer

Vrouwke Misère    Vrouwke Misère   

Pietje de Dood    Pietje de Dood   

Hilvarenbeek    Hilvarenbeek   

2013-03-01 14:46:20