Hoofdtekst
Mien voader kon mooi verteln; wie zatn dr as kinder stief noar te lustern. Hai wos van spookn en heksn en meer dingen, dat wie in t leste nait meer allaind noar boetn duzzen.
Ain vrumd verhoal ken k mie nog goud herinnern.
Wazn a moal n poar rieke boernlu.
Zai harn n beulde sentn, woor ze wraid op wazzen. (wraid = trots.).
Ain dochter harn ze moar. Alles wat t kind verlangde, kreeg t netuurlijk.
Op n dag kreeg dei dochter zeerte aan n bain.
t Begunde te ettrn en oopn te vaaln; zaiknhoezn wazzen dr ja nait en dokters zeln ze ook wel nait aan docht hebben. Mien voar het et daor teminste nooit over had. De oale lu deden vanzulfs alles om t kind te helpn, moar t huilp alles niks.
In t leste wur t zo slim, dat t bain dr of zet is.
En toun mozzen ze ja ain kunstbain aanschafn.
Moar n holtn was veuls te min veur zo’n wicht; zai kreeg aine van gold.
Zo gungt leevn weer deur; t wicht het gain verkeern kreegn, al har ze den ook n bain van gold.
Moar de ellende was nog nt veurbie.
Dochter wur zaik, slim zaik. t Duurde nait laank of ze gung dood.
Zai kwam te lign in n mooie aikn kiste.
Nou dainde dr bie de boer ook n knecht.
Toun t wicht in de kiste lag, dochde dei jong bie zok zulf: “Dat is toch begrodelk, dat et goln bain mit in t graf gait; as ik es tou gong en stool et, den ken ik dat ding duur verkoopn.”
In nacht is e tou goan en muik kiste lös. Hai pakde et goln bain dr uut, stopde t vot in t golf.
n Poar doagn loater wur t wicht begroavn.
Gung n zet veurbie en toun beleefden ze wat op boerderij.
Boer was deur t kaarnhoes loopn en har n stem heurd deur t geutgat:
“Mij mijn been; mij mijn been.”
De boerin verbeeldde zok, dat ze ook zowat heurd had.
Op n oavend kreegn ze t er over. Toun zee de boer: “Ik zel nou es lustern in t kaarnhoes.”
Hai gait dr hen en gait veur t geutgat stoan. Joa, door komp n stem:
“Mij mijn been; mij mijn been.”
“Heb ik et?” zee d boer. “Nee”, zee de stem en vot was e.
D andere oavend mos boerin hen om te heurn. Ook zai lop t noar t geutgat en heurt dezulfde woorden.
“Heb ik et?”, vragt zai. “Nee”, zeg de stem weer en verdwient.
De daarde oavend mout knecht touheurn. Hai dr hen. Door klinkt de stem deurt gat: “Mijn been, mij mijn been.”
“Heb ik et?” zeg knecht. “Ja-ja-ja-ja-ja-ja”, heurt hai en touglieks vuilt hai zok bie de strödde griepn. “Waar is t been?”
“Ik heb et verstopt”. “Gauw ophoaln.”
Knecht hoalt t goln bain oet t golf en legt et veur t geutgat. Gek genog was t bain groter den t gat en toch…...roets, door wur t noar boetn trokn. De stem is toun votbleevn.
As ie mie nou vroagn of dit echt gebeurd is, den mout elk zulf waitn of hai t geleuvn wil of nait. Moar et zol kennen, as ie dr reekn mit holn, dat er machtn binnen, groter den ie denkn. As zo’n hogere macht hier de hand in had het, den ken ook n dik bain deur ain klain geutgat.
Ain vrumd verhoal ken k mie nog goud herinnern.
Wazn a moal n poar rieke boernlu.
Zai harn n beulde sentn, woor ze wraid op wazzen. (wraid = trots.).
Ain dochter harn ze moar. Alles wat t kind verlangde, kreeg t netuurlijk.
Op n dag kreeg dei dochter zeerte aan n bain.
t Begunde te ettrn en oopn te vaaln; zaiknhoezn wazzen dr ja nait en dokters zeln ze ook wel nait aan docht hebben. Mien voar het et daor teminste nooit over had. De oale lu deden vanzulfs alles om t kind te helpn, moar t huilp alles niks.
In t leste wur t zo slim, dat t bain dr of zet is.
En toun mozzen ze ja ain kunstbain aanschafn.
Moar n holtn was veuls te min veur zo’n wicht; zai kreeg aine van gold.
Zo gungt leevn weer deur; t wicht het gain verkeern kreegn, al har ze den ook n bain van gold.
Moar de ellende was nog nt veurbie.
Dochter wur zaik, slim zaik. t Duurde nait laank of ze gung dood.
Zai kwam te lign in n mooie aikn kiste.
Nou dainde dr bie de boer ook n knecht.
Toun t wicht in de kiste lag, dochde dei jong bie zok zulf: “Dat is toch begrodelk, dat et goln bain mit in t graf gait; as ik es tou gong en stool et, den ken ik dat ding duur verkoopn.”
In nacht is e tou goan en muik kiste lös. Hai pakde et goln bain dr uut, stopde t vot in t golf.
n Poar doagn loater wur t wicht begroavn.
Gung n zet veurbie en toun beleefden ze wat op boerderij.
Boer was deur t kaarnhoes loopn en har n stem heurd deur t geutgat:
“Mij mijn been; mij mijn been.”
De boerin verbeeldde zok, dat ze ook zowat heurd had.
Op n oavend kreegn ze t er over. Toun zee de boer: “Ik zel nou es lustern in t kaarnhoes.”
Hai gait dr hen en gait veur t geutgat stoan. Joa, door komp n stem:
“Mij mijn been; mij mijn been.”
“Heb ik et?” zee d boer. “Nee”, zee de stem en vot was e.
D andere oavend mos boerin hen om te heurn. Ook zai lop t noar t geutgat en heurt dezulfde woorden.
“Heb ik et?”, vragt zai. “Nee”, zeg de stem weer en verdwient.
De daarde oavend mout knecht touheurn. Hai dr hen. Door klinkt de stem deurt gat: “Mijn been, mij mijn been.”
“Heb ik et?” zeg knecht. “Ja-ja-ja-ja-ja-ja”, heurt hai en touglieks vuilt hai zok bie de strödde griepn. “Waar is t been?”
“Ik heb et verstopt”. “Gauw ophoaln.”
Knecht hoalt t goln bain oet t golf en legt et veur t geutgat. Gek genog was t bain groter den t gat en toch…...roets, door wur t noar boetn trokn. De stem is toun votbleevn.
As ie mie nou vroagn of dit echt gebeurd is, den mout elk zulf waitn of hai t geleuvn wil of nait. Moar et zol kennen, as ie dr reekn mit holn, dat er machtn binnen, groter den ie denkn. As zo’n hogere macht hier de hand in had het, den ken ook n dik bain deur ain klain geutgat.
Onderwerp
SINSAG 0450 - Andere Tote spuken. 
SINSAG 0450 - Andere Tote spuken. 
Beschrijving
Knecht steelt gouden kunstbeen uit doodkist van boerendochter. Enige tijd na de begrafenis horen boer en boerin een stem die vraagt naar het been. Beiden vragen of zij het been hebben, maar de stem ontkent dat. Als de knecht dat vraagt is het antwoord ja. De knecht moet het verstopte been halen en legt het voor het gootgat, waarna het naar buiten wordt getrokken. De stem is daarna weggebleven.
Bron
Collectie Wever, verslag 183, verhaal 1 (Archief Meertens Instituut)
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21