Hoofdtekst
Klopgeest
Tante Nan was in d’r leste ziekte. Tante Ka, vader en ikke wêêkten om burte ’s nachs. Tante Ka sliep dan d’r êêzeslêêpje op de canapé.
Op ’n nacht oarden ze buten op ’t blind kloppe. Ze gieng kieke – gin mēns te zien. Ze gieng wee op de canapé ligge, mè amper lag ze, of z’oarden awwee kloppe op ’t blind; dudelijk, ovva t’r êêjn in wou. Ze docht: “k Zà toenèt niet goed ekek’è.” Dust, ze goeng wee nî buten, riep: “Is t’r volk?” mè ze kreeg gin antwoord. Noggis rommetom ’t uus ekeke, mè niks te zien of t’oaren. Da’s toch eigenarig, doch ze en ze goeng wee ni binnen. Ze zou nog mèr even wachte mie te gî slêêpe. Nî Tante Nan ekeke, mè die lag têêmelijk rustig te slêêpen.
Affijn, ze goeng wee mè ligge. Ze luusterden nog ’n stuitje, mè z’oarden niks. En ze rocht de wind kwiet (= viel in slaap).
Mè op ’n gegeve moment wor ze wakker en awwee, dus voe den derden kêêjr, oarden ze kloppe op ’t blind buten. Voe den derden kêêjr gêê se kieke, roept in den doenker, ovva t’r volk is… Niks t’oaren, niks te zien!
Vee ongerust goeng ze den uzen in en ze dust nie mî te gî slêêpe. Ze goeng mè wat an d’r rozenkrans leze en avvast mè ’t êêjn en ’t aar klèrmêêke voe den aren dag: bie ’n zieken in uus is t’r vee te doen dat à in ’n gewoon uusouwen nie voorkomt.
Ze docht liever mè nie mî an dat geklop.
Mè precies drie dêêgen lêêter is Tante Nan esturve.
Tante Nan was in d’r leste ziekte. Tante Ka, vader en ikke wêêkten om burte ’s nachs. Tante Ka sliep dan d’r êêzeslêêpje op de canapé.
Op ’n nacht oarden ze buten op ’t blind kloppe. Ze gieng kieke – gin mēns te zien. Ze gieng wee op de canapé ligge, mè amper lag ze, of z’oarden awwee kloppe op ’t blind; dudelijk, ovva t’r êêjn in wou. Ze docht: “k Zà toenèt niet goed ekek’è.” Dust, ze goeng wee nî buten, riep: “Is t’r volk?” mè ze kreeg gin antwoord. Noggis rommetom ’t uus ekeke, mè niks te zien of t’oaren. Da’s toch eigenarig, doch ze en ze goeng wee ni binnen. Ze zou nog mèr even wachte mie te gî slêêpe. Nî Tante Nan ekeke, mè die lag têêmelijk rustig te slêêpen.
Affijn, ze goeng wee mè ligge. Ze luusterden nog ’n stuitje, mè z’oarden niks. En ze rocht de wind kwiet (= viel in slaap).
Mè op ’n gegeve moment wor ze wakker en awwee, dus voe den derden kêêjr, oarden ze kloppe op ’t blind buten. Voe den derden kêêjr gêê se kieke, roept in den doenker, ovva t’r volk is… Niks t’oaren, niks te zien!
Vee ongerust goeng ze den uzen in en ze dust nie mî te gî slêêpe. Ze goeng mè wat an d’r rozenkrans leze en avvast mè ’t êêjn en ’t aar klèrmêêke voe den aren dag: bie ’n zieken in uus is t’r vee te doen dat à in ’n gewoon uusouwen nie voorkomt.
Ze docht liever mè nie mî an dat geklop.
Mè precies drie dêêgen lêêter is Tante Nan esturve.
Onderwerp
SINSAG 0486 - Andere Todesvorzeichen. 
SINSAG 0486 - Andere Todesvorzeichen. 
Beschrijving
Waakster bij zieke hoort op een nacht drie keer geklop op de blinden, drie keer is er niets te zien en te horen. Drie dagen later sterft de zieke.
Bron
Collectie De Boo, verslag 3, verhaal 4 (Archief Meertens Instituut)
Commentaar
Nan: Anna Walraven, Kwadendamme 10-6-1893 - Kwadendamme 28-3-1930
Ka: Catharina Walraven, Kwadendamme 21-1-1885 - Kwadendamme 1-11-1959
Ka: Catharina Walraven, Kwadendamme 21-1-1885 - Kwadendamme 1-11-1959
Naam Overig in Tekst
Nan
Nan
Ka
Ka
Plaats van Handelen
Kwadendamme
Kwadendamme
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21