Hoofdtekst
Waarom Domburg Domburg heet
Er is een tijd geweest dat ook Domburg nog geen naam had. Zooals het met alle dingen gegaan is trouwens. Die namen zijn pas veel later gekomen. Eerst was er het ding en dan pas kwam de naam.
Nu was het nog al moeilijk een passende naam te vinden voor een plaatsje als Domburg. Hoe moest dat nu heeten?
Niet dat de menschen zich daar druk over maakten, o nee, ze leefden heel gelukkig en tevreden in hun plaatsje al had dat dan ook geen naam.
En wanneer er niet iets gebeurd was zou de plaats misschien nog geen naam hebben. Zoo weinig trokken die Domburger burgers zich de zaak aan.
Maar toch bleef het plaatsje niet naamloos.
Dat kwam zoo.
Die van Domburg waren vrome lieden. Zeker, ze sloegen elkaar wel eens een blauw oog, wel eens dood ook, en bij het jutten namen ze het niet zoo nauw, maar toch, in hun hart waren ze vroom, en dus moest er een kerk komen.
Toen men het er eenmaal over eens was dat een kerk onmisbaar was duurde het niet lang of met de bouw er van werd begonnen.
Ja, je mag zeggen van die van Domburg wat je wil maar niet dat ze dingen niet resoluut aanpakten.
Alleen schijnen ze niet erg snugger geweest te zijn.
Want zie, de kerk was al een heel eind op streek, bijna klaar om zoo te zeggen, alleen, er moest ergens in het gewelf nog een balk aangebracht worden.
Hadden ze eerder moeten doen!!!
Hadden ze ook, maar alla, 't kon nog.
Dus kwamen er twintig dertig mannen met het lange zware gevaarte aansjouwen. Recht naar de deur toe maar .... hoe moesten ze met die lange balk de deur in?
Wanneer je er dwars voor gaat staan gaat dat moeilijk.
Het werd een ellendig gewurm, maar zonder resultaat natuurlijk.
Dat was nu wat? Wat moest dat nou?
Die balk zou wellicht nooit op zijn plaats gekomen zijn want die van Domburg waren niet al te bij de hand. Wel van anpakken hoor, maar een beetje, nu ja, niet bepaald lummelig maar toch een beetje dommig. Ze zouden er nu wellicht nog staan als er niet een vogel was komen aanvliegen.
Ja, een vogel.
Het is wel jammer dat de kronieken niet vermelden wat voor soort vogel het was. Was het een spreeuw, een musch, een zwaluw, een uil, een sperwer? De geschiedboeken spreken er niet van. Ze vermelden alleen dat er een vogel gevlogen kwam.
Een vogel die ergens in die bijna afgebouwde kerk zijn nestje had.
En zooals het met vogels dan gaat die een nest hebben.
Die sjouwen de heele dag met strootjes.
Ook die vogel te Domburg.
Hij had ergens een strootje gevonden. Gestolen wellicht. Vogels staan voor niets.
Om kort te gaan, die vogel dan kwam aanvliegen met een strootje in zijn bek en wou naar zijn nest in de kap van de kerk. Goed. En dat liep heel vlot van stapel. Hij ging zitten op de daklijst, voor het openingetje waar hij in moest, kroop daar eerst zelf door en trok toen met zijn snavel het strootje in 't langs naar binnen.
En nu wilde het toeval dat een van de mannen die aan die balk modderden het gevalletje zag.
En toen was het met die balk ook spoedig in orde.
We moeten hem in het langs naar binnen brengen mannen, zei hij in zijn oud zeeuwsch. En ieder gaf toe dat hij gelijk had.
Zeeker, zooals die vogel deed met zijn strootje zoo moesten zij doen met hun vergeten balk.
Ze waren blij dat ze er eindelijk achter waren, maar ze gaven eerlijk toe dat ze toch eigenlijk domme burgers waren.
En zie, daar had je nu meteen de naam.
Van domme burgers tot Domburg is maar een stap.
En die van Domburg deden die stap.
Domburg heette in 't vervolg hun stad en dat kwam door die vogel.
Er is een tijd geweest dat ook Domburg nog geen naam had. Zooals het met alle dingen gegaan is trouwens. Die namen zijn pas veel later gekomen. Eerst was er het ding en dan pas kwam de naam.
Nu was het nog al moeilijk een passende naam te vinden voor een plaatsje als Domburg. Hoe moest dat nu heeten?
Niet dat de menschen zich daar druk over maakten, o nee, ze leefden heel gelukkig en tevreden in hun plaatsje al had dat dan ook geen naam.
En wanneer er niet iets gebeurd was zou de plaats misschien nog geen naam hebben. Zoo weinig trokken die Domburger burgers zich de zaak aan.
Maar toch bleef het plaatsje niet naamloos.
Dat kwam zoo.
Die van Domburg waren vrome lieden. Zeker, ze sloegen elkaar wel eens een blauw oog, wel eens dood ook, en bij het jutten namen ze het niet zoo nauw, maar toch, in hun hart waren ze vroom, en dus moest er een kerk komen.
Toen men het er eenmaal over eens was dat een kerk onmisbaar was duurde het niet lang of met de bouw er van werd begonnen.
Ja, je mag zeggen van die van Domburg wat je wil maar niet dat ze dingen niet resoluut aanpakten.
Alleen schijnen ze niet erg snugger geweest te zijn.
Want zie, de kerk was al een heel eind op streek, bijna klaar om zoo te zeggen, alleen, er moest ergens in het gewelf nog een balk aangebracht worden.
Hadden ze eerder moeten doen!!!
Hadden ze ook, maar alla, 't kon nog.
Dus kwamen er twintig dertig mannen met het lange zware gevaarte aansjouwen. Recht naar de deur toe maar .... hoe moesten ze met die lange balk de deur in?
Wanneer je er dwars voor gaat staan gaat dat moeilijk.
Het werd een ellendig gewurm, maar zonder resultaat natuurlijk.
Dat was nu wat? Wat moest dat nou?
Die balk zou wellicht nooit op zijn plaats gekomen zijn want die van Domburg waren niet al te bij de hand. Wel van anpakken hoor, maar een beetje, nu ja, niet bepaald lummelig maar toch een beetje dommig. Ze zouden er nu wellicht nog staan als er niet een vogel was komen aanvliegen.
Ja, een vogel.
Het is wel jammer dat de kronieken niet vermelden wat voor soort vogel het was. Was het een spreeuw, een musch, een zwaluw, een uil, een sperwer? De geschiedboeken spreken er niet van. Ze vermelden alleen dat er een vogel gevlogen kwam.
Een vogel die ergens in die bijna afgebouwde kerk zijn nestje had.
En zooals het met vogels dan gaat die een nest hebben.
Die sjouwen de heele dag met strootjes.
Ook die vogel te Domburg.
Hij had ergens een strootje gevonden. Gestolen wellicht. Vogels staan voor niets.
Om kort te gaan, die vogel dan kwam aanvliegen met een strootje in zijn bek en wou naar zijn nest in de kap van de kerk. Goed. En dat liep heel vlot van stapel. Hij ging zitten op de daklijst, voor het openingetje waar hij in moest, kroop daar eerst zelf door en trok toen met zijn snavel het strootje in 't langs naar binnen.
En nu wilde het toeval dat een van de mannen die aan die balk modderden het gevalletje zag.
En toen was het met die balk ook spoedig in orde.
We moeten hem in het langs naar binnen brengen mannen, zei hij in zijn oud zeeuwsch. En ieder gaf toe dat hij gelijk had.
Zeeker, zooals die vogel deed met zijn strootje zoo moesten zij doen met hun vergeten balk.
Ze waren blij dat ze er eindelijk achter waren, maar ze gaven eerlijk toe dat ze toch eigenlijk domme burgers waren.
En zie, daar had je nu meteen de naam.
Van domme burgers tot Domburg is maar een stap.
En die van Domburg deden die stap.
Domburg heette in 't vervolg hun stad en dat kwam door die vogel.
Beschrijving
Hoe een vogel er voor zorgde dat Domburg Domburg ging heten.
Bron
Legenden langs de Noordzee/ S. Franke. - Zutphen: W.J. Thieme & Cie, 1934, p. 42-43.
Commentaar
1934
Naam Overig in Tekst
Domburger 
Domburger 
Naam Locatie in Tekst
Domburg
Domburg
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20