Hoofdtekst
De matroos die een verbond met de duivel had
De duivel is slim. Hij is niet alleen slecht maar ook sluw.
Hij weet zijn doel te bereiken langs allerlei slingerpaadjes. Een ronde zeeman veilig voor hem? Nee, de duivel staat voor niets. Ook de zeeman, vooral de zeeman is zijn prooi.
Dat ondervond die Middelburger matroos.
Mankeerde er wat aan die jongen? Welnee immers. Hij was een zeeman zooals er zoovelen zijn. Hij vloekte wel eens. Nu ja, welke matroos doet dat niet. Hij liep naar de meisjes wanneer hij na maandenlange reis aan wal stapte. Wie werpt de eerste steen? Nee nee, hij was geen slechte kerel maar de duivel kreeg hem te pakken. Joost palmde hem in.
Hoe dat precies gebeurde?
Er is niets met zekerheid van bekend. Alleen is geboekstaafd dat de matroos een verbond met den duivel gesloten had en dat hij voer op een middelburgs fluitschip.
Hij maakte verre reizen en zag veel van de wereld. Hij werkte hard wanneer de fluiter op zee zwalkte en hij zwabberde een beetje als hij aan land was. Niemand merkte iets aan hem. Niemand zou gezegd hebben, kijk, die kerel houdt het met den duivel.
Maar toch was het zoo. Toch had hij zijn ziel aan Joost verkocht.
Tot welke prijs?
Hij liet er zich niet over uit. Hij liet zich heelemaal over Joost niet uit. Hij zweeg er over als het graf.
Maar het kwam aan het licht. O ja, het kwam uit. Zulke schrikkelijke dingen kunnen niet verborgen blijven. Een tijd lang gaat dat, maar eindelijk komt de klap.
Zoo ging het ook hier.
't Gebeurde in de Golf van Biskaje.
't Was stormweer. De donder en de bliksem waren niet van de lucht. Het schip kraakte en krakte en de masten zwiepten heen en weer. Woest rolden de golven aan, de korte golven van de Golf van Biskaje, en beukten de fluiter. Alle hens was aan dek. Alle krachten waren noodig om het schip met de kop voor de golven te houden.
De matroos die het met de duivel hield werkte als een paard maar hij beefde over zijn heele lijf.
Was hij bang? Vreesde hij voor zijn hachje?
Maar dit was zijn eerste stormnacht niet en de fluiter was sterk. Het schip krikte en krakte, het steunde in zijn binten en het stampte vreeselijk, maar het kon er tegen en de kapiteit die het bevel had was een goed zeeman.
Toch beefde de matroos die een verbond met Joost had, over zijn heele lijf.
En daar was reden voor, want zie, wat was dat daar? Daar te lei? Een schip? Was dat een schip, die donkere schimmige verschijning of was het een bonk water? Of zat de fluiter toch vlak onder de rotsachtige kust?
Het was een schip, en zie, een boot werd neergelaten.
Bij het flitsende blauwige geschimmer van de bliksem zien die van de fluiter dat een boot neergelaten wordt vanaf het geheimzinnige schip en in die boot zit een man.
Een lange magere donkere gestalte.
Die gestalte grijpt de riemen en roeit naar de fluiter.
De sloep vliegt over de woedende golven. Hij kantelt niet, de sloep, o nee, hij kapseist niet maar komt recht op de fluiter toe.
Die op de fluiter zien het alles bij het blauwige geschimmer van de bliksem gebeuren en ze houden de adem in.
Wat is het? Wat beteekent het?
Niemand durft zich verroeren. De spanning aan boord is ondragelijk tot .... ineens .... weg is de sloep, de lange zwarte man, en het geheimzinnige schip, maar de matroos die het met de duivel hield ook. Nergens was hij meer te vinden.
En stinken naar solfer melieve menschen!!!
Tja, met den duivel valt niet te spelen.
Vooral een zeeman moet op zijn hoede zijn voor Joost.
De duivel is slim. Hij is niet alleen slecht maar ook sluw.
Hij weet zijn doel te bereiken langs allerlei slingerpaadjes. Een ronde zeeman veilig voor hem? Nee, de duivel staat voor niets. Ook de zeeman, vooral de zeeman is zijn prooi.
Dat ondervond die Middelburger matroos.
Mankeerde er wat aan die jongen? Welnee immers. Hij was een zeeman zooals er zoovelen zijn. Hij vloekte wel eens. Nu ja, welke matroos doet dat niet. Hij liep naar de meisjes wanneer hij na maandenlange reis aan wal stapte. Wie werpt de eerste steen? Nee nee, hij was geen slechte kerel maar de duivel kreeg hem te pakken. Joost palmde hem in.
Hoe dat precies gebeurde?
Er is niets met zekerheid van bekend. Alleen is geboekstaafd dat de matroos een verbond met den duivel gesloten had en dat hij voer op een middelburgs fluitschip.
Hij maakte verre reizen en zag veel van de wereld. Hij werkte hard wanneer de fluiter op zee zwalkte en hij zwabberde een beetje als hij aan land was. Niemand merkte iets aan hem. Niemand zou gezegd hebben, kijk, die kerel houdt het met den duivel.
Maar toch was het zoo. Toch had hij zijn ziel aan Joost verkocht.
Tot welke prijs?
Hij liet er zich niet over uit. Hij liet zich heelemaal over Joost niet uit. Hij zweeg er over als het graf.
Maar het kwam aan het licht. O ja, het kwam uit. Zulke schrikkelijke dingen kunnen niet verborgen blijven. Een tijd lang gaat dat, maar eindelijk komt de klap.
Zoo ging het ook hier.
't Gebeurde in de Golf van Biskaje.
't Was stormweer. De donder en de bliksem waren niet van de lucht. Het schip kraakte en krakte en de masten zwiepten heen en weer. Woest rolden de golven aan, de korte golven van de Golf van Biskaje, en beukten de fluiter. Alle hens was aan dek. Alle krachten waren noodig om het schip met de kop voor de golven te houden.
De matroos die het met de duivel hield werkte als een paard maar hij beefde over zijn heele lijf.
Was hij bang? Vreesde hij voor zijn hachje?
Maar dit was zijn eerste stormnacht niet en de fluiter was sterk. Het schip krikte en krakte, het steunde in zijn binten en het stampte vreeselijk, maar het kon er tegen en de kapiteit die het bevel had was een goed zeeman.
Toch beefde de matroos die een verbond met Joost had, over zijn heele lijf.
En daar was reden voor, want zie, wat was dat daar? Daar te lei? Een schip? Was dat een schip, die donkere schimmige verschijning of was het een bonk water? Of zat de fluiter toch vlak onder de rotsachtige kust?
Het was een schip, en zie, een boot werd neergelaten.
Bij het flitsende blauwige geschimmer van de bliksem zien die van de fluiter dat een boot neergelaten wordt vanaf het geheimzinnige schip en in die boot zit een man.
Een lange magere donkere gestalte.
Die gestalte grijpt de riemen en roeit naar de fluiter.
De sloep vliegt over de woedende golven. Hij kantelt niet, de sloep, o nee, hij kapseist niet maar komt recht op de fluiter toe.
Die op de fluiter zien het alles bij het blauwige geschimmer van de bliksem gebeuren en ze houden de adem in.
Wat is het? Wat beteekent het?
Niemand durft zich verroeren. De spanning aan boord is ondragelijk tot .... ineens .... weg is de sloep, de lange zwarte man, en het geheimzinnige schip, maar de matroos die het met de duivel hield ook. Nergens was hij meer te vinden.
En stinken naar solfer melieve menschen!!!
Tja, met den duivel valt niet te spelen.
Vooral een zeeman moet op zijn hoede zijn voor Joost.
Beschrijving
Een matroos uit Middelburg had een verbond met de duivel gesloten. Niemand merkte aan de matroos dat hij een verbond gesloten had. Maar zoiets komt toch uit. Zo ook bij deze matroos. In de Golf van Biskaje komt het schip van de betreffende matroos in noodweer terecht. Er verschijnt een geheimzinnig schip langszij. En ineens ... weg is het schip, maar ook de matroos die het met de duivel hield. Nergens was hij meer te vinden.
Bron
Legenden langs de Noordzee/ S. Franke. - Zutphen: W.J. Thieme & Cie, 1934, p. 54-56.
Commentaar
1934
Naam Overig in Tekst
Middelburger 
Middelburger 
Joost
Joost
Golf van Biskaje
Golf van Biskaje
Naam Locatie in Tekst
Middelburg
Middelburg
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20