Hoofdtekst
Dei oale hoezen
Ik ben opgegroeid bij mijn grootouders in de Visserstraat in Groningen in een oud huis uit 1630. Het was altijd in tweeen verhuurd geweest, dus de bovenburen moesten door de zelfde voordeur. In de gang was dan de trap naar boven met een deur ervoor. Ze waren daar komen wonen door een kennis die daar weg wilde wegens onenigheid met de buren. Ze hadden zelfs een muur gemaakt in de gang om elkaar maar niet tegen te komen. Die is weer afgebroken door mijn opa. Later snapte ik wat er aan de hand was: de deurkrukken gingen vaak heen en weer; dat leek pesterij, maar er was niemand! Als ik dan zei: "Wat is dat ?" zeiden ze: "Och,kind dat gebeurt wel eens in dei olle hoezen".
Op een mooie zomerdag ging eens de hele tijd de (trek)bel; mijn opa haalde op laatst de klepel er maar uit. Er zat nog een bedstee, die ze nu als kast gebruikten, want de deuren vlogen 's nachts steeds open, vertelden ze me. Ik werd eens midden in de nacht wakker omdat de deurkruk ronddraaide. Ik haalde mijn opa, die alles afzocht naar inbrekers. Niets. Ook vloog er eens een steen door het achterdeurraam. De politie zei dat de steen van binnenuit gekomen moest zijn. Toen ik een keer laat thuiskwam van een vriendin, door de gang naar de achterkamerdeur (die ze altijd op slot deed, dus dan rammelde ik eraan), deed ze geschrokken open, want ze had me even daarvoor ook al binnen horen komen! Er waren meer spookhuizen in de buurt, vlak achter de hoerenbuurt, een daarvan is afgebroken, want niemand hield het daar uit en raakte in verval.
Ik ben opgegroeid bij mijn grootouders in de Visserstraat in Groningen in een oud huis uit 1630. Het was altijd in tweeen verhuurd geweest, dus de bovenburen moesten door de zelfde voordeur. In de gang was dan de trap naar boven met een deur ervoor. Ze waren daar komen wonen door een kennis die daar weg wilde wegens onenigheid met de buren. Ze hadden zelfs een muur gemaakt in de gang om elkaar maar niet tegen te komen. Die is weer afgebroken door mijn opa. Later snapte ik wat er aan de hand was: de deurkrukken gingen vaak heen en weer; dat leek pesterij, maar er was niemand! Als ik dan zei: "Wat is dat ?" zeiden ze: "Och,kind dat gebeurt wel eens in dei olle hoezen".
Op een mooie zomerdag ging eens de hele tijd de (trek)bel; mijn opa haalde op laatst de klepel er maar uit. Er zat nog een bedstee, die ze nu als kast gebruikten, want de deuren vlogen 's nachts steeds open, vertelden ze me. Ik werd eens midden in de nacht wakker omdat de deurkruk ronddraaide. Ik haalde mijn opa, die alles afzocht naar inbrekers. Niets. Ook vloog er eens een steen door het achterdeurraam. De politie zei dat de steen van binnenuit gekomen moest zijn. Toen ik een keer laat thuiskwam van een vriendin, door de gang naar de achterkamerdeur (die ze altijd op slot deed, dus dan rammelde ik eraan), deed ze geschrokken open, want ze had me even daarvoor ook al binnen horen komen! Er waren meer spookhuizen in de buurt, vlak achter de hoerenbuurt, een daarvan is afgebroken, want niemand hield het daar uit en raakte in verval.
Beschrijving
Vertelster heeft met haar grootouders in een oud huis gewoond, waar het spookte: de trekbel bleef rinkelen, deurkrukken bewogen zonder dat er iemand was, de deuren van de bedstee vlogen open, er vloog eens een steen door de ruit, en er worden geluiden gehoord.
Bron
Ingezonden in de Nederlandse Volksverhalenbank van het Meertens Instituut
Commentaar
05-01-2008 16:36
Naam Locatie in Tekst
Visserstraat 
Visserstraat 
Groningen
Groningen
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21