SINUTSAG094 - St. Willebrord.

Er wordt verteld dat koning Radboud, nadat hij zijn voet uit het doopvont had getrokken, berouw kreeg en sprak: "Manschappen ik heb berouw dat ik mij niet heb laten doopen. Ik wil het nu Woensdag *) laten doen op mijn kasteel te Medemblik in hetzelfde doopvont. En om te laten zien, dat het oprecht gemeend is, vraag ik jullie allen morgen op een feestmaal."
Het doopvont werd op een wagen geladen en toen trok de heele stoet met paarden en wagens en koeien en varkens en schapen en vrouwen en kinderen door het Blootebeeneland (Aartswoud) langs den zeedijk naar Medemblik, toen daar opeens, even voorbij de Rietstraat, iets vreeselijks ging gebeuren. In die buurtschap werd Radboud's volk overvallen door de Aartwouders, die zich in de rietboschjes verdekt hadden opgesteld. In het bloedig gevecht dat volgde, waren de aanvallers weldra aan de winnende hand en Radboud moest, met achterlating van al zijn bezittingen, vluchten. In de hitte van den strijd hadden Radboud's krijgers den wagen met het doopvont van den hoogen zeedijk naar beneden laten vallen, in de hoop vele aanvallers op die wijze te verpletteren. Het doopvont brak doormidden; het eene stuk bleef beneden liggen, doch het andere kwam in de diepe kolk terecht. Daar moet het nog altijd liggen, want het is nog niet teruggevonden. Met een helft trokken de Aartswouders in triomf terug naar hun dorp. Maar in en bij de kolk, waar de andere helft van Radboud's beroemd doopvont op den bodem ligt, zijn sedertdien wonderbaarlijke dingen geschied. Visschers is het overkomen, dat zij opeens beet kregen en tijdens het ophalen, dat veel kracht en moed vorderde, een vervaarlijken snoekenkop uit het water zagen opsteken. Nauwelijks met zijn eene vin boven gekomen, gaf het ondier zoo'n forschen slag in het water, dat 't meters hoog opspatte en het vaartuigje vol liep. Verbouwereerd zagen de visschers elkaar aan. Ze waren het roerend met elkaar eens: "Dat kan niet anders zijn geweest dan de Tientonelfrib **)."
Er zijn lieden geweest die de Tientonelfrib van zeer nabij gezien hebben: -" 'n heele groote snoekekop met scherpe tanden en valsche, wreede oogen- en dan de borst van een mensch, met schubben bedekt- twee armen en vingers met lange nagels- en dan twee heele groote vinnen, waarmee hij zonder geluid te maken voortschuift," vertellen ze.
Beschermd door de schemering sluipt de Tientonelfrib door de steegjes van het dorp. Opeens ziet men hem op het kerkpad, dan dwaalt hij over het kerkhof en gaat langs het knekelhuis. Daar steekt hij zijn linkerpoot in het halve doopvont, dat er nog altijd ligt, en geeft vreemde geluiden. Men zegt wel: "Hij roept om zijn Wodan!" Want dit is de ronddolende ziel van Radboud, die geen christen en geen heiden is.

*) Wodansdag
**) Tien teenen en elf ribben, d.w.z. een mensch.

Radboud besluit dat hij zich toch wil laten dopen. Onderweg naar Medemblik worden Radboud en zijn gevolg echter overvallen en het doopvont valt voor de helft in zee. Sindsdien hebben vissers daar vreemde dingen waargenomen, zoals de Tientonelfrib.

Utrechtsch Sagenboek/ J. R. W. Sinninghe. - Zutphen: W.J. Thieme & Cie (1938), p. 97-99

1938

Valt onder hoofdstuk en titel(s): Legenden. 2. Heiligenlegenden. a. Utrechts Bisschoppen.
Bronnen: Behalve de geijkte Willebrordus literatuur: Alcuinus' leven van den heilige in proza; abt Thiofridus levensfragmenten en het standaardwerk van Kronenburg, werden vele sagenboeken uit Nederland en Luxemburg voor deze legendencyclus benut. (N.Gredt, Sagenschatz der Luxemburger Landes, Luxemburg 1885, S. 20, 27, 451, 501. Ed. de la Fontaine, Luxemburger Sagen und Legenden, Luxemburg 1882, s. 104, 149-150, 154. Sinninghe, Overijsselsch Sagenboek, 142-143, 223-224. Id., Limburgsch S., blz. 171-172, e.a.).

Radboud    Radboud   

Woensdag    Woensdag   

Blootebeeneland    Blootebeeneland   

Tientonelfrib    Tientonelfrib   

Wodan    Wodan   

Medemblik    Medemblik   

Aartswoud    Aartswoud   

Rietstraat    Rietstraat   

2013-03-01 14:46:20