GENDT295

Mien bruur was twintig joar en ik ’n joar of veertien. We ginge swintersoaves duk koarte op de Lootakker. Dan begos de knech, Jan Geurts, duk te vertelle over werwolve. Hé’j zèj, dat ie ze soaves duk wa gezien had bé’j ’t kerkpad. Dor moste wé’j langs nor huus. Geurts ging eer weg. Hé’j deej opte dèl ’t dek van de huufkar um ’m hen en ok over de kop. En toe ging ie bé’j ’t kerkpad zitte. Doar kwame wé’j on. We hörden ’m bromme. Mar we nomen ’n por keie en gooide die opte werwolf. En toe kwam ’t gaauw uut wie ’t was. ’t Was Geurts. Hé’j had ’n gat ien de kop. En we hemme nooit mer werwolve gezien.

Knecht vertelt verhalen over de weerwolf en probeert jongens die naar huis gaan bang te maken door zich te vermommen als weerwolf. De jongens gooien met stenen naar de weerwolf, en verwonden hem.

M.H. Dinnissen: Volksverhalen uit Gendt. Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)

Lootakker    Lootakker   

Jan Geurts    Jan Geurts   

Geurts    Geurts   

2013-03-01 14:46:21