RKOMAUTR0043

AG: Nou ik had al verteld dat ik op de Veluwe, dat ik daar groot gegroeid ben, in die beukenbossen. Maar er is een ding, dat zijn, het zijn echt net of je in een kerk loopt als je door zo'n bos loopt. Zware boomstammen, en dan heel hoog dat bladerdak. En dan zomers als het heel warm is dan is het daar heerlijk koel. Dus echt zo'n zo'n hittegolf zal ik maar zeggen dan was het daar heerlijk toeven. En ik was een jaar of vijftien, warm. Dus ik liep daar door dat bos heen over zo'n zandweg, en nou op een gegeven moment na twee uur lopen ofzo kwam ik op een kruising van twee zandwegen het was bij een beetje verhoging, en er stond een eikenboom. Ik denk dat is een mooie plek om daar even lekker tegen aan te zitten. Dus ik zo met m'n rug tegen die eikenboom en ik had ook nog wat water bij me en opeens hoor ik iemand huilen.
En ik kijk voor me op die zandweg, niemand te zien, rechts, links. Niemand te zien maar ik hoorde iemand huilen. Is het die eikenboom die staat te huilen.
"Wat sta je nou te huilen joh!"
"Nou...", zegt ie. "In dit beukenbos ben ik de enige eikenboom." Vijftien kilometer verderop staat nog een eikenboom, en bij noordenwind kan ik haar horen en bij zuidenwind kan ik haar roepen. Zo spreken we elkaar twee keer per jaar."

Alsjeblieft, ik hoop dat we met die verhalen elkaar veel vaker spreken.

De verteller komt in een beukenbos een huilende eikenboom tegen. De boom vertelt dat hij de enige eikenboom is in het bos en dat de enige andere eikenboom vijftien kilometer verderop staat en ze elkaar maar twee keer per jaar kunnen horen.

Letterlijk afschrift van mp3-opname, Groothuis_Utr01.WAV.

18 maart 2008

RK: Ruben Koman; AG: Anton Groothuis.
Het betreft hier een verhaal dat is verteld tijdens een interview. Het verhaal is bij de verteller thuis opgenomen. Ook stagiaire Miranda Huivenaar en een toehoorder (Mw. Monnichmann, evt. toekomstige vrijwilligster) zijn aanwezig.

Veluwe    Veluwe   

2013-03-01 14:46:21