Hoofdtekst
De heks van Schiedam
Er zijn verschillende soorten van heksen geweest in vroeger dagen. Er waren er die op een bezemsteel door de lucht reden maar ook waren er heksen die zich speciaal met de zeelui bemoeiden en die dus de zee als operatiebasis gekozen hadden.
Zoo'n zeeheks nu woonde er voor jaren te Schiedam.
Ze maakte het dan maar wat bar.
Of is het soms niet erg wanneer zoo'n heks maakt dat de visschers steenen inplaats van haring in de netten krijgen? Wel immers?
Nu, dat flikte n'm die Schiedamsche zeeheks.
Eens is het gebeurd dat al de haringbuizen van Schiedam en ook die van Rotterdam uitgevaren waren. Vol moed kozen de wakkere visschers zee en blijmoedig wierpen ze de netten uit.
Maar de heks hè. De heks die in Schiedam woonde en achter de groene verweerde ruitjes van haar kleine huisje zat. De heks gooide roet in het eten.
Die van Rotterdam liet ze stil betijen. Daarmee bemoeide ze zich niet.
De Rotterdammers haalden het eene net na het andere in en alle zaten ze vol met de spartelende zilverige haring.
Maar met de Schiedamsche visschers ging het anders. Die kregen er geen zilverschubje in. Niets dat op een visch leek haalden ze binnen boord, maar wel steenen. Allerlei soorten van steenen melieve menschen, steenen zooveel ze maar wilden.
De netten natuurlijk aan flarden hè. Zulke gaten er in meneertje, maar visch, ho maar!
Alles door de streken van de heks.
Die zat in haar huisje achter de groene ruitjes zou je zoo zeggen?
Ja, zou je zoo zeggen, maar niet echt.
Geen mensch had haar naar buiten zien komen. O nee, haar deur bleef potdicht, de grendel er op en de knip ook. Ze kon er dus niet uit zou je zoo denken.
Maar wat kan een heks niet al. Wordt die soms door een gesloten deur tegengehouden? Welnee immers. De zeeheks van Schiedam tenminste niet.
Wat ze deed?
Ze haalde haar mosselenschelp uit haar heksenkast en ging er mee op weg naar de Noordzee.
Door de deur?
Welnee. Door het venster.
Schoof ze het open?
In een heksenhuis zijn immers geen opschuifbare ramen.
Dat was ook niet noodig voor de zeeheks want in een van de ruiten zat een klein gaatje. Zoo'n klein pieterig gaatje. Je kon het haast niet zien zoo piepklein was het. Vlak bij de sponning, in de hoek zat het.
En daar vloog ze door, die heks van Schiedam, in haar mosselenschelp.
En toen ze aan het strand kwam zeilde ze er mee naar visschers die druk doende waren op hun buizen.
En toen had je het gedonder in de glazen.
Steenen inplaats van haring.
Geen mensch had erg in die mosselenschelp hè die daar maar zoo'n beetje om de buizen heen dobberde. Nee, zoo'n kleine onaanzienlijke donkere schelp ontgaat je, waar of niet.
Maar de heks kolde intusschen en stoofde die van Schiedam een leelijke kool.
Pas veel later is het uitgekomen hoe dat eigenlijk zat met die steenen.
Toen men het piepkleine gaatje ontdekte in de ruit van de heks was alles ineens duidelijk. Toen begreep men dat ze daardoor naar zee vloog met haar mosselenschelp om haar tooverijen te bedrijven.
Toen had men het spoedig in de gaten en het slot was dat men de heks verbrandde.
En sedert was het uit met die steenenvisscherij.
Die van Schiedam vingen voortaan haring evenals de Rotterdammers.
Er zijn verschillende soorten van heksen geweest in vroeger dagen. Er waren er die op een bezemsteel door de lucht reden maar ook waren er heksen die zich speciaal met de zeelui bemoeiden en die dus de zee als operatiebasis gekozen hadden.
Zoo'n zeeheks nu woonde er voor jaren te Schiedam.
Ze maakte het dan maar wat bar.
Of is het soms niet erg wanneer zoo'n heks maakt dat de visschers steenen inplaats van haring in de netten krijgen? Wel immers?
Nu, dat flikte n'm die Schiedamsche zeeheks.
Eens is het gebeurd dat al de haringbuizen van Schiedam en ook die van Rotterdam uitgevaren waren. Vol moed kozen de wakkere visschers zee en blijmoedig wierpen ze de netten uit.
Maar de heks hè. De heks die in Schiedam woonde en achter de groene verweerde ruitjes van haar kleine huisje zat. De heks gooide roet in het eten.
Die van Rotterdam liet ze stil betijen. Daarmee bemoeide ze zich niet.
De Rotterdammers haalden het eene net na het andere in en alle zaten ze vol met de spartelende zilverige haring.
Maar met de Schiedamsche visschers ging het anders. Die kregen er geen zilverschubje in. Niets dat op een visch leek haalden ze binnen boord, maar wel steenen. Allerlei soorten van steenen melieve menschen, steenen zooveel ze maar wilden.
De netten natuurlijk aan flarden hè. Zulke gaten er in meneertje, maar visch, ho maar!
Alles door de streken van de heks.
Die zat in haar huisje achter de groene ruitjes zou je zoo zeggen?
Ja, zou je zoo zeggen, maar niet echt.
Geen mensch had haar naar buiten zien komen. O nee, haar deur bleef potdicht, de grendel er op en de knip ook. Ze kon er dus niet uit zou je zoo denken.
Maar wat kan een heks niet al. Wordt die soms door een gesloten deur tegengehouden? Welnee immers. De zeeheks van Schiedam tenminste niet.
Wat ze deed?
Ze haalde haar mosselenschelp uit haar heksenkast en ging er mee op weg naar de Noordzee.
Door de deur?
Welnee. Door het venster.
Schoof ze het open?
In een heksenhuis zijn immers geen opschuifbare ramen.
Dat was ook niet noodig voor de zeeheks want in een van de ruiten zat een klein gaatje. Zoo'n klein pieterig gaatje. Je kon het haast niet zien zoo piepklein was het. Vlak bij de sponning, in de hoek zat het.
En daar vloog ze door, die heks van Schiedam, in haar mosselenschelp.
En toen ze aan het strand kwam zeilde ze er mee naar visschers die druk doende waren op hun buizen.
En toen had je het gedonder in de glazen.
Steenen inplaats van haring.
Geen mensch had erg in die mosselenschelp hè die daar maar zoo'n beetje om de buizen heen dobberde. Nee, zoo'n kleine onaanzienlijke donkere schelp ontgaat je, waar of niet.
Maar de heks kolde intusschen en stoofde die van Schiedam een leelijke kool.
Pas veel later is het uitgekomen hoe dat eigenlijk zat met die steenen.
Toen men het piepkleine gaatje ontdekte in de ruit van de heks was alles ineens duidelijk. Toen begreep men dat ze daardoor naar zee vloog met haar mosselenschelp om haar tooverijen te bedrijven.
Toen had men het spoedig in de gaten en het slot was dat men de heks verbrandde.
En sedert was het uit met die steenenvisscherij.
Die van Schiedam vingen voortaan haring evenals de Rotterdammers.
Beschrijving
De heks van Schiedam zorgde er voor dat de Schiedamse vissers alleen maar stenen vingen in plaats van haring. Die van Rotterdam liet ze met rust. Maar hoe kwam ze bij de vissers op zee? Haar huisje was hermetisch afgesloten. De ramen konden niet open en de deuren zaten op slot. Dat zat zo: in een van de ramen zat een piepklein gaatje. Daardoor vloog de heks in een mosselenschelp naar zee, naar de vissers. Toen de Schiedamse vissers dat ontdekten, werd de heks verbrand en vingen de Schiedamse vissers evenals de Rotterdamse alleen nog maar haring.
Bron
Legenden langs de Noordzee/ S. Franke. - Zutphen: W.J. Thieme & Cie, 1934, p.122-124.
Commentaar
1934
Naam Overig in Tekst
Schiedamse 
Schiedamse 
Rotterdammers
Rotterdammers
Naam Locatie in Tekst
Schiedam
Schiedam
Rotterdam
Rotterdam
Noordzee
Noordzee
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20