OVER2142

't Is gebeurt dat eenige jonge lieden op het heerelogement tot Amsterdam met malkander vrolijck waeren, en willende scheyden, bevonden dat de weert 'X' voor 'V' geschreven, en veel meer gereeckent hadt als sij verteert, dies resolveerende om hem wederom een pots te spelen. Sij hueren kleeren en verkleeden haer altemael als Persianen en gaen met haer 2 a 3 nae 't voorseyde huys, vraegen de waert of hij plaets in sijn huys hadde om den ambassadeur van Persien te logeren. De waerdt, graeg na sulck een vogel, antwoorde: 'Jae.' Eenige uren daernaer kompt het heele geselschap, daeronder een de naem van fourier voerde (zijnde quansuys uytgesonden om de gelegenheyt te besien), spreeckt een vreemde spraek, die apparent niemant van alle verstont, echter die voor tolck verstreckte, begeert uyt naem van den fourier de kamer te besien. Sij worden op een fraye groote kamer gebracht, daer den fourier wederom op sijn manier begint te spreecken. Den tolck interpreteert, dat soo hij geen grooter kamer heeft, sij andere gelegenheyt moesten soecken. De waert brengt hun daedlijck op de grootste kamer die in 't huys was, die haer endelijck wel aenstont, maer om van alles goede proeve te hebben, begeeren sij sijn wijn en bancquet te proeven. Den hospes brengt van sijn oude Rinsche wijn en wat bancquet, dat misschien van d'een of ander maeltijt overgebleven was, alsoo de tijt hem te kort viel om vars te laeten haelen. De fourier proeft het een en 't ander, smijt het bancquet op taeffel, spuwt de wijn weder uyt en maeckt in sijn tael een groot getier. Den hospes, ongeduldig omdat hij niet verstaen koste wat daeraen haperde, vraegt geduerich den tolck met den hoet in de hant wat den heer fourier beliefde. Den tolck oock met een stuers wesen, antwoort dat hij onbequaem was om een ambassadeur te tracteeren. Sij moesten seck, Spaensche en andere soete wijnen hebben, en dat sulck banquet als hij opgedist hadde best was om weg te smijten. Den hospes brengt daedelijck soete en lieflijcke wijnen, laet alle bancquetbackerswinckels doorloopen om het delicaetste voor den heer fourier te vinden. Endeling is den fourier van alles wel gecontenteert, staet op en presenteert te betaelen watter verteert was, maer den hospes weygert gelt te nemen, meynende dat den ambassadeur (die na haer luyden seggen over 1 a 2 daegen stont te komen) als dan geobligeert was om hem bij te komen. De fourier dan willende van boven gaen en de lange kleederen ongewent sijnde, valt al de trappen af en in 't vallen schijnt het dat hij het Persiaens vergat, alsoo hij in 't Duyts luytkeels begonst te roepen: 'De duyvel, is dat vallen.' Hier waeren de baeckens haest uytgebroocken, tensij de tolck daer haestig in voorsien hadde, hetgeen hij flus seyde, heeft hij op het schip geleert, also hij het schip ongewoon sijnde, eens een swaeren val dede, daerop eenige Duytse matroosen in dit seggen uytborsten. Daer hij sulcken sin in heeft gehadt, dat hij 't sedert onthouwen en veeltijts in de mont gehadt heeft.' Hiermede was alles wel. Den hospes verwachte den ambassadeur en de versierde Persianen vertelden de klucht overal.

Een groep mannen wilde in een logement van elkaar scheiden toen de waard te veel in rekening bracht. Om de waard terug te pakken gingen de mannen later terug als hoogwaardigheidsbekleders uit Perzië. Omdat de waard dacht dat het prominenten waren, haalde hij het beste uit de kast en hoefde ze niet te betalen, want ze hadden beloofd een aantal dagen later terug te keren met de ambassadeur. Uiteraard keerden de mannen niet terug.

Aernout van Overbeke, Anecdota sive historiae jocosae. Ed. R. Dekker, H. Roodenburg en H.J. van Rees. Amsterdam 1991.

Derde kwart zeventiende eeuw

Perzië    Perzië   

Perzen    Perzen   

Duyts (Nederlands)    Duyts (Nederlands)   

Amsterdam    Amsterdam   

2013-03-01 14:46:20