Hoofdtekst
Hoe het geloof aan deze vrouwen ontstaan is? Zijn het verre herinneringen aan wat verteld wordt over de germaanse priesteressen, die in het wit gekleed waren? Aan de vrouwen, die zich in de vroege middeleeuwen buiten kloosterverband terugtrokken bij de oude graven? Deze heidense hoogten zoals ze door de kerk werden genoemd, werden gemeden door de plaatselijke bevolking. De vrouwen, die daar leefden, konden zo in alle eenzaamheid hun dagen doorbrengen.
Kenden en zochten ze kruiden en hielpen ze de mensen die met hun bitterste noden bij hun kwamen? Voorspelden ze de toekomst? Wezen ze verloren of gestolen voorwerpen aan? Er werd weinig over gesproken, meer gefluisterd, want de enkelingen die bij hen waren geweest, moesten zwijgen, anders zouden ze sterven. En gezwegen hebben de meesten. Iets van dit alles moet toch wel waar geweest zijn. Het volk zag de vrouwen dansen om middernacht, vooral wanneer de damp - nevel - over de laaggelegen landen lag of boven de stroompjes en de vele plassen in de heide hing. Ze zweefden boven de berkenbosjes bij Gieten, maar ook tussen de hoge bomen langs de essen van Dunningen en van de havezathen bij De Wijk of aan de weg van Gees naar Zwinderen. In Gasteren en Oudemolen zag men ze door de lucht voorbijgaan evenals in Elp en ook op de stuifzanden van Lhee, Zeegse en Havelte vertoonden ze zich. op den Ekel - de Ekelenberg bij Zuidwolde - spon er één in maanverlichte nachten boven de oude graven en vrouwen gingen naar haar toe wanneer hun huwelijk kinderloos bleef, om op blote voeten af te dalen naar de Reest.
Ook op de Hunnegloo-berg bij Ruinen was er één.
Over deze laatste twee zijn nog wondere verhalen te vertellen.
Beschrijving
Bron
Commentaar
Naam Overig in Tekst
Witte Wieven   
Olde Witten   
Drentse   
De Wijk   
Zuidwolde   
Hunnegloo-berg   
Germaanse   
Naam Locatie in Tekst
Gieten   
Dunningen   
Gees   
Zwinderen   
Gasteren   
Oudemolen   
Lhee   
Zeegse   
Havelte   
Elp   
Ekel   
Ekelenberg   
Reest   
Ruinen   
Kerk   
