Hoofdtekst
ROODKAPJE
Roodkapje, nu ik je gezichtje daar zie,
Verbeeld ik me weer aan mijn grootmoeders knie
En kijk haar als lekkers elk woord uit den mond,
Zoo smaaklijk als zij dat vertellen verstond!
‘k Rook toen in het sprookje den geur van ’t gebak,
Dat moeder voor grootje in uw handkorfje stak,
En kwam dan de wolf, o wat sidderde ik, hu!
Toch weer om de wafels, lief kind, dan om u;
Want wie had gedacht dat, zoo vriendlijk in schijn,
Die wolf zoo’n wreedaardige valschaard zou zijn?
Weer loop ik met u de kapelletjes na
Tot ‘k eindlijk voor ’t deurtje van grootmoeder sta.
“Wie is daar?” zoo roept zij van ’t bed, op ’t getik.
“Roodkapjen,” is ’t antwoord, “ik, grootjelief, ik!”
`’Trek maar aan het touwtje,” noodt vriendlijk haar stem.
Roodkapje; Roodkapje, daar zat je in de klem,
Niet denkend dat zij, die daar ziek lag te bed,
De wolf was – met grootmoeders muts opgezet!
“Maar grootje, wat heb je groote oogen vandaag?”
“En dan die groote ooren, waar heb je die voor?”
“Wel, kindlief, omdat ik daar beter mee hoor.”
En waarom die groote, die vreeslijke mond?
Dat bleek toen de wolf je wreedaardig verslond.
Och, had je maar beter je boodschap gedaan,
Dan was je de vreugd niet zoo bitter vergaan.
Roodkapje, sinds lang heeft de wolf van den tijd
Me berooft wat als kind mij het hart heeft verblijd.
Mijn boodschap door ’t bosch van dit leven, mijn taak
Vergat ik al spelend als jij, o zoo vaak.
‘k Joeg droombeelden, dwaas, als kapelletjes na
En word maar niet wijzer, hoe ’t mij ook verga;
Want schoon me in de wereld die lust vaak bedroog,
Nòg hoor ‘k liever sprookjes, dan ’t deftigst vertoog.
En nu ‘k je na jaren terugzag, lei ‘k gauw
Mijn arbeid op zij voor…. Een versjen voor jou!
Roodkapje, nu ik je gezichtje daar zie,
Verbeeld ik me weer aan mijn grootmoeders knie
En kijk haar als lekkers elk woord uit den mond,
Zoo smaaklijk als zij dat vertellen verstond!
‘k Rook toen in het sprookje den geur van ’t gebak,
Dat moeder voor grootje in uw handkorfje stak,
En kwam dan de wolf, o wat sidderde ik, hu!
Toch weer om de wafels, lief kind, dan om u;
Want wie had gedacht dat, zoo vriendlijk in schijn,
Die wolf zoo’n wreedaardige valschaard zou zijn?
Weer loop ik met u de kapelletjes na
Tot ‘k eindlijk voor ’t deurtje van grootmoeder sta.
“Wie is daar?” zoo roept zij van ’t bed, op ’t getik.
“Roodkapjen,” is ’t antwoord, “ik, grootjelief, ik!”
`’Trek maar aan het touwtje,” noodt vriendlijk haar stem.
Roodkapje; Roodkapje, daar zat je in de klem,
Niet denkend dat zij, die daar ziek lag te bed,
De wolf was – met grootmoeders muts opgezet!
“Maar grootje, wat heb je groote oogen vandaag?”
“En dan die groote ooren, waar heb je die voor?”
“Wel, kindlief, omdat ik daar beter mee hoor.”
En waarom die groote, die vreeslijke mond?
Dat bleek toen de wolf je wreedaardig verslond.
Och, had je maar beter je boodschap gedaan,
Dan was je de vreugd niet zoo bitter vergaan.
Roodkapje, sinds lang heeft de wolf van den tijd
Me berooft wat als kind mij het hart heeft verblijd.
Mijn boodschap door ’t bosch van dit leven, mijn taak
Vergat ik al spelend als jij, o zoo vaak.
‘k Joeg droombeelden, dwaas, als kapelletjes na
En word maar niet wijzer, hoe ’t mij ook verga;
Want schoon me in de wereld die lust vaak bedroog,
Nòg hoor ‘k liever sprookjes, dan ’t deftigst vertoog.
En nu ‘k je na jaren terugzag, lei ‘k gauw
Mijn arbeid op zij voor…. Een versjen voor jou!
Onderwerp
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood) 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood) 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood
ATU 0333 - Little Red Riding Hood
Beschrijving
Een versje over de beleving van het sprookje Roodkapje.
Bron
J.R. van der Lans: 'Roodkapje', in: De Katholieke Illustratie, nr. 19. 1886-1887.
Commentaar
1886-1887
Publicaties in dit weekblad dienden een hoger katholiek doel. Zij moesten het achtergestelde katholieke volk ontwikkelen en bewust maken met behulp van ‘goede’ literatuur.
The Glutton (Red Riding Hood)
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21