Hoofdtekst
In Aalst woonde vroeger een boer die een dochter had, die iedere avond met de meiden meeging om de koeien te melken.
Op een mooie zomeravond, toen de meiden al aan het melken waren, dwaalde het meisje van de weide af tot ze aan de rand van een bos kwam. Toen ze daar zo liep, zag ze plotseling een witte gedaante verschijnen.
Hevig ontsteld snelde de dochter naar huis, zonder zich nog om de koeien en de meiden in de wei te bekommeren. Hijgend van het snelle lopen kwam ze op de boerderij aan.
Haar ouders, en ook de andere huisgenoten, zagen haar verschrikt gezicht en vroegen wat er aan de hand was. Nog helemaal overstuur van schrik vertelde het meisje wat haar overkomen was.
Toen de meiden klaar waren met het melken van de koeien en naar de boerderij gingen, vroeg de boer toen ze daar aankwamen, of zij iets gezien hadden.
De meiden schudden hun hoofd, nee, ze hadden niets gezien. De boer besteedde er dan ook verder geen aandacht meer aan. Het zal wel verbeelding geweest zijn, dacht hij. Maar de andere huisgenoten bleven nog wat napraten over het gebeurden en besloten dat de volgende avond een knecht met de boerendochter zou meegaan naar de weide. En zo gebeurde.
De volgende avond ging een knecht met haar mee naar de rand van het bos. Nauwelijks waren ze daar aangekomen, of daar verscheen de witte gedaante weer. Wederom overviel het meisje een panische angst. Maar ook de knecht zag nu de verschijning. Hij voelde zich lang niet op zijn gemak, maar om het meisje niet nog meer overstuur te maken, raapte hij al zijn moed bijeen en begon de koeien te melken alsof die verschijning de gewoonste zaak van de wereld was. En ziet, de witte gedaante kwam niet naderbij.
Toen het meisje en de knecht die avond thuiskwamen, vertelde de knecht van zijn belevenissen. En weer werd het voorval door de huisgenoten druk besproken. Tenslotte zei de moeder van het meisje: 'Ik zal er eens met de pastoor over praten.'
Reeds de volgende morgen ging de boerin naar het dorp om met de pastoor te praten. Op de pastorie vertelde de boerin de hele geschiedenis.
De pastoor dacht een hele poos diep na en zei toen: 'Allemaal onzin, ga zelf maar eens met je dochter mee. Dan zul je zien dat er niets aan de hand is.' Want de pastoor was een geleerd man die niet in spoken geloofde.
De volgende avond ging de moeder met haar dochter mee naar de weide. Toen ze na een poosje aan de rand van het bos kwamen was er inderdaad niets te zien. 'Zie je nou wel,' zei de boerin tegen haar dochter, 'de pastoor heeft wel gelijk gehad, er is niets te zien.'
Maar nauwelijks had ze die woorden gesproken of daar verscheen de witte gedaante en kwam steeds meer naderbij. Onmiddellijk draaiden moeder en dochter zich om en maakten dat ze wegkwamen. Doodvermoeid kwamen ze op de boerderij aan en er werd weer met de andere huisgenoten vergaderd. Maar niemand wist ook nu een oplossing en de boerin besloot maar weer naar de pastoor te gaan.
De volgende morgen toog zij weer naar de pastorie en vertelde de pastoor wat haar overkomen was. De pastoor dacht weer ernstig en diep na en zei toen: 'Als ik jou zo hoor praten, dan denk ik toch dat het een geest is. Maar je hoeft daar helemaal niet bang voor te zijn. Ga vanavond weer gewoon naar de bosrand en als de gedaante weer verschijnt, vraag hem dan wat zijn wensen zijn.'
En weer toog de boerin de volgende avond met haar dochter naar de rand van het bos. Het mooie zomerse weer was voorbij, triestig viel de regen naar beneden en meedogenloos joeg de wind door de bossen. 'Misschien komt hij vanavond niet,' zei de moeder tegen haar dochter. 'Het zal te slecht weer zijn.' Maar weer of geen weer, daar verscheen het spook wederom, alsof het uit de grond gekomen was. Nu vroeg de dochter met angstige stem aan het spook wat zijn wensen waren.
Even was het stil. Toen begon het spook met een hol klinkende stem te spreken: 'Ik wens het eeuwige leven. Toen ik nog leefde heb ik de plechtige belofte gedaan een bedevaart te houden naar Kevelaer. Doch deze belofte ben ik nimmer nagekomen en voor straf moet ik nu ronddolen tot er iemand is, die alsnog mijn belofte zal vervullen.' Moeder en dochter keken verschrikt naar de witte gestalte. Het liefst zouden ze weggelopen zijn, maar versteend van schrik bleven ze als aan de grond genageld staan. Het spook ging verder met spreken. Hij vroeg of de boerendochter niet in zijn plaats een bedevaart naar Kevelaer wilde maken.
De dochter beloofde dit te doen.
De eerste de beste zondag gingen moeder en dochter ter bedevaart naar Kevelaer. Dat was een heel eind lopen. Want Kevelaer lag over de grens, in Duitsland. Gelukkig gingen nog verschillende andere mensen uit het dorp mee, want de boerin had haar mond niet kunnen houden en had de geschiedenis overal rondgebazuind. Daar was ze achteraf blij mee, want nu had ze genoeg gezelschap onderweg en schoot de tijd sneller op.
Ook de pastoor ging mee ter bedevaart. Onderweg deed zich een zeer eigenaardig geval voor. Zowel de pastoor als de dochter en de boerin zagen de gehele tocht het spook meelopen. Het eigenaardige was echter dat de andere bedevaartgangers het spook niet zagen.
Toen ze na uren gelopen te hebben, in Kevelaer aankwamen, begonnen plotseling alle klokken te luiden, geheel vanzelf. De mensen die in Kevelaer woonden, zeiden tot elkaar: 'Hoor, er komt een spook aan!'
Toen werd er een H. Mis opgedragen en tijdens de consecratie verdween het spook. Zijn reis was volbracht en zijn belofte vervuld.
Op een mooie zomeravond, toen de meiden al aan het melken waren, dwaalde het meisje van de weide af tot ze aan de rand van een bos kwam. Toen ze daar zo liep, zag ze plotseling een witte gedaante verschijnen.
Hevig ontsteld snelde de dochter naar huis, zonder zich nog om de koeien en de meiden in de wei te bekommeren. Hijgend van het snelle lopen kwam ze op de boerderij aan.
Haar ouders, en ook de andere huisgenoten, zagen haar verschrikt gezicht en vroegen wat er aan de hand was. Nog helemaal overstuur van schrik vertelde het meisje wat haar overkomen was.
Toen de meiden klaar waren met het melken van de koeien en naar de boerderij gingen, vroeg de boer toen ze daar aankwamen, of zij iets gezien hadden.
De meiden schudden hun hoofd, nee, ze hadden niets gezien. De boer besteedde er dan ook verder geen aandacht meer aan. Het zal wel verbeelding geweest zijn, dacht hij. Maar de andere huisgenoten bleven nog wat napraten over het gebeurden en besloten dat de volgende avond een knecht met de boerendochter zou meegaan naar de weide. En zo gebeurde.
De volgende avond ging een knecht met haar mee naar de rand van het bos. Nauwelijks waren ze daar aangekomen, of daar verscheen de witte gedaante weer. Wederom overviel het meisje een panische angst. Maar ook de knecht zag nu de verschijning. Hij voelde zich lang niet op zijn gemak, maar om het meisje niet nog meer overstuur te maken, raapte hij al zijn moed bijeen en begon de koeien te melken alsof die verschijning de gewoonste zaak van de wereld was. En ziet, de witte gedaante kwam niet naderbij.
Toen het meisje en de knecht die avond thuiskwamen, vertelde de knecht van zijn belevenissen. En weer werd het voorval door de huisgenoten druk besproken. Tenslotte zei de moeder van het meisje: 'Ik zal er eens met de pastoor over praten.'
Reeds de volgende morgen ging de boerin naar het dorp om met de pastoor te praten. Op de pastorie vertelde de boerin de hele geschiedenis.
De pastoor dacht een hele poos diep na en zei toen: 'Allemaal onzin, ga zelf maar eens met je dochter mee. Dan zul je zien dat er niets aan de hand is.' Want de pastoor was een geleerd man die niet in spoken geloofde.
De volgende avond ging de moeder met haar dochter mee naar de weide. Toen ze na een poosje aan de rand van het bos kwamen was er inderdaad niets te zien. 'Zie je nou wel,' zei de boerin tegen haar dochter, 'de pastoor heeft wel gelijk gehad, er is niets te zien.'
Maar nauwelijks had ze die woorden gesproken of daar verscheen de witte gedaante en kwam steeds meer naderbij. Onmiddellijk draaiden moeder en dochter zich om en maakten dat ze wegkwamen. Doodvermoeid kwamen ze op de boerderij aan en er werd weer met de andere huisgenoten vergaderd. Maar niemand wist ook nu een oplossing en de boerin besloot maar weer naar de pastoor te gaan.
De volgende morgen toog zij weer naar de pastorie en vertelde de pastoor wat haar overkomen was. De pastoor dacht weer ernstig en diep na en zei toen: 'Als ik jou zo hoor praten, dan denk ik toch dat het een geest is. Maar je hoeft daar helemaal niet bang voor te zijn. Ga vanavond weer gewoon naar de bosrand en als de gedaante weer verschijnt, vraag hem dan wat zijn wensen zijn.'
En weer toog de boerin de volgende avond met haar dochter naar de rand van het bos. Het mooie zomerse weer was voorbij, triestig viel de regen naar beneden en meedogenloos joeg de wind door de bossen. 'Misschien komt hij vanavond niet,' zei de moeder tegen haar dochter. 'Het zal te slecht weer zijn.' Maar weer of geen weer, daar verscheen het spook wederom, alsof het uit de grond gekomen was. Nu vroeg de dochter met angstige stem aan het spook wat zijn wensen waren.
Even was het stil. Toen begon het spook met een hol klinkende stem te spreken: 'Ik wens het eeuwige leven. Toen ik nog leefde heb ik de plechtige belofte gedaan een bedevaart te houden naar Kevelaer. Doch deze belofte ben ik nimmer nagekomen en voor straf moet ik nu ronddolen tot er iemand is, die alsnog mijn belofte zal vervullen.' Moeder en dochter keken verschrikt naar de witte gestalte. Het liefst zouden ze weggelopen zijn, maar versteend van schrik bleven ze als aan de grond genageld staan. Het spook ging verder met spreken. Hij vroeg of de boerendochter niet in zijn plaats een bedevaart naar Kevelaer wilde maken.
De dochter beloofde dit te doen.
De eerste de beste zondag gingen moeder en dochter ter bedevaart naar Kevelaer. Dat was een heel eind lopen. Want Kevelaer lag over de grens, in Duitsland. Gelukkig gingen nog verschillende andere mensen uit het dorp mee, want de boerin had haar mond niet kunnen houden en had de geschiedenis overal rondgebazuind. Daar was ze achteraf blij mee, want nu had ze genoeg gezelschap onderweg en schoot de tijd sneller op.
Ook de pastoor ging mee ter bedevaart. Onderweg deed zich een zeer eigenaardig geval voor. Zowel de pastoor als de dochter en de boerin zagen de gehele tocht het spook meelopen. Het eigenaardige was echter dat de andere bedevaartgangers het spook niet zagen.
Toen ze na uren gelopen te hebben, in Kevelaer aankwamen, begonnen plotseling alle klokken te luiden, geheel vanzelf. De mensen die in Kevelaer woonden, zeiden tot elkaar: 'Hoor, er komt een spook aan!'
Toen werd er een H. Mis opgedragen en tijdens de consecratie verdween het spook. Zijn reis was volbracht en zijn belofte vervuld.
Onderwerp
SINSAG 0402 - Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe) 
SINSAG 0402 - Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe) 
Beschrijving
Spookverschijning is iemand die bij leven de belofte heeft gedaan om een bedevaart naar Kevelaer te ondernemen, maar niet is nagekomen. De verschijning vraagt aan een meisje dat in zijn plaats te doen. Het meisje gaat met haar moeder ter bedevaart, begeleidt door het spook. Na de mis verdwijnt het spook, want de belofte is vervuld.
Bron
B. Janssen: Het Dansmeisje en De Lindepater – Sagen en legenden uit Kempen, Meierij en Peel. Maasbree 1978, p.134-138.
Commentaar
1978
Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe).
Naam Locatie in Tekst
Aalst
Aalst
Kevelaer
Kevelaer
Duitsland
Duitsland
Plaats van Handelen
Aalst (Noord-Brabant)
Aalst (Noord-Brabant)
Kloekenummer in tekst
L256p
L256p
Y382d
Y382d
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20