Hoofdtekst
"Hatice" vertelde mij over haar ervaring met spokende nonnen in een voormalig ziekenhuis waar zij ooit had gewerkt;
"Dat was de Mariastichting in Haarlem.
Dat werd gerund door nonnen, het oude gedeelte ervan tenminste, het hoge gebouw werd er veel later pas bijgebouwd.
De gewone verpleegafdelingen waren in het nieuwe gebouw, met connectie naar het oude gebouw, daar was o.a. de kapel, en de gynaecologie en verloskunde.
Het hoge gebouw is nu gesloopt. Er staan nu woningen, en het oude gebouw is neem ik aan een bedrijfspand geworden, de naam ‘Mariastichting’ prijkt nog op de muren en de kapel schijnt er nog te zijn.
Wij zijn nu ruim 5 a 6 jaar geloof ik weg bij dat ziekenhuis, we werken nu in Hoofddorp.
Juist ja, het Spaarne Ziekenhuis.
Waarom het daar spookte?
Ik vond dat het daar spookte.
Ik vernam, en zeker zoals ik mailde ’s nachts, ik noem het maar gewaden die langs trokken, ik keek bijna altijd, tja, het zal niet de eerste keer zijn dat er een patiënt voorbij schuifelt.
En kan me nog een voorval herinneren wat in begin van mijn dienst begon.
Dat was op kamer 5.
Moet je je voorstellen; een lange gang en aan de rechterkant had je de kamers voor 6 man.
Ik ging die kamer in, het was geen bezoektijd.
Ik zie in het raam van de kamer iemand voorbij lopen, heel duidelijk, want ik ging die kamer in.
Dus ik terug, niemand, alles lag in bed.
Het was een oud en bagger ziekenhuis maar met heel veel sfeer, gevoel, voor mij dan.
Heb er 10 jaar gewerkt ongeveer, denk ik, zo na m’n diplomering, en ik hield mijn handen in gebedsstand, terwijl ik niet gelovig ben. Ik liep daar zo, dat is nu weg.
Voor mij was het duidelijk dat er nonnen rondliepen, zo voelde het ook, rustig, kalm, liefdevol, vrouwelijk.
Nee heb geen bewijzen, het is puur mijn gevoel wat ik meteen had in dat ziekenhuis.
Vind het nog steeds spijtig dat het er niet meer is.
Enne, het woord spoken is in een ziekenhuis erg taboe.
Ik had wel het gevoel dat ik er erg werd geleid.
Dat gevoel van nonnen, tja, ik ben uitzendkracht geweest in nonnenkloosters en heb een klooster in Hilversum bezocht, daar hing gewoon een hele serene rust, ondanks al die bezige bijtjes."
"Dat was de Mariastichting in Haarlem.
Dat werd gerund door nonnen, het oude gedeelte ervan tenminste, het hoge gebouw werd er veel later pas bijgebouwd.
De gewone verpleegafdelingen waren in het nieuwe gebouw, met connectie naar het oude gebouw, daar was o.a. de kapel, en de gynaecologie en verloskunde.
Het hoge gebouw is nu gesloopt. Er staan nu woningen, en het oude gebouw is neem ik aan een bedrijfspand geworden, de naam ‘Mariastichting’ prijkt nog op de muren en de kapel schijnt er nog te zijn.
Wij zijn nu ruim 5 a 6 jaar geloof ik weg bij dat ziekenhuis, we werken nu in Hoofddorp.
Juist ja, het Spaarne Ziekenhuis.
Waarom het daar spookte?
Ik vond dat het daar spookte.
Ik vernam, en zeker zoals ik mailde ’s nachts, ik noem het maar gewaden die langs trokken, ik keek bijna altijd, tja, het zal niet de eerste keer zijn dat er een patiënt voorbij schuifelt.
En kan me nog een voorval herinneren wat in begin van mijn dienst begon.
Dat was op kamer 5.
Moet je je voorstellen; een lange gang en aan de rechterkant had je de kamers voor 6 man.
Ik ging die kamer in, het was geen bezoektijd.
Ik zie in het raam van de kamer iemand voorbij lopen, heel duidelijk, want ik ging die kamer in.
Dus ik terug, niemand, alles lag in bed.
Het was een oud en bagger ziekenhuis maar met heel veel sfeer, gevoel, voor mij dan.
Heb er 10 jaar gewerkt ongeveer, denk ik, zo na m’n diplomering, en ik hield mijn handen in gebedsstand, terwijl ik niet gelovig ben. Ik liep daar zo, dat is nu weg.
Voor mij was het duidelijk dat er nonnen rondliepen, zo voelde het ook, rustig, kalm, liefdevol, vrouwelijk.
Nee heb geen bewijzen, het is puur mijn gevoel wat ik meteen had in dat ziekenhuis.
Vind het nog steeds spijtig dat het er niet meer is.
Enne, het woord spoken is in een ziekenhuis erg taboe.
Ik had wel het gevoel dat ik er erg werd geleid.
Dat gevoel van nonnen, tja, ik ben uitzendkracht geweest in nonnenkloosters en heb een klooster in Hilversum bezocht, daar hing gewoon een hele serene rust, ondanks al die bezige bijtjes."
Onderwerp
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen.   
Beschrijving
Een vrouw werkte in een ziekenhuis in Haarlem dat vroeger gerund werd door nonnen. Volgens haar spookten de nonnen nog altijd rond en straalden rust en kalmte uit.
Bron
Ingezonden in de Nederlandse Volksverhalenbank van het Meertens Instituut
Commentaar
2011-03-02 13:44:24
2 maart 2011
Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen.
Naam Overig in Tekst
Hatice   
Mariastichting   
Naam Locatie in Tekst
Haarlem   
Hoofddorp   
Spaarne Ziekenhuis   
Hilversum   
Plaats van Handelen
Haarlem (Noord-Holland)   
Kloekenummer in tekst
E097p   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21
