Hoofdtekst
Surinamers vertellen elkaar graag jorka tories, wat spookverhalen betekent. Op het forum van Mamjo worden veel van dit soort verhalen (vooral anoniem) gepost. Uiteraard spelen veel verhalen zich in Suriname af. Maar de Surinamers die in Nederland wonen maken ook veel onverklaarbare, bovennatuurlijke zaken mee. Hieronder een (ter bevoordering van de leesbaarheid, licht bewerkte) selectie spookverhalen;
Mijn moeder was pas hier in Nederland, het was november 1968. Ze had toen pas een baan gevonden als verpleegster.
Zij was een hele fanatieke werkneemster dus de avonddiensten draaide zij altijd omdat niemand die wou.
Op een avond had ze weer eens avonddienst gedraaid en ze was op weg naar de bushalte (het was ondertussen rond 23.30). Toen zag ze in de verte een man staan, maar naarmate ze dichterbij kwam, zag ze duidelijk de contouren van haar overleden vader en hoe dichterbij ze kwam, hoe zekerder ze wist dat het haar overleden vader was.....maar hoe dan?
Dus ze heeft rechtsomkeer gemaakt en is toen naar de volgende halte gelopen. Voordat ze in slaap viel moest ze nog lachen om haar eigen stommiteit. Haar vader was al een paar jaar dood. Hoe kon hij daar staan?
De volgende middag toen ze weer ging werken, kwamen er een aantal collega's op haar af, en ze vroegen of zij niks raars had gezien die avond ervoor bij de bushalte. Dus mijn moeder vertelde dat ze niet bij die halte is gaan staan.
Nou dat was maar goed ook, want die collega die na haar bij die bushalte aankwam kreeg de schrik van haar leven. Wat blijkt: Een man heeft zichzelf opgehangen achter het bushuisje, dus zijn lichaam hing tegen het glas aan en door die strop om zijn nek, was zijn nek waarschijnlijk gebroken en hing zijn hoofd schuin, en zijn gezichtsuitdrukking was om winti van te schreeuwen.
Dus waarschijnlijk om mijn moeder van zo een schrik te behoeden, is zalig mijn opa haar komen beschermen .
Die collega die het heeft gezien was een hele tijd daarna nog overspannen.
(anoniem, 31-01-2006)
Mijn neef, een vriend en ik waren (het was november, niet zo koud destijds) naar een feestje geweest in de Bijlmer.
Na het feestje, het was ongeveer 04.30, vroeg mijn neef hoe wij naar huis zouden gaan, want hij en die vriend woonden buiten Amsterdam. Dus moesten ze met de trein naar huis en de trein begon pas om 07.30 te rijden (zondagochtend dus).
Wij besloten toen om de nachtbus te nemen naar Amsterdam Centraal en van daaruit zou ik met een taxi naar huis gaan, want ik woonde in het Centrum.
Op een gegeven moment zei mijn neef "weet je wat, we nemen de nachtbus en brengen jou naar huis en daarna keren we terug naar Amsterdam Centraal om de trein te pakken".
Ik was al lang blij om niet alleen in een taxi te gaan zitten , dus zei ik "oké".
Wij zijn toen 1 halte voor mijn uitstaphalte uitgestapt om nog na te praten over het feestje, oeng sabi fa sranang man tang, dus lopend naar mijn huis oeng beng mekie wang lo bari, omdat wij de enige waren die op de weg liepen, het was heel erg stil die ochtend.
Thuis aangekomen liepen ze met me mee naar boven, ik gaf ze nog een baco en ze gingen weg.
Ging toen eerst naar mijn zonen kijken die in de achterste kamer lagen te slapen, nam een douche en ging naar bed. Intussen was het 05.50.
Plotseling hoorde ik een kindstemmetje me roepen: "Mama, mama, kom je?". Ik dacht bij mezelf, die jongens slapen toch. Ging toch kijken en inderdaad mijn zonen sliepen. Vond het wel vreemd. Maar schonk er verder geen aandacht aan.
Mijn moeder zei altijd tegen ons dat je nooit in jouw eigen huis bang moet zijn, dus ging ik weer naar bed.
Plotseling hoorde ik weer "mama, mama, ik roep je toch waarom kom je niet". Ik dacht bij mezelf 'what the hell is this!!'
Zoals ik al schreef, mijn zonen sliepen in de achterste kamer en ik vooraan. Beide kanten hadden een balkon, dus het 2e geroep kwam van het voorste balkon, deze keer mijn slaapkamerkant. Ik ben niet opgestaan, bleef liggen luisteren en dit herhaalde zich een paar keer.
Rond een uur of 13.00 belde ik mijn neef en vertelde wat ik had meegemaakt. Hij zei dat hij hetzelfde had meegemaakt en dat die vriend wilde gaan kijken wie ze riep.
Tot de dag van vandaag weten we niet wat of wie het geweest was. Hoef ik ook niet te weten.
Wij zijn tot de conclusie gekomen dat we ergens langs waren gelopen waar het niet pluis was en dat dit ding achter ons aan is gelopen.
Nog steeds krijg ik kippenvel als ik aan dit geval denk. (Shannah, 31-01-2006)
De Bijlmer, iedereen weet dat er veel ‘s nachts rond loopt in de Bijlmer.
Een aantal jaar geleden kort na de vliegramp liep ik na een feestje in Bonte Kraai terug naar huis, Groesbeekdreef. Het was een wandeling van max. 10 minuten dus nam ik geen snorder, ondanks dat het na 3 uur in de ochtend was. Ik liep langs de sloot bij Kikkenstein en onder de Groesbeekdreef door. Aan de overkant was toen nog onbebouwd. Terwijl ik daar liep hoorde ik het grind van het pad aan de overkant, toen was het nog een soort grindpad, kraken. Net alsof iemand er overliep. Toen ik keek naar de overkant, zag ik een man lopen. Toen hij links afsloeg richting de brug, moest zijn gezicht verlicht worden door het licht dat de lantarenpaal afgaf. Maar ik zag geen hoofd. Heb de benedendeur opengedaan en ben naar binnen gesprint. Toen ik mijn huis binnenstapte, kon ik rustig ademhalen. Ik zat nog naar adem te happen, toen er op mijn voordeur geklopt werd. Wel mensen, ik dacht dat mijn hart zou stilstaan. Ik heb niet meer geslapen hoor.
Maar je weet het een mens blijft koppig. Een tijd later liep ik weer vanuit Bonte Kraai naar huis, toen ik voetstappen achter me hoorde. Toen ik me omdraaide zag ik een man achter me lopen, na circa 30 seconde keek ik weer om en was die man verdwenen. Het ellendige was dat die man niet binnen 30 seconden kon verdwijnen. Maar ik zag hem niet meer. Toen ik dit verhaal aan mijn moeder vertelde, heb ik een verbaal pak slaag gekregen. Ook omdat ik altijd ‘s nachts langs Groeneveen liep, terwijl al die mensen daar zijn doodgegaan. Men zegt altijd 3x is scheepsrecht, bij mij is het 2x is scheepsrecht.
Wat er ook gebeurt, ’s nachts neem ik altijd een snorder. Hoe kort de wandeling ook is. (anoniem, 31-01-2006)
Ik was op een avond met een vriend van mij in de Bijlmer, onder de flat van Dennenrode Frissenstein. Voordat we onder de flat liepen, hoorden we iets achter ons... Toen we ons omdraaiden, zagen we een grote zwartharige hond van 1,5 meter, met lichtgevende ogen naar ons kijken. Ik zag niemand bij hem. Geen baas, geen halsband. Het was groot! We stonden vast aan de grond genageld. Je weet toch, als je je wilt verroeren, maar je kan niet. We keken mekaar aan. Die hond staarde steeds agressiever naar ons. Ik kon me eigen niet bewegen, me mattie ook nog steeds niet. Met kwade ogen keek die hond ons aan. Het leek alsof hij steeds groter werd! Ineens besefte ik me dat we moesten splitten. Ik weet niet waar ik die kracht vandaan heb gehaald, maar ik begon te rennen, zo hard als ik kon. Keek ik naar achteren, zie ik me mattie nog staan. Ik dacht, is je ka zaak, mi long. Ineens zag ik me mattie achter me rennen. We zijn hem snel gesplit naar huis. Toen we thuis buiten adem kwamen, zei ik tegen me mattie; Ehj, ik kon niet bewegen man! Hij zei ‘ik ook niet, ik zat vast. Anders mi bo loes you?’ We vertelden dit tegen me moeder. Die zei dat het geen hond was.. a bin de wan tra sanie. (anoniem, 01-02-2006)
Ik woonde een jaar geleden aan de Van Spilbergenstraat bij het park. Op een nacht, mijn zuster sliep al, hoorde ik een vreemde schreeuw. Het was ver weg, dus ik keek verder naar mijn programma. 5 secondes later hoorde ik dezelfde schreeuw maar heel dichtbij. Het leek eerst op een baby die zo schreeuwde maar toen ik het geluid nog een keer hoorde, heel dichtbij (bij mijn raam), leek het niet op een baby maar een soort van beest of iets. Ik kreeg kippenvel over mijn hele lichaam. Ik heb mijn zus wakker gemaakt en het aan haar verteld. Dan wou ze gaan kijken. Toen liet ik haar mijn kippenvel zien en is ze niet meer gaan kijken. (anoniem, 01-02-2006)
Mensen die pas zijn overleden en nog niet over zijn naar de andere dimensie, worden in ons cultuur yorka's genoemd. Ik kom soms (lala) yorka's tegen, die nog zijn blijven hangen tussen twee werelden. Meestal in dromen, als ik zelf ben uitgetreden.
Sommigen zien er uit als ze in staat zijn van ontbinding, een ander rook naar dat spul waarmee ze lijken afleggen en had zelfs de kleur van de balseming. Sommigen willen aandacht, omdat ze niet rusten. Ze komen meestal naar degenen die ze kunnen zien en waarvan ze weten dat die niet bang zijn.
Voor degenen die bang zijn voor geesten:
Angst is een slechte raadgever. Ooit moeten wij ook ons vleselijk lichaam af leggen, wat we de dood noemen. Daarom is voorouderverering erg belangrijk.
Ik was twee jaar geleden naar een tentoonstelling in Rotterdam. Daar trof ik een skelet van een slaaf aan. Voorafgaand en ter afsluiting zijn er rituelen uitgevoerd. Er is gesproken met de slaaf en hij kreeg zelfs een naam. Herdenking voor de slavernij heeft zeker nut, waarom zeg ik dit?
Elk jaar heeft Nederland als traditie 4/5 mei om de doden te herdenken, die slachtoffer waren van WO II. Ik heb een keer meegemaakt dat ik nietsvermoedend liep in de Rivierenbuurt (8 uur in de avond op 4 mei). Sommige buurten werden de Joden opgepakt, weet je. Aangekomen bij een brug, was daar een monument waar men ook bloemen hadden gezet. Soms vergeet ik dat ik ze kan zien en zo was ik in gesprek met mijn moeder.
Plotseling zag ik dat het heel druk was bij die brug. Door de kleding van de mensen, kreeg ik door dat ze niet tot onze wereld behoorden. Ze riepen naar me: "Help ons!" Ik ging verder met het gesprek en deed alsof ik ze niet zag. Toen kwamen ze dichterbij en een vrouw begon hartverscheurend te huilen. Ze raakte me aan en op dat moment leek het alsof mi ede e gro, weet je? Well! mi bari! Ik begon zelf ook te huilen.
Gelukkig was ik met mijn moeder, die begrijpt dat ik andere zaken kan zien en niet veel later kon ik tot rust komen met een glas water.
Dat was zo ongeveer mijn enige ervaring dat ik bang was.
Een andere ervaring was dat ik iemand ging begraven die zelfmoord had gepleegd. De dag toen we gingen begraven, regende het en toen zag ik dat er andere mensen (lees: yorka's) waren die keken naar de stoet. Ik liep voorbij een vrouw met een kind op haar arm, die op haar grafsteen zat. Ik keek haar aan en zij mij ook, maar verder geen angst. Vond het wel zielig om de geest van de persoon te zien huilen, toen zijn lichaam werd gezakt in het graf. We hebben nog gebeden voor zijn zielenrust. (Adyana, 01-02-2006)
Ik stond een avond bij het Wibautstation op de metro te wachten. Plotseling vroeg een man mij: “Mevrouw, mag ik een vuurtje van u?” Ik zei; “Ik heb geen vuurtje voor u.” Ik keerde me om en zag die man wegzweven. Wel, ik ging meteen de roltrap op en rende weg. (Tina, 05-02-2006)
Ongeveer 15 jaar geleden waren me zus en ik naar een feestje geweest in Reigersbos in Amsterdam Zuidoost. Het was al tegen 03:00 in de nacht en toentertijd woonden we in Holendrecht, dus ja we dachten, we lopen het stukje wel naar huis. We waren onderweg aan het praten over het feestje en opeens zagen we een groot licht dat ons echt verblindde. We hadden echt zoiets van, wat is dit? Maar ja, we liepen gewoon door en het licht werd steeds groter en opeens op een meter afstand zagen we een oud vrouwtje op een brommer. Ze was echt spierwit en had zwarte ogen en wat nog enger was, was dat het brommertje geen geluid gaf en ze staarde gewoon vooruit, net als een zombie. Me zus en ik twijfelden geen moment, alsof we elkaar aanvoelden. We namen echt een sprint en tijdens het rennen was ik alleen maar aan het vloeken. De volgende dag lagen ik en me zus met koorts plat. We voelden ons echt niet lekker. En als ik er nu weer aan denk, staan de haren op me lichaam weer rechtop. (_MG_glenda, 07-02-2006)
We waren op weg naar huis van een feestje in Rotterdam naar Amsterdam (04.30u), plotseling reed er een motorfiets voorbij, wij dachten ach deze heeft erg veel haast om thuis te komen, zaten nog grappen hierover te maken.
In de verte zagen we een vel licht, midden op de straat. Die jongen die reedt, wilde stoppen omdat hij dacht dat er iets gebeurd was en wilde gaan kijken. Een andere vriend van ons, die heel erg gevoelig is (hij voelt dingen aan), zei tegen die jongen dat hij niet moest stoppen maar gewoon door moest rijden. Die vriend vroeg "waarom, misschien is iemand gewond geraakt", die andere vriend zei "niemand is gewond geraakt gewoon doorrijden" en je gelooft het niet we reden door, dwars door 't felle licht heen. Plotseling zagen we die motorrijder voor onze auto zweven, hoofd naar achteren gedraaid, wees met zijn vingers naar ons (waarschuwend) naar een plek die we helemaal niet zagen. Na dit gebeuren verteld te hebben aan kennissen de volgende dag, kregen we te horen dat die motorrijder op die plek waar we het felle licht gezien hadden 3 weken daarvoor, door een auto was overreden. (Niet door ons hoor), voordat ik weer negatieve reacties krijg. Sarie torie.
Misschien wilde die persoon ons waarschuwen voor het te hard rijden. Ja, want die jongen reed heel erg hard op die weg. (Shannah, 08-02-2006)
Ik woonde als klein meisje in een flat in Maassluis. Het was dus zo dat ik elke avond niet kon slapen en ging ik bij mijn ouders in bed liggen. Op een avond, toen ik weer eens niet kon slapen, wilde ik weer bij mijn ouders in bed liggen. Maar ik moest de woonkamer door om bij de slaapkamer te komen. Ik deed mijn kamerdeur open en zag in de woonkamer een soort witte schim staan. En toen ik goed keek zag ik dat het een meisje was. Het meisje stond bij de salontafel en keek mij aan. Ik stond verstijfd van angst maar kon toch nog naar de slaapkamer rennen. Ik was helemaal bang en durfde vanaf toen niet meer alleen te slapen. Omdat wij toen op school bezig waren met het thema de Bullebak, dacht mijn moeder dat het daar aan lag. Sindsdien zag ik af en toe witte schimmen, maar ik durfde niks aan mijn ouders te vertellen. Nadat wij daar verhuisden, heb ik niks meer gezien. Tot 2 jaar geleden. Wij woonden inmiddels weer in Maassluis en in een andere flat. Ik sliep en werd op een gegeven moment wakker. Ik keek op en zag achter mijn slaapbank hetzelfde meisje staan, dit keer zag ik een gezicht en ze bewoog heel vaag. Ik dacht eerst dat het mijn zusje was, totdat ik niet meer kon bewegen van angst. Ik riep God aan en kwam los en deed het licht aan en sindsdien verdween ze weer. Ik heb haar sindsdien niet meer gezien. Meer gebeurtenissen volgen binnenkort. (anoniem, 09-02-2006)
Dit verhaal speelt zich af in Den Haag, zo rond het begin van de jaren '80.
In die tijd was ik als 18-jarige op zoek naar een kamer. Ik was al zo'n 2 jaar in Nederland, en woonde met veel familieleden ergens in een nogal klein huis. Omdat ik wat meer rust wilde, ging ik op zoek naar een kamer. In de Haagsche Courant kwam ik een advertentie tegen waarin een kamer werd aangeboden. Het bleek een paar straten verderop te zijn dus ik er heen.
Toen ik aankwam stond er een gigantische rij van allemaal mensen (blank en zwart) die voor de deur stonden te wachten. De eigenaar van het huis (een Hindoestaanse man) stond in de open deur naar de rij te kijken. Toen hij mij zag staan stuurde hij de andere mensen weg, en kwam naar mij toe. Hij zei toen tegen mij dat hij een gevoel had dat ik in het huis moest komen wonen. (Let wel, hij had een kamer aangeboden, maar ik mocht van het hele huis gebruik maken.) Ik zou ook de enige bewoner zijn, en het ging om een benedenwoning met een tuin achter. Dolblij was ik natuurlijk.
Toen ik met hem alleen was, liet hij mij het huis zien, behalve 1 kamer waar ik niet mocht komen. Hij vertelde er ook bij dat hij een sleutel had zodat hij of andere familieleden naar binnen konden omdat ze af en toe in de afgesloten kamer moesten zijn.
Jong en onnozel als ik toen was vond ik het prima.
Vanaf het moment dat ik daar definitief kwam wonen werd ik door angst overvallen als ik alleen in het huis was. Ik durfde geen voet buiten naar de tuin te zetten. Achter in deze tuin stond een boom, en ik had steeds het gevoel dat er daar iets aan de hand was.
's Avonds droomde ik dat er een paar kleine kinderen onder die boom woonden.
Dit heeft een paar weken geduurd, totdat ik een keer op een vrijdagavond een vreselijke droom had. Op de gang in het huis werd er door een paar mannen gevochten. Op een gegeven moment trok een van hun een mes en stak de andere dood. Badend in het zweet werd ik wakker. Het leek precies alsof ik het echt had meegemaakt. De rest van de avond kon ik niet meer slapen, maar durfde ook niet het huis uit te gaan.
De volgende ochtend ben ik zodra het licht werd weggegaan.
Ik kwam trillend bij mijn moeder thuis, en vertelde het verhaal. Een oom die daar toevallig was hoorde het aan. Het enige wat hij zei van:"je gaat vandaag nog verhuizen". Een paar uur later waren mijn spullen in een busje geladen en weg was ik. Die oom had tegen mij gezegd, om de sleutels gewoon op de salontafel in de kamer achter te laten voor de eigenaar.
Hoewel die man wist waar hij mij kon bereiken, heeft hij nooit gevraagd waarom ik ben verhuisd. Twee weken later hoorde ik op de radio dat er een moord was gepleegd in het huis. De zoon van de eigenaar was door 2 anderen vermoord in de kamer waar ik had geslapen. De naam van de eigenaar van de woning....... de Hindostaanse familie K. Bechan die winkels heeft in Suriname. Kort daarna zijn de woningen in die straat gesloopt, en nu staat er nieuwbouw. Dit verhaal is zo na te trekken, het gaat om de Joubertstraat in de wijk Transvaal in Den Haag. (Geust, 26-02-2006)
Ook ik heb verschrikkelijke dingen meegemaakt. 1 ervan: ongeveer 18 jaar geleden was ik met mijn ma bij een loekoe/bonoeman geweest in Amsterdam. Die zei tegen me ma dat ik gebaad moest worden om diverse redenen, welke ik eerlijk gezegd zelf niet meer weet. Ik woonde toen in Zoetermeer met mijn zoon van anderhalf en mijn dochtertje was nog geen 5 maanden oud. Maar ja, op een avond bleef mijn dochter huilen. Wat ik ook deed, ze was ontroostbaar en ik werd bang, maar dacht; nee, ik heb altijd geleerd om niet bang te zijn in je eigen huis en deed stoer. Maar ondertussen alla mi bille bing goejagoeja. Ik wou schelden, maar kreeg geen woord over me lippen van angst. Enfin, op een gegeven moment wilde ik eten gaan opwarmen, want die dag ervoor was ik jarig geweest en had nog lekkere pom en pastei staan. Maar zo gezegd zo gedaan, dus toen ik dacht te gaan eten bleek alles boeng blaka te zijn geworden en ontiegelijk slijmerig. Ik heb met knikkende knieen alles weer rustig teruggezet en zei; eet smakelijk, wie het ook is.
Ik durfde toen niets meer te pakken in de keuken en ben toen samen met de kinderen in de woonkamer tv gaan kijken. Maar ondertussen huilde mijn dochtertje nog steeds. Tijdens het tv-kijken sprong die tv steeds op een ander kanaal, dus ik keek direct of mijn zoontje dat deed, maar hij zat naast me op de bank en de afstandsbediening lag op de salontafel. Ik dacht; he, wat voor shit is dit, en toen deed ik de tv uit en zei; jullie je zin, nu is het uit . Toen zei mijn zoontje; “mama, die meneer mag toch niet daar staan?” en hij wees naar het raam. Ik zeg; “welke meneer?” en hij wees weer naar het raam (dit was tegen 22.00 uur en we woonden op de 8ste etage zonder overburen). Uit angst zei ik; “kom we gaan naar bed”, in de hoop mijn angst te overwinnen. Oke, wij naar bed en mij dochter nog steeds krijsen. Maar op het moment dat ik het licht had uitgedaan en was gaan liggen, begint ze nog harder te gillen en ik voelde letterlijk een ijskoude wind langs me heen gaan. Op dat moment wilde ik gillen, uit bed springen en wegrennen, maar ik was versteend. De tranen biggelden over mijn wangen en ik hield mijn kinderen stevig vast. En ben uren later toch nog in slaap gevallen. Maar om precies 6 uur ‘s ochtends ging de telefoon. Ik nam op en zei mijn naam. Toen ik vroeg met wie ik sprak, hoorde ik dat het die bonoeman was die me moest baden. Dus ik zei; “oh oom X”, maar hij reageerde niet als ik zijn naam riep. Hij zei wel 3x mijn naam en zei; “jij ben het toch?” en ik weer;” ja oom X, u bent het toch?” en toen zei hij "oke, dan is het goed" (op z’n Surinaams) en toen hing hij op. Ik dacht; he, waarom belt hij me zo vroeg op en waarom deed hij zo vaag? Maar ja, ik kon niet meer slapen. Zat maar te piekeren en zat steeds op de klok te kijken en een normale tijd af te wachten om mijn ma te bellen. Anders zou ze schrikken en denken dat er wat gebeurd was. Dus rond 10.00uur belde ik haar en ik zei; “ma, wanneer ga je me samen met oom X baden, want het wordt steeds uitgesteld en hij heeft me vanmorgen om 06.00 gebeld.” Mijn ma zei; “nee, kan niet”, ik zei; “jawel hoor” en vertelde dat hij zo vaag deed aan de telefoon en weer ophing. Toen zei me ma; “oh meisje, weet je het niet? Oom X is al 3 dagen dood, maar hij moet je niet meer bellen want hij hoeft je niet meer te komen baden.” Wel, toen me moeder dit zei, alle mi bille bin goejagoejaen ben ik mijn huis uitgevlucht en van angst ben ik verhuisd. (frede patoe, 04-03-2006)
Asema's zijn in feite mensen (mensen die zich daarvoor hebben overgegeven aan de duivel) die 's nachts uit hun huid kruipen (ze laten hun huid achter op een bepaalde plek, wie het vindt moet het verbranden, overleven ze niet!) en dan "mensenbloed" drinken.
Verschijnselen: je ziet een rood vlekje op je dijbeen (vinden zij het lekkerst). Dit is mijn oom overkomen (en nee hij werd/is geen vampier), hij wist niet wat het was. Maar zijn bloed was te lekker, volgens mijn tante.
Hij woont in Eeftink (spoekoe flat).
En in de zomermaanden zit er altijd een kliekje boys te chillen en zij hebben met eigen ogen gezien hoe er een vrouw (altijd een bepaald tijdstip) rondvliegt rondom de flat (misschien een asema?).
Iedereen heeft zo zijn theorie over het na 00:00 met je rug naar binnen toe lopen. Ik ben niet zo een "ruggenloper", maar 1 ding weet ik wel, alleen als je je niet goed voelt, is het handig om dat te doen, verder maakt het niet uit.
2005
Het was midden december en mijn nicht kwam rond 08:00 van haar werk in Amsterdam Oost. Ze zat in de bus 120 (zij en de chauffeur waren de enige levenden in de bus) en reed langs het Oosterse Begraafplaats en ze zag een man staan. Het vreemde was dat deze man er niet als een alledaagse medemens uitzag. Hij had een witte zakdoek op zijn hoofd gebonden (leek net of hij zijn kaken bij elkaar wilde houden).
Hij keek nutteloos voor zich uit en mijn nicht dacht: "Dit is geen mens, ik zie en voel het". Later thuis aangekomen zei mijn nicht: "Hij wilde dat ik hem zag, en hij was de tijd vergeten om weer naar huis te gaan". "Ik weet ook dat fosting, de lijkenwassers, altijd een doek om je hoofd binden om je kaken bij elkaar te houden". (Cho, 27-03-2006)
Dit gaat over een vriendin van mijn tante, die het volgende meemaakte:
Ze woonde samen met haar man en 2 kinderen in Amsterdam. Ze mocht niet klagen, een lekker leven.
Na een tijdje gingen zij en die man uit elkaar, want hij scheen vreemd te gaan.
Alleen, met haar 2 kinderen, ging het leven als gewoonlijks gewoon verder. Ze stond in de keuken en voelde dat er iemand rechts naast haar in de keuken stond. Het leek ook alsof ze een waas van een persoon naast zich zag, maar het moment dat zij haar hoofd draaide was er niets.
Steeds vaker kreeg ze het gevoel dat ze niet alleen zou zijn. Wanneer ze ‘s nachts op de bank zat, kreeg ze het gevoel dat er iemand naar haar zat te kijken, maar ze was alleen.
Tot op een nacht. Ze ligt te slapen, en voelt iemand over haar heengaan en aan de andere kant naast zich liggen. Dus ze kijkt en ziet haar zoontje liggen. Ze sluit haar ogen weer en deed ze weer open, want haar zoontje lag ineens niet meer naast haar. Ze snelde naar de kamers van de kinderen en daar lag hij rustig te slapen.
Steeds vaker voelde ze zich onprettig in haar slaapkamer. En haar slaapkamer werd grauw en donker, heel vreemd.
Ze lag weer te slapen, en voelde iets. Ze werd wakker en zag bij haar kamerdeur een zwarte gedaante staan met vuurrode ogen naar haar kijken. (Ik weet niet wat ze gedaan heeft.)
Ze heeft haar spullen gepakt en is bij haar moeder ingetrokken. Ze hadden een bonoemang ingeschakeld om het huis of het kwaad te verdrijven.
Bleek dat de vrouw, waarmee haar man vreemdging, iets voor die vriendin van me tante had gestuurd.
Die man was bezig met zijn taki, en werd door het huis gegooid. Die bonoemang moest in het ziekenhuis worden behandeld.
Ze is verhuisd naar een andere stad. Verder heb ik niet vernomen of zij nog iets dergelijks heeft meegemaakt. (Mistery Lady, 02-04-2006)
Een bekende vriendin woont in de Bijlmer, in een maisonnette.
Elke avond hoorde haar zus gekrab tegen het raam, alsof er iemand binnen probeerde te komen. Het vreemde was, dat zij op de bovenverdieping slaapt, dus het was onmogelijk om haar raam te kunnen bereiken zonder een ladder.
De eerste paar keer deed het haar niks, omdat je niet zo gauw zal denken dat het een geest is.
Op die bewuste avond heeft ze haar zus geroepen om mee te luisteren en warempel; daar had je het weer. Ze wilden naar buiten kijken, maar dat werd afgeraden door de oudere zus.
De volgende ochtend zagen ze (krab) strepen op het raam, en vonden het maar een enge bedoeling.
En zo ging het elke avond door, totdat ze erachter kwamen dat hun moeder bezig was met shit!
Dus geesten oproepen en shit!
Ik weet niet wat er daarna is gebeurd, maar ze zijn een beetje wadia wadia... (anoniem, 03-04-2006)
Ik woon sinds kort in de Bijlmer, en ik liep samen met een schoolvriendin naar mijn huis. Het was lekker weer, dus hadden we een omweg gemaakt. Toen we zo liepen hoorden we geschuifel en een soort gegrom. We liepen gewoon door, nex noh fout. Op een gegeven moment zegt m'n vriendin dat ze iets porie ruikt. Ik keek haar aan en begon sneller te lopen. Toen hoorden we gehuil achter ons en nog meer geschuifel en gegrom. Toen we bij de portiek waren, kon ik de sleutel niet vinden. Ik begon nog meer te beven omdat alles dichterbij kwam en mijn vriendin hielp ook niet echt. Die was echt van de wereld, zo bang was ze. Eindelijk had ik de sleutel en maakte zo snel mogelijk de deur open. Toen we binnen waren heb ik de deur dichtgesmeten, maar het leek alsof iemand tegen de deur duwde om zo naar binnen te komen. Met z'n 2en duwden we de deur dicht. We hoorden enkele minuten geschop en gebonk aan de deur. En vooral dat nare gehuil of geschreeuw. Samen hebben we het gebed opgezegd en hielden elkaar vast. Toen het was gestopt, zijn we naar de kamer gegaan en de hele nacht hebben we wakker gelegen. Tegen 3 uur vielen we in slaap totdat het gebonk en geschreeuw terug was. We hoorden ook iemand roepen om hulp, maar het was geen mensenstem, het klonk te vreemd. Het getik op de ramen, gebonk op de deuren was te eng. We hebben toen keihard muziek gedraaid, totdat de politie kwam. Buren hadden geklaagd over ons. Maar we hebben echt de hele nacht niet geslapen. (anoniem, 14-05-2006)
Een dame vertelde mij, dat ze ‘s nachts aan het fietsen was. Toen zag ze 2 kleine kinderen in de buurt waar die vliegtuigramp is gebeurd. Het was rond 23.00 uur. Toen zei 1 van de kinderen; “mevrouw, we zijn verdwaald, en ik wil naar huis gaan. Wilt u ons de weg wijzen?” Aangekomen op een plek, wezen die kinderen waar ze verbleven. Ze zeiden gedag en waren toen spoorloos.
Een goeie vriend van mijn moeder die houdt er van om vrouwen te versieren. Om 3.00 uur kwam hij van een feest. Hij zag een knappe dame lopen op de galerij of binnenstraat en probeert haar te versieren. Zo’n knappe dame alleen over straat etc. etc. Die dame reageerde niet, maar in de binnenstraat had je toch van die glazen ramen. Dus als het ware, als je voorbij liep, zag je dan je eigen schaduw. Plotseling kijkt hij naar links of rechts. Weet niet precies. In ieder geval naar dat raam. Wat ziet hij; een skelet die naast hem loopt! Hij naar die dame kijken, ziet er normaal uit. Als hij naar dat raam kijkt, ziet hij een skelet. Wel meneertje tek futu. Hij was weken lang ziek. (_MG_tessa, 14-05-2006)
Ik was een jaar of 12, en ik ging altijd met mijn oma naar Rotterdam bij mijn tante. Nou wist ik dat die huizen van mijn tante altijd spookten. Mensen waren jaloers op tante en zo stuurden ze een hoop dingen voor haar. Op een avond toen mijn tante van haar werk kwam, ik denk zo rond half 1. Ik lag met oma op bed, ze was haar puzzels aan het maken. Opeens hoorden we tante gillen, oma was gelijk uit bed gesprongen, en ik direct erachteraan want ik had wel vaker 'dingen' bij tante thuis gezien. Dus we liepen naar beneden, toen we tante op de trap zagen staan. Ze was geschrokken, want toen ze naar boven wou komen, zag ze een zwarte kat op de trap zitten. We hebben het hele huis gezocht naar dat beest, maar we konden het nergens vinden. Tante is toen gaan douchen en ik lag weer met oma op bed. Weer hoorden we tante schreeuwen, deze keer zat dat beest voor de deur van de badkamer, maar toen wij aankwamen was het beest nergens te bekennen. Wij weer zoeken en oma begon het vreemd te vinden en begon mijn tante vragen te stellen. Na een tijdje ging tante naar beneden om thee te zetten, en weer zag ze dat beest op de bar in de keuken zitten, kijken naar haar. Toen heeft ze hem uitgescholden voor alles wat er op dat moment in haar op kwam. Oma hoorde haar vloeken en schelden, dus ging zij naar beneden....ik erachteraan. Toen zei tante dat die kat er weer zat, maar wij zagen hem niet, het hele huis omgekeerd, maar geen zwarte kat… (anoniem, 13-06-2006)
Ik was heel klein, pasgeboren, en we woonden in een oud huis in Amsterdam-West. Mijn ouders hadden allemaal spullen nieuw besteld, dus moesten een aantal weken wachten voor de levering. Ze hadden een tv, een matras en spullen om te koken.
Mijn moeder was mij aan het verschonen en me vader was niet thuis. Mijn moeder bukte en haar truitje ging omhoog omdat zij voorover bukte, natuurlijk was dus haar rug ontbloot. Ze voelde op een gegeven moment een windvlaag van links naar rechts. Ze had het gevoel dat haar haren recht overeind gingen staan en kreeg kippenvel. Mijn moeder is Nederlands, dus zij dacht nog het zal de wind wel zijn (je weet hoe nuchter de meeste tata's denken hihi) maar er stond geen raam of deur open. Nou oke, ze gaat verder met mij verschonen en ze voelt dit keer van rechts naar links die koude kille wind.
Ze belde direct me vader en zei dat hij direct naar huis moest komen want ze was bang. Hij naar huis toe en me ma alles uitgelegd. Er gebeurde nog de volgende dingen in het huis:
- altijd als een vriend van me pa bij ons thuiskwam kreeg hij winti en viel op de grond ging als een slang naar "het kleine kamertje"
- ze hoorden voetstappen op de gang
- in het bewuste kleine kamertje hadden ze altijd het gevoel alsof er iemand naar hun keek dus ze kwamen er liever niet
- de wc werd doorgetrokken
Wat bleek nou in dat bewuste huis was er een jongen doodgegaan aan overdosis heroine! Uitgerookt en nergens last meer van gehad. (saggitarius, 31-08-2006)
Een goede vriend van mijn man is buschauffeur en hij vertelde me vrijdag een verhaal waarvan ik het gewoon direct koud kreeg.
Hij was met de bus in de buurt van Schiphol Plaza en meestal stoppen ze daar voor een kleine rustpauze. Dus hij nam een kleine time out. Op een gegeven moment hoorde hij een geklop en keek vreemd op, want dat verwacht je niet vertelde hij. Want meestal zie je personen bij de halte staan of aan zien komen rennen. Het was over twaalven en hij keek dus op en zag een klein mager mannetje zonder kleren aan staan. En hij hoorde hem of het zeggen; “oppo a doro gie mie no, me koroe jongoe.” Wel, hij dacht in zichzelf; he, wat is dat nou? En op het volgende moment heeft hij de bus gestart en is met hoge snelheid weggereden. Het was zijn laatste rit, maar hij vertelde ons dat hij het beeld niet weg weet te krijgen. De volgende dag is hij wel gewoon naar het werk gegaan omdat hij dagdienst had. Wel, ik kreeg direct koude rillingen over mijn lichaam. Vooral omdat ik ook op Schiphol werk. Maar als ik late diensten heb, komt mijn man me gelukkig halen. (anoniem, 04-09-2006)
Het schijnt dat er in Holendrecht ook bakroe's zijn.
Ik hoorde van iemand dat ze in het gedeelte tussen de snackbar en het station rondwandelen.
Brrr....
Ik heb zelf in Holendrecht gewoond en het spookte in ons huis. We hoorden voetstappen en we werden geroepen. In het begin roken sommige kamers naar poep of braak. Het was ook net alsof je steeds bekeken werd.
Mijn oom heeft toen het een en ander gedaan in het huis, waarna het een tijdje stopte. Maar na een bepaalde tijd begon het weer. Ik was nooit echt bang, en ik schold altijd. Maar het is gewoon irritant als je voelt dat er iets is, maar je ziet niks.
Er werd regelmatig op de voordeur geklopt en als je dan ging kijken, was er niemand. Er zaten trouwens vingerafdrukken op de deur, het was net alsof ze er in gebrand waren. We hadden een slot op de deur, die alleen van binnen uit op slot gedaan kon worden en toch werden we op de een of andere manier buitengesloten.
Het volume van mijn stereo ging wel eens omhoog als ik muziek zat te luisteren. Of deuren gingen op en dicht. Ook kwam het wel eens voor dat ik mijn broertjes bed hoorde kraken als hij er niet was. Maar toen ik op mezelf woonde begon ik het daar wel een beetje creepy te vinden. Overdag viel het mee, maar als ik bleef slapen en ik moest 's nachts naar de wc, scheet ik zeven kleuren. Je voelde gewoon dat iets achter je aan liep. Ik krijg weer kippenvel als ik eraan denk. En het ergste was nog dat het lichtknopje van de gang bij de wc zat, dus als je klaar was, moest je in het donker nog die rotgang door. Ik weet niet of jullie Poltergeist deel 1 gezien hebben. Maar dan rent die vrouw door de gang en die wordt steeds langer en langer. Nou dat gevoel had ik ook. En zo gebeurde er nog meer vreemde dingen, mijn moeder is gelukkig verhuisd en heeft alle spookjes achtergelaten.
Ik vraag me alleen af of de nieuwe bewoners nergens last van hebben? (anoniem, 08-09-2006)
Mijn vader is gepensioneerd en als tijdverdrijf gaat hij post rondbrengen voor een postbedrijf in Den Haag, op een zondagochtend 3 uur ’s nachts. Hij kon niet meer slapen, dacht hij; ik ga de post rondbrengen. Hij ging baden, stapte daarna op de fiets en ging zijn postrondje doen. Hij reed een straat in met allemaal portiekwoningen en hij zei; hij kreeg een raar onbehaaglijk gevoel toen hij die straat inreed. Hij reed langs een portiek en zag opeens een fel wit licht op de bovenste verdieping. Het zijn portiekwoningen van 3 hoog. Hij vertelde; hij keek naar boven en zag een witte schim voor het raam staan, verder was het helemaal donker. Hij keek nog een keer en zag dat het een vrouw was die hem wenkte. Mijn vader is doorgefietst en kwam toen bij een school waar hij een brief moest posten. Opeens hoorde hij iemand zeggen; “de PTT is vroeg tegenwoordig.” Mijn vader ziet een oude Indische man staan en zegt tegen hem dat hij niet voor de PTT werkt enzovoort en ze praten een beetje. De man zegt tegen hem; “meneer, het is niet verstandig op dit tijdstip post rond te gaan brengen.” Mijn vader zei tegen hem dat het inderdaad een vreemd tijdstip is en stapte op de fiets. Hij wilde zich omdraaien om de man te groeten, maar die was verdwenen, zo uit het niets.
Mijn vader vertelde dat hij nog nooit zo hard naar huis is gefietst.
Hij heeft dit verhaal toen verteld aan mijn moeder en een oudere tante en die vertelde hem; “die schim die je zag en wenkte, was een kwade geest.” “Die oude Indische man die je gewaarschuwd heeft, was een goede geest en heeft je beschermd op dat moment.”
Mijn vader heeft nooit meer post rond gebracht om 3 uur ‘s nachts. (mellow, 09-11-2006)
Dit is gebeurd toen ik 18 jaar was. Inmiddels ben ik 39, maar ben het nooit vergeten.
We waren met een heel groepje, stuk of 6 dames en 3 jongens, naar een feest geweest en we namen een boro passie door het Vondelpark om sneller thuis te zijn. We woonden allemaal in dezelfde buurt. We waren nog aan het napraten over het feest, want degene die jarig was, haar oma had winti gehad en haar pruik was gevallen. Dus het was zo lachwekkend dat we het een echte fatoe vonden. Op een gegeven moment hoorden we iemand heel hard rennen en zuchten. Dus tegelijkertijd draaiden we allemaal om, want het was vreemd en we schrokken best wel. Wat we toen zagen, is geen een van ons nooit meer vergeten. We zagen een man in een trainingspak rennen en op een gegeven moment rende hij op het water naar de overkant van het meer, of hoe je het ook noemt, en rende daar weer verder. Wel, eerst stonden we nog te kijken, je weet toch, je ziet maar je gelooft het niet. En ik weet nog dat een van die jongens riep; “rennen!” en we renden allemaal tegelijkertijd weg tot we het park uit waren. Wel, mijn vriendin heeft haar schoenen met hak achter gelaten hoor. We hebben gerend totdat we auto’s zagen rijden. Onderweg naar huis waren we doodstil. De jongens hebben alle dames thuisgezet en de volgende dag is niemand de straat op geweest. Mijn ouders begonnen direct al; wanneer we je waarschuwen om voor 12 thuis te komen, wil je niet horen toch? Wel, Vondelpark heeft me nooit meer gezien tot de dag vandaag. (velicia, 19-12-2006)
Mijn moeder was pas hier in Nederland, het was november 1968. Ze had toen pas een baan gevonden als verpleegster.
Zij was een hele fanatieke werkneemster dus de avonddiensten draaide zij altijd omdat niemand die wou.
Op een avond had ze weer eens avonddienst gedraaid en ze was op weg naar de bushalte (het was ondertussen rond 23.30). Toen zag ze in de verte een man staan, maar naarmate ze dichterbij kwam, zag ze duidelijk de contouren van haar overleden vader en hoe dichterbij ze kwam, hoe zekerder ze wist dat het haar overleden vader was.....maar hoe dan?
Dus ze heeft rechtsomkeer gemaakt en is toen naar de volgende halte gelopen. Voordat ze in slaap viel moest ze nog lachen om haar eigen stommiteit. Haar vader was al een paar jaar dood. Hoe kon hij daar staan?
De volgende middag toen ze weer ging werken, kwamen er een aantal collega's op haar af, en ze vroegen of zij niks raars had gezien die avond ervoor bij de bushalte. Dus mijn moeder vertelde dat ze niet bij die halte is gaan staan.
Nou dat was maar goed ook, want die collega die na haar bij die bushalte aankwam kreeg de schrik van haar leven. Wat blijkt: Een man heeft zichzelf opgehangen achter het bushuisje, dus zijn lichaam hing tegen het glas aan en door die strop om zijn nek, was zijn nek waarschijnlijk gebroken en hing zijn hoofd schuin, en zijn gezichtsuitdrukking was om winti van te schreeuwen.
Dus waarschijnlijk om mijn moeder van zo een schrik te behoeden, is zalig mijn opa haar komen beschermen .
Die collega die het heeft gezien was een hele tijd daarna nog overspannen.
(anoniem, 31-01-2006)
Mijn neef, een vriend en ik waren (het was november, niet zo koud destijds) naar een feestje geweest in de Bijlmer.
Na het feestje, het was ongeveer 04.30, vroeg mijn neef hoe wij naar huis zouden gaan, want hij en die vriend woonden buiten Amsterdam. Dus moesten ze met de trein naar huis en de trein begon pas om 07.30 te rijden (zondagochtend dus).
Wij besloten toen om de nachtbus te nemen naar Amsterdam Centraal en van daaruit zou ik met een taxi naar huis gaan, want ik woonde in het Centrum.
Op een gegeven moment zei mijn neef "weet je wat, we nemen de nachtbus en brengen jou naar huis en daarna keren we terug naar Amsterdam Centraal om de trein te pakken".
Ik was al lang blij om niet alleen in een taxi te gaan zitten , dus zei ik "oké".
Wij zijn toen 1 halte voor mijn uitstaphalte uitgestapt om nog na te praten over het feestje, oeng sabi fa sranang man tang, dus lopend naar mijn huis oeng beng mekie wang lo bari, omdat wij de enige waren die op de weg liepen, het was heel erg stil die ochtend.
Thuis aangekomen liepen ze met me mee naar boven, ik gaf ze nog een baco en ze gingen weg.
Ging toen eerst naar mijn zonen kijken die in de achterste kamer lagen te slapen, nam een douche en ging naar bed. Intussen was het 05.50.
Plotseling hoorde ik een kindstemmetje me roepen: "Mama, mama, kom je?". Ik dacht bij mezelf, die jongens slapen toch. Ging toch kijken en inderdaad mijn zonen sliepen. Vond het wel vreemd. Maar schonk er verder geen aandacht aan.
Mijn moeder zei altijd tegen ons dat je nooit in jouw eigen huis bang moet zijn, dus ging ik weer naar bed.
Plotseling hoorde ik weer "mama, mama, ik roep je toch waarom kom je niet". Ik dacht bij mezelf 'what the hell is this!!'
Zoals ik al schreef, mijn zonen sliepen in de achterste kamer en ik vooraan. Beide kanten hadden een balkon, dus het 2e geroep kwam van het voorste balkon, deze keer mijn slaapkamerkant. Ik ben niet opgestaan, bleef liggen luisteren en dit herhaalde zich een paar keer.
Rond een uur of 13.00 belde ik mijn neef en vertelde wat ik had meegemaakt. Hij zei dat hij hetzelfde had meegemaakt en dat die vriend wilde gaan kijken wie ze riep.
Tot de dag van vandaag weten we niet wat of wie het geweest was. Hoef ik ook niet te weten.
Wij zijn tot de conclusie gekomen dat we ergens langs waren gelopen waar het niet pluis was en dat dit ding achter ons aan is gelopen.
Nog steeds krijg ik kippenvel als ik aan dit geval denk. (Shannah, 31-01-2006)
De Bijlmer, iedereen weet dat er veel ‘s nachts rond loopt in de Bijlmer.
Een aantal jaar geleden kort na de vliegramp liep ik na een feestje in Bonte Kraai terug naar huis, Groesbeekdreef. Het was een wandeling van max. 10 minuten dus nam ik geen snorder, ondanks dat het na 3 uur in de ochtend was. Ik liep langs de sloot bij Kikkenstein en onder de Groesbeekdreef door. Aan de overkant was toen nog onbebouwd. Terwijl ik daar liep hoorde ik het grind van het pad aan de overkant, toen was het nog een soort grindpad, kraken. Net alsof iemand er overliep. Toen ik keek naar de overkant, zag ik een man lopen. Toen hij links afsloeg richting de brug, moest zijn gezicht verlicht worden door het licht dat de lantarenpaal afgaf. Maar ik zag geen hoofd. Heb de benedendeur opengedaan en ben naar binnen gesprint. Toen ik mijn huis binnenstapte, kon ik rustig ademhalen. Ik zat nog naar adem te happen, toen er op mijn voordeur geklopt werd. Wel mensen, ik dacht dat mijn hart zou stilstaan. Ik heb niet meer geslapen hoor.
Maar je weet het een mens blijft koppig. Een tijd later liep ik weer vanuit Bonte Kraai naar huis, toen ik voetstappen achter me hoorde. Toen ik me omdraaide zag ik een man achter me lopen, na circa 30 seconde keek ik weer om en was die man verdwenen. Het ellendige was dat die man niet binnen 30 seconden kon verdwijnen. Maar ik zag hem niet meer. Toen ik dit verhaal aan mijn moeder vertelde, heb ik een verbaal pak slaag gekregen. Ook omdat ik altijd ‘s nachts langs Groeneveen liep, terwijl al die mensen daar zijn doodgegaan. Men zegt altijd 3x is scheepsrecht, bij mij is het 2x is scheepsrecht.
Wat er ook gebeurt, ’s nachts neem ik altijd een snorder. Hoe kort de wandeling ook is. (anoniem, 31-01-2006)
Ik was op een avond met een vriend van mij in de Bijlmer, onder de flat van Dennenrode Frissenstein. Voordat we onder de flat liepen, hoorden we iets achter ons... Toen we ons omdraaiden, zagen we een grote zwartharige hond van 1,5 meter, met lichtgevende ogen naar ons kijken. Ik zag niemand bij hem. Geen baas, geen halsband. Het was groot! We stonden vast aan de grond genageld. Je weet toch, als je je wilt verroeren, maar je kan niet. We keken mekaar aan. Die hond staarde steeds agressiever naar ons. Ik kon me eigen niet bewegen, me mattie ook nog steeds niet. Met kwade ogen keek die hond ons aan. Het leek alsof hij steeds groter werd! Ineens besefte ik me dat we moesten splitten. Ik weet niet waar ik die kracht vandaan heb gehaald, maar ik begon te rennen, zo hard als ik kon. Keek ik naar achteren, zie ik me mattie nog staan. Ik dacht, is je ka zaak, mi long. Ineens zag ik me mattie achter me rennen. We zijn hem snel gesplit naar huis. Toen we thuis buiten adem kwamen, zei ik tegen me mattie; Ehj, ik kon niet bewegen man! Hij zei ‘ik ook niet, ik zat vast. Anders mi bo loes you?’ We vertelden dit tegen me moeder. Die zei dat het geen hond was.. a bin de wan tra sanie. (anoniem, 01-02-2006)
Ik woonde een jaar geleden aan de Van Spilbergenstraat bij het park. Op een nacht, mijn zuster sliep al, hoorde ik een vreemde schreeuw. Het was ver weg, dus ik keek verder naar mijn programma. 5 secondes later hoorde ik dezelfde schreeuw maar heel dichtbij. Het leek eerst op een baby die zo schreeuwde maar toen ik het geluid nog een keer hoorde, heel dichtbij (bij mijn raam), leek het niet op een baby maar een soort van beest of iets. Ik kreeg kippenvel over mijn hele lichaam. Ik heb mijn zus wakker gemaakt en het aan haar verteld. Dan wou ze gaan kijken. Toen liet ik haar mijn kippenvel zien en is ze niet meer gaan kijken. (anoniem, 01-02-2006)
Mensen die pas zijn overleden en nog niet over zijn naar de andere dimensie, worden in ons cultuur yorka's genoemd. Ik kom soms (lala) yorka's tegen, die nog zijn blijven hangen tussen twee werelden. Meestal in dromen, als ik zelf ben uitgetreden.
Sommigen zien er uit als ze in staat zijn van ontbinding, een ander rook naar dat spul waarmee ze lijken afleggen en had zelfs de kleur van de balseming. Sommigen willen aandacht, omdat ze niet rusten. Ze komen meestal naar degenen die ze kunnen zien en waarvan ze weten dat die niet bang zijn.
Voor degenen die bang zijn voor geesten:
Angst is een slechte raadgever. Ooit moeten wij ook ons vleselijk lichaam af leggen, wat we de dood noemen. Daarom is voorouderverering erg belangrijk.
Ik was twee jaar geleden naar een tentoonstelling in Rotterdam. Daar trof ik een skelet van een slaaf aan. Voorafgaand en ter afsluiting zijn er rituelen uitgevoerd. Er is gesproken met de slaaf en hij kreeg zelfs een naam. Herdenking voor de slavernij heeft zeker nut, waarom zeg ik dit?
Elk jaar heeft Nederland als traditie 4/5 mei om de doden te herdenken, die slachtoffer waren van WO II. Ik heb een keer meegemaakt dat ik nietsvermoedend liep in de Rivierenbuurt (8 uur in de avond op 4 mei). Sommige buurten werden de Joden opgepakt, weet je. Aangekomen bij een brug, was daar een monument waar men ook bloemen hadden gezet. Soms vergeet ik dat ik ze kan zien en zo was ik in gesprek met mijn moeder.
Plotseling zag ik dat het heel druk was bij die brug. Door de kleding van de mensen, kreeg ik door dat ze niet tot onze wereld behoorden. Ze riepen naar me: "Help ons!" Ik ging verder met het gesprek en deed alsof ik ze niet zag. Toen kwamen ze dichterbij en een vrouw begon hartverscheurend te huilen. Ze raakte me aan en op dat moment leek het alsof mi ede e gro, weet je? Well! mi bari! Ik begon zelf ook te huilen.
Gelukkig was ik met mijn moeder, die begrijpt dat ik andere zaken kan zien en niet veel later kon ik tot rust komen met een glas water.
Dat was zo ongeveer mijn enige ervaring dat ik bang was.
Een andere ervaring was dat ik iemand ging begraven die zelfmoord had gepleegd. De dag toen we gingen begraven, regende het en toen zag ik dat er andere mensen (lees: yorka's) waren die keken naar de stoet. Ik liep voorbij een vrouw met een kind op haar arm, die op haar grafsteen zat. Ik keek haar aan en zij mij ook, maar verder geen angst. Vond het wel zielig om de geest van de persoon te zien huilen, toen zijn lichaam werd gezakt in het graf. We hebben nog gebeden voor zijn zielenrust. (Adyana, 01-02-2006)
Ik stond een avond bij het Wibautstation op de metro te wachten. Plotseling vroeg een man mij: “Mevrouw, mag ik een vuurtje van u?” Ik zei; “Ik heb geen vuurtje voor u.” Ik keerde me om en zag die man wegzweven. Wel, ik ging meteen de roltrap op en rende weg. (Tina, 05-02-2006)
Ongeveer 15 jaar geleden waren me zus en ik naar een feestje geweest in Reigersbos in Amsterdam Zuidoost. Het was al tegen 03:00 in de nacht en toentertijd woonden we in Holendrecht, dus ja we dachten, we lopen het stukje wel naar huis. We waren onderweg aan het praten over het feestje en opeens zagen we een groot licht dat ons echt verblindde. We hadden echt zoiets van, wat is dit? Maar ja, we liepen gewoon door en het licht werd steeds groter en opeens op een meter afstand zagen we een oud vrouwtje op een brommer. Ze was echt spierwit en had zwarte ogen en wat nog enger was, was dat het brommertje geen geluid gaf en ze staarde gewoon vooruit, net als een zombie. Me zus en ik twijfelden geen moment, alsof we elkaar aanvoelden. We namen echt een sprint en tijdens het rennen was ik alleen maar aan het vloeken. De volgende dag lagen ik en me zus met koorts plat. We voelden ons echt niet lekker. En als ik er nu weer aan denk, staan de haren op me lichaam weer rechtop. (_MG_glenda, 07-02-2006)
We waren op weg naar huis van een feestje in Rotterdam naar Amsterdam (04.30u), plotseling reed er een motorfiets voorbij, wij dachten ach deze heeft erg veel haast om thuis te komen, zaten nog grappen hierover te maken.
In de verte zagen we een vel licht, midden op de straat. Die jongen die reedt, wilde stoppen omdat hij dacht dat er iets gebeurd was en wilde gaan kijken. Een andere vriend van ons, die heel erg gevoelig is (hij voelt dingen aan), zei tegen die jongen dat hij niet moest stoppen maar gewoon door moest rijden. Die vriend vroeg "waarom, misschien is iemand gewond geraakt", die andere vriend zei "niemand is gewond geraakt gewoon doorrijden" en je gelooft het niet we reden door, dwars door 't felle licht heen. Plotseling zagen we die motorrijder voor onze auto zweven, hoofd naar achteren gedraaid, wees met zijn vingers naar ons (waarschuwend) naar een plek die we helemaal niet zagen. Na dit gebeuren verteld te hebben aan kennissen de volgende dag, kregen we te horen dat die motorrijder op die plek waar we het felle licht gezien hadden 3 weken daarvoor, door een auto was overreden. (Niet door ons hoor), voordat ik weer negatieve reacties krijg. Sarie torie.
Misschien wilde die persoon ons waarschuwen voor het te hard rijden. Ja, want die jongen reed heel erg hard op die weg. (Shannah, 08-02-2006)
Ik woonde als klein meisje in een flat in Maassluis. Het was dus zo dat ik elke avond niet kon slapen en ging ik bij mijn ouders in bed liggen. Op een avond, toen ik weer eens niet kon slapen, wilde ik weer bij mijn ouders in bed liggen. Maar ik moest de woonkamer door om bij de slaapkamer te komen. Ik deed mijn kamerdeur open en zag in de woonkamer een soort witte schim staan. En toen ik goed keek zag ik dat het een meisje was. Het meisje stond bij de salontafel en keek mij aan. Ik stond verstijfd van angst maar kon toch nog naar de slaapkamer rennen. Ik was helemaal bang en durfde vanaf toen niet meer alleen te slapen. Omdat wij toen op school bezig waren met het thema de Bullebak, dacht mijn moeder dat het daar aan lag. Sindsdien zag ik af en toe witte schimmen, maar ik durfde niks aan mijn ouders te vertellen. Nadat wij daar verhuisden, heb ik niks meer gezien. Tot 2 jaar geleden. Wij woonden inmiddels weer in Maassluis en in een andere flat. Ik sliep en werd op een gegeven moment wakker. Ik keek op en zag achter mijn slaapbank hetzelfde meisje staan, dit keer zag ik een gezicht en ze bewoog heel vaag. Ik dacht eerst dat het mijn zusje was, totdat ik niet meer kon bewegen van angst. Ik riep God aan en kwam los en deed het licht aan en sindsdien verdween ze weer. Ik heb haar sindsdien niet meer gezien. Meer gebeurtenissen volgen binnenkort. (anoniem, 09-02-2006)
Dit verhaal speelt zich af in Den Haag, zo rond het begin van de jaren '80.
In die tijd was ik als 18-jarige op zoek naar een kamer. Ik was al zo'n 2 jaar in Nederland, en woonde met veel familieleden ergens in een nogal klein huis. Omdat ik wat meer rust wilde, ging ik op zoek naar een kamer. In de Haagsche Courant kwam ik een advertentie tegen waarin een kamer werd aangeboden. Het bleek een paar straten verderop te zijn dus ik er heen.
Toen ik aankwam stond er een gigantische rij van allemaal mensen (blank en zwart) die voor de deur stonden te wachten. De eigenaar van het huis (een Hindoestaanse man) stond in de open deur naar de rij te kijken. Toen hij mij zag staan stuurde hij de andere mensen weg, en kwam naar mij toe. Hij zei toen tegen mij dat hij een gevoel had dat ik in het huis moest komen wonen. (Let wel, hij had een kamer aangeboden, maar ik mocht van het hele huis gebruik maken.) Ik zou ook de enige bewoner zijn, en het ging om een benedenwoning met een tuin achter. Dolblij was ik natuurlijk.
Toen ik met hem alleen was, liet hij mij het huis zien, behalve 1 kamer waar ik niet mocht komen. Hij vertelde er ook bij dat hij een sleutel had zodat hij of andere familieleden naar binnen konden omdat ze af en toe in de afgesloten kamer moesten zijn.
Jong en onnozel als ik toen was vond ik het prima.
Vanaf het moment dat ik daar definitief kwam wonen werd ik door angst overvallen als ik alleen in het huis was. Ik durfde geen voet buiten naar de tuin te zetten. Achter in deze tuin stond een boom, en ik had steeds het gevoel dat er daar iets aan de hand was.
's Avonds droomde ik dat er een paar kleine kinderen onder die boom woonden.
Dit heeft een paar weken geduurd, totdat ik een keer op een vrijdagavond een vreselijke droom had. Op de gang in het huis werd er door een paar mannen gevochten. Op een gegeven moment trok een van hun een mes en stak de andere dood. Badend in het zweet werd ik wakker. Het leek precies alsof ik het echt had meegemaakt. De rest van de avond kon ik niet meer slapen, maar durfde ook niet het huis uit te gaan.
De volgende ochtend ben ik zodra het licht werd weggegaan.
Ik kwam trillend bij mijn moeder thuis, en vertelde het verhaal. Een oom die daar toevallig was hoorde het aan. Het enige wat hij zei van:"je gaat vandaag nog verhuizen". Een paar uur later waren mijn spullen in een busje geladen en weg was ik. Die oom had tegen mij gezegd, om de sleutels gewoon op de salontafel in de kamer achter te laten voor de eigenaar.
Hoewel die man wist waar hij mij kon bereiken, heeft hij nooit gevraagd waarom ik ben verhuisd. Twee weken later hoorde ik op de radio dat er een moord was gepleegd in het huis. De zoon van de eigenaar was door 2 anderen vermoord in de kamer waar ik had geslapen. De naam van de eigenaar van de woning....... de Hindostaanse familie K. Bechan die winkels heeft in Suriname. Kort daarna zijn de woningen in die straat gesloopt, en nu staat er nieuwbouw. Dit verhaal is zo na te trekken, het gaat om de Joubertstraat in de wijk Transvaal in Den Haag. (Geust, 26-02-2006)
Ook ik heb verschrikkelijke dingen meegemaakt. 1 ervan: ongeveer 18 jaar geleden was ik met mijn ma bij een loekoe/bonoeman geweest in Amsterdam. Die zei tegen me ma dat ik gebaad moest worden om diverse redenen, welke ik eerlijk gezegd zelf niet meer weet. Ik woonde toen in Zoetermeer met mijn zoon van anderhalf en mijn dochtertje was nog geen 5 maanden oud. Maar ja, op een avond bleef mijn dochter huilen. Wat ik ook deed, ze was ontroostbaar en ik werd bang, maar dacht; nee, ik heb altijd geleerd om niet bang te zijn in je eigen huis en deed stoer. Maar ondertussen alla mi bille bing goejagoeja. Ik wou schelden, maar kreeg geen woord over me lippen van angst. Enfin, op een gegeven moment wilde ik eten gaan opwarmen, want die dag ervoor was ik jarig geweest en had nog lekkere pom en pastei staan. Maar zo gezegd zo gedaan, dus toen ik dacht te gaan eten bleek alles boeng blaka te zijn geworden en ontiegelijk slijmerig. Ik heb met knikkende knieen alles weer rustig teruggezet en zei; eet smakelijk, wie het ook is.
Ik durfde toen niets meer te pakken in de keuken en ben toen samen met de kinderen in de woonkamer tv gaan kijken. Maar ondertussen huilde mijn dochtertje nog steeds. Tijdens het tv-kijken sprong die tv steeds op een ander kanaal, dus ik keek direct of mijn zoontje dat deed, maar hij zat naast me op de bank en de afstandsbediening lag op de salontafel. Ik dacht; he, wat voor shit is dit, en toen deed ik de tv uit en zei; jullie je zin, nu is het uit . Toen zei mijn zoontje; “mama, die meneer mag toch niet daar staan?” en hij wees naar het raam. Ik zeg; “welke meneer?” en hij wees weer naar het raam (dit was tegen 22.00 uur en we woonden op de 8ste etage zonder overburen). Uit angst zei ik; “kom we gaan naar bed”, in de hoop mijn angst te overwinnen. Oke, wij naar bed en mij dochter nog steeds krijsen. Maar op het moment dat ik het licht had uitgedaan en was gaan liggen, begint ze nog harder te gillen en ik voelde letterlijk een ijskoude wind langs me heen gaan. Op dat moment wilde ik gillen, uit bed springen en wegrennen, maar ik was versteend. De tranen biggelden over mijn wangen en ik hield mijn kinderen stevig vast. En ben uren later toch nog in slaap gevallen. Maar om precies 6 uur ‘s ochtends ging de telefoon. Ik nam op en zei mijn naam. Toen ik vroeg met wie ik sprak, hoorde ik dat het die bonoeman was die me moest baden. Dus ik zei; “oh oom X”, maar hij reageerde niet als ik zijn naam riep. Hij zei wel 3x mijn naam en zei; “jij ben het toch?” en ik weer;” ja oom X, u bent het toch?” en toen zei hij "oke, dan is het goed" (op z’n Surinaams) en toen hing hij op. Ik dacht; he, waarom belt hij me zo vroeg op en waarom deed hij zo vaag? Maar ja, ik kon niet meer slapen. Zat maar te piekeren en zat steeds op de klok te kijken en een normale tijd af te wachten om mijn ma te bellen. Anders zou ze schrikken en denken dat er wat gebeurd was. Dus rond 10.00uur belde ik haar en ik zei; “ma, wanneer ga je me samen met oom X baden, want het wordt steeds uitgesteld en hij heeft me vanmorgen om 06.00 gebeld.” Mijn ma zei; “nee, kan niet”, ik zei; “jawel hoor” en vertelde dat hij zo vaag deed aan de telefoon en weer ophing. Toen zei me ma; “oh meisje, weet je het niet? Oom X is al 3 dagen dood, maar hij moet je niet meer bellen want hij hoeft je niet meer te komen baden.” Wel, toen me moeder dit zei, alle mi bille bin goejagoejaen ben ik mijn huis uitgevlucht en van angst ben ik verhuisd. (frede patoe, 04-03-2006)
Asema's zijn in feite mensen (mensen die zich daarvoor hebben overgegeven aan de duivel) die 's nachts uit hun huid kruipen (ze laten hun huid achter op een bepaalde plek, wie het vindt moet het verbranden, overleven ze niet!) en dan "mensenbloed" drinken.
Verschijnselen: je ziet een rood vlekje op je dijbeen (vinden zij het lekkerst). Dit is mijn oom overkomen (en nee hij werd/is geen vampier), hij wist niet wat het was. Maar zijn bloed was te lekker, volgens mijn tante.
Hij woont in Eeftink (spoekoe flat).
En in de zomermaanden zit er altijd een kliekje boys te chillen en zij hebben met eigen ogen gezien hoe er een vrouw (altijd een bepaald tijdstip) rondvliegt rondom de flat (misschien een asema?).
Iedereen heeft zo zijn theorie over het na 00:00 met je rug naar binnen toe lopen. Ik ben niet zo een "ruggenloper", maar 1 ding weet ik wel, alleen als je je niet goed voelt, is het handig om dat te doen, verder maakt het niet uit.
2005
Het was midden december en mijn nicht kwam rond 08:00 van haar werk in Amsterdam Oost. Ze zat in de bus 120 (zij en de chauffeur waren de enige levenden in de bus) en reed langs het Oosterse Begraafplaats en ze zag een man staan. Het vreemde was dat deze man er niet als een alledaagse medemens uitzag. Hij had een witte zakdoek op zijn hoofd gebonden (leek net of hij zijn kaken bij elkaar wilde houden).
Hij keek nutteloos voor zich uit en mijn nicht dacht: "Dit is geen mens, ik zie en voel het". Later thuis aangekomen zei mijn nicht: "Hij wilde dat ik hem zag, en hij was de tijd vergeten om weer naar huis te gaan". "Ik weet ook dat fosting, de lijkenwassers, altijd een doek om je hoofd binden om je kaken bij elkaar te houden". (Cho, 27-03-2006)
Dit gaat over een vriendin van mijn tante, die het volgende meemaakte:
Ze woonde samen met haar man en 2 kinderen in Amsterdam. Ze mocht niet klagen, een lekker leven.
Na een tijdje gingen zij en die man uit elkaar, want hij scheen vreemd te gaan.
Alleen, met haar 2 kinderen, ging het leven als gewoonlijks gewoon verder. Ze stond in de keuken en voelde dat er iemand rechts naast haar in de keuken stond. Het leek ook alsof ze een waas van een persoon naast zich zag, maar het moment dat zij haar hoofd draaide was er niets.
Steeds vaker kreeg ze het gevoel dat ze niet alleen zou zijn. Wanneer ze ‘s nachts op de bank zat, kreeg ze het gevoel dat er iemand naar haar zat te kijken, maar ze was alleen.
Tot op een nacht. Ze ligt te slapen, en voelt iemand over haar heengaan en aan de andere kant naast zich liggen. Dus ze kijkt en ziet haar zoontje liggen. Ze sluit haar ogen weer en deed ze weer open, want haar zoontje lag ineens niet meer naast haar. Ze snelde naar de kamers van de kinderen en daar lag hij rustig te slapen.
Steeds vaker voelde ze zich onprettig in haar slaapkamer. En haar slaapkamer werd grauw en donker, heel vreemd.
Ze lag weer te slapen, en voelde iets. Ze werd wakker en zag bij haar kamerdeur een zwarte gedaante staan met vuurrode ogen naar haar kijken. (Ik weet niet wat ze gedaan heeft.)
Ze heeft haar spullen gepakt en is bij haar moeder ingetrokken. Ze hadden een bonoemang ingeschakeld om het huis of het kwaad te verdrijven.
Bleek dat de vrouw, waarmee haar man vreemdging, iets voor die vriendin van me tante had gestuurd.
Die man was bezig met zijn taki, en werd door het huis gegooid. Die bonoemang moest in het ziekenhuis worden behandeld.
Ze is verhuisd naar een andere stad. Verder heb ik niet vernomen of zij nog iets dergelijks heeft meegemaakt. (Mistery Lady, 02-04-2006)
Een bekende vriendin woont in de Bijlmer, in een maisonnette.
Elke avond hoorde haar zus gekrab tegen het raam, alsof er iemand binnen probeerde te komen. Het vreemde was, dat zij op de bovenverdieping slaapt, dus het was onmogelijk om haar raam te kunnen bereiken zonder een ladder.
De eerste paar keer deed het haar niks, omdat je niet zo gauw zal denken dat het een geest is.
Op die bewuste avond heeft ze haar zus geroepen om mee te luisteren en warempel; daar had je het weer. Ze wilden naar buiten kijken, maar dat werd afgeraden door de oudere zus.
De volgende ochtend zagen ze (krab) strepen op het raam, en vonden het maar een enge bedoeling.
En zo ging het elke avond door, totdat ze erachter kwamen dat hun moeder bezig was met shit!
Dus geesten oproepen en shit!
Ik weet niet wat er daarna is gebeurd, maar ze zijn een beetje wadia wadia... (anoniem, 03-04-2006)
Ik woon sinds kort in de Bijlmer, en ik liep samen met een schoolvriendin naar mijn huis. Het was lekker weer, dus hadden we een omweg gemaakt. Toen we zo liepen hoorden we geschuifel en een soort gegrom. We liepen gewoon door, nex noh fout. Op een gegeven moment zegt m'n vriendin dat ze iets porie ruikt. Ik keek haar aan en begon sneller te lopen. Toen hoorden we gehuil achter ons en nog meer geschuifel en gegrom. Toen we bij de portiek waren, kon ik de sleutel niet vinden. Ik begon nog meer te beven omdat alles dichterbij kwam en mijn vriendin hielp ook niet echt. Die was echt van de wereld, zo bang was ze. Eindelijk had ik de sleutel en maakte zo snel mogelijk de deur open. Toen we binnen waren heb ik de deur dichtgesmeten, maar het leek alsof iemand tegen de deur duwde om zo naar binnen te komen. Met z'n 2en duwden we de deur dicht. We hoorden enkele minuten geschop en gebonk aan de deur. En vooral dat nare gehuil of geschreeuw. Samen hebben we het gebed opgezegd en hielden elkaar vast. Toen het was gestopt, zijn we naar de kamer gegaan en de hele nacht hebben we wakker gelegen. Tegen 3 uur vielen we in slaap totdat het gebonk en geschreeuw terug was. We hoorden ook iemand roepen om hulp, maar het was geen mensenstem, het klonk te vreemd. Het getik op de ramen, gebonk op de deuren was te eng. We hebben toen keihard muziek gedraaid, totdat de politie kwam. Buren hadden geklaagd over ons. Maar we hebben echt de hele nacht niet geslapen. (anoniem, 14-05-2006)
Een dame vertelde mij, dat ze ‘s nachts aan het fietsen was. Toen zag ze 2 kleine kinderen in de buurt waar die vliegtuigramp is gebeurd. Het was rond 23.00 uur. Toen zei 1 van de kinderen; “mevrouw, we zijn verdwaald, en ik wil naar huis gaan. Wilt u ons de weg wijzen?” Aangekomen op een plek, wezen die kinderen waar ze verbleven. Ze zeiden gedag en waren toen spoorloos.
Een goeie vriend van mijn moeder die houdt er van om vrouwen te versieren. Om 3.00 uur kwam hij van een feest. Hij zag een knappe dame lopen op de galerij of binnenstraat en probeert haar te versieren. Zo’n knappe dame alleen over straat etc. etc. Die dame reageerde niet, maar in de binnenstraat had je toch van die glazen ramen. Dus als het ware, als je voorbij liep, zag je dan je eigen schaduw. Plotseling kijkt hij naar links of rechts. Weet niet precies. In ieder geval naar dat raam. Wat ziet hij; een skelet die naast hem loopt! Hij naar die dame kijken, ziet er normaal uit. Als hij naar dat raam kijkt, ziet hij een skelet. Wel meneertje tek futu. Hij was weken lang ziek. (_MG_tessa, 14-05-2006)
Ik was een jaar of 12, en ik ging altijd met mijn oma naar Rotterdam bij mijn tante. Nou wist ik dat die huizen van mijn tante altijd spookten. Mensen waren jaloers op tante en zo stuurden ze een hoop dingen voor haar. Op een avond toen mijn tante van haar werk kwam, ik denk zo rond half 1. Ik lag met oma op bed, ze was haar puzzels aan het maken. Opeens hoorden we tante gillen, oma was gelijk uit bed gesprongen, en ik direct erachteraan want ik had wel vaker 'dingen' bij tante thuis gezien. Dus we liepen naar beneden, toen we tante op de trap zagen staan. Ze was geschrokken, want toen ze naar boven wou komen, zag ze een zwarte kat op de trap zitten. We hebben het hele huis gezocht naar dat beest, maar we konden het nergens vinden. Tante is toen gaan douchen en ik lag weer met oma op bed. Weer hoorden we tante schreeuwen, deze keer zat dat beest voor de deur van de badkamer, maar toen wij aankwamen was het beest nergens te bekennen. Wij weer zoeken en oma begon het vreemd te vinden en begon mijn tante vragen te stellen. Na een tijdje ging tante naar beneden om thee te zetten, en weer zag ze dat beest op de bar in de keuken zitten, kijken naar haar. Toen heeft ze hem uitgescholden voor alles wat er op dat moment in haar op kwam. Oma hoorde haar vloeken en schelden, dus ging zij naar beneden....ik erachteraan. Toen zei tante dat die kat er weer zat, maar wij zagen hem niet, het hele huis omgekeerd, maar geen zwarte kat… (anoniem, 13-06-2006)
Ik was heel klein, pasgeboren, en we woonden in een oud huis in Amsterdam-West. Mijn ouders hadden allemaal spullen nieuw besteld, dus moesten een aantal weken wachten voor de levering. Ze hadden een tv, een matras en spullen om te koken.
Mijn moeder was mij aan het verschonen en me vader was niet thuis. Mijn moeder bukte en haar truitje ging omhoog omdat zij voorover bukte, natuurlijk was dus haar rug ontbloot. Ze voelde op een gegeven moment een windvlaag van links naar rechts. Ze had het gevoel dat haar haren recht overeind gingen staan en kreeg kippenvel. Mijn moeder is Nederlands, dus zij dacht nog het zal de wind wel zijn (je weet hoe nuchter de meeste tata's denken hihi) maar er stond geen raam of deur open. Nou oke, ze gaat verder met mij verschonen en ze voelt dit keer van rechts naar links die koude kille wind.
Ze belde direct me vader en zei dat hij direct naar huis moest komen want ze was bang. Hij naar huis toe en me ma alles uitgelegd. Er gebeurde nog de volgende dingen in het huis:
- altijd als een vriend van me pa bij ons thuiskwam kreeg hij winti en viel op de grond ging als een slang naar "het kleine kamertje"
- ze hoorden voetstappen op de gang
- in het bewuste kleine kamertje hadden ze altijd het gevoel alsof er iemand naar hun keek dus ze kwamen er liever niet
- de wc werd doorgetrokken
Wat bleek nou in dat bewuste huis was er een jongen doodgegaan aan overdosis heroine! Uitgerookt en nergens last meer van gehad. (saggitarius, 31-08-2006)
Een goede vriend van mijn man is buschauffeur en hij vertelde me vrijdag een verhaal waarvan ik het gewoon direct koud kreeg.
Hij was met de bus in de buurt van Schiphol Plaza en meestal stoppen ze daar voor een kleine rustpauze. Dus hij nam een kleine time out. Op een gegeven moment hoorde hij een geklop en keek vreemd op, want dat verwacht je niet vertelde hij. Want meestal zie je personen bij de halte staan of aan zien komen rennen. Het was over twaalven en hij keek dus op en zag een klein mager mannetje zonder kleren aan staan. En hij hoorde hem of het zeggen; “oppo a doro gie mie no, me koroe jongoe.” Wel, hij dacht in zichzelf; he, wat is dat nou? En op het volgende moment heeft hij de bus gestart en is met hoge snelheid weggereden. Het was zijn laatste rit, maar hij vertelde ons dat hij het beeld niet weg weet te krijgen. De volgende dag is hij wel gewoon naar het werk gegaan omdat hij dagdienst had. Wel, ik kreeg direct koude rillingen over mijn lichaam. Vooral omdat ik ook op Schiphol werk. Maar als ik late diensten heb, komt mijn man me gelukkig halen. (anoniem, 04-09-2006)
Het schijnt dat er in Holendrecht ook bakroe's zijn.
Ik hoorde van iemand dat ze in het gedeelte tussen de snackbar en het station rondwandelen.
Brrr....
Ik heb zelf in Holendrecht gewoond en het spookte in ons huis. We hoorden voetstappen en we werden geroepen. In het begin roken sommige kamers naar poep of braak. Het was ook net alsof je steeds bekeken werd.
Mijn oom heeft toen het een en ander gedaan in het huis, waarna het een tijdje stopte. Maar na een bepaalde tijd begon het weer. Ik was nooit echt bang, en ik schold altijd. Maar het is gewoon irritant als je voelt dat er iets is, maar je ziet niks.
Er werd regelmatig op de voordeur geklopt en als je dan ging kijken, was er niemand. Er zaten trouwens vingerafdrukken op de deur, het was net alsof ze er in gebrand waren. We hadden een slot op de deur, die alleen van binnen uit op slot gedaan kon worden en toch werden we op de een of andere manier buitengesloten.
Het volume van mijn stereo ging wel eens omhoog als ik muziek zat te luisteren. Of deuren gingen op en dicht. Ook kwam het wel eens voor dat ik mijn broertjes bed hoorde kraken als hij er niet was. Maar toen ik op mezelf woonde begon ik het daar wel een beetje creepy te vinden. Overdag viel het mee, maar als ik bleef slapen en ik moest 's nachts naar de wc, scheet ik zeven kleuren. Je voelde gewoon dat iets achter je aan liep. Ik krijg weer kippenvel als ik eraan denk. En het ergste was nog dat het lichtknopje van de gang bij de wc zat, dus als je klaar was, moest je in het donker nog die rotgang door. Ik weet niet of jullie Poltergeist deel 1 gezien hebben. Maar dan rent die vrouw door de gang en die wordt steeds langer en langer. Nou dat gevoel had ik ook. En zo gebeurde er nog meer vreemde dingen, mijn moeder is gelukkig verhuisd en heeft alle spookjes achtergelaten.
Ik vraag me alleen af of de nieuwe bewoners nergens last van hebben? (anoniem, 08-09-2006)
Mijn vader is gepensioneerd en als tijdverdrijf gaat hij post rondbrengen voor een postbedrijf in Den Haag, op een zondagochtend 3 uur ’s nachts. Hij kon niet meer slapen, dacht hij; ik ga de post rondbrengen. Hij ging baden, stapte daarna op de fiets en ging zijn postrondje doen. Hij reed een straat in met allemaal portiekwoningen en hij zei; hij kreeg een raar onbehaaglijk gevoel toen hij die straat inreed. Hij reed langs een portiek en zag opeens een fel wit licht op de bovenste verdieping. Het zijn portiekwoningen van 3 hoog. Hij vertelde; hij keek naar boven en zag een witte schim voor het raam staan, verder was het helemaal donker. Hij keek nog een keer en zag dat het een vrouw was die hem wenkte. Mijn vader is doorgefietst en kwam toen bij een school waar hij een brief moest posten. Opeens hoorde hij iemand zeggen; “de PTT is vroeg tegenwoordig.” Mijn vader ziet een oude Indische man staan en zegt tegen hem dat hij niet voor de PTT werkt enzovoort en ze praten een beetje. De man zegt tegen hem; “meneer, het is niet verstandig op dit tijdstip post rond te gaan brengen.” Mijn vader zei tegen hem dat het inderdaad een vreemd tijdstip is en stapte op de fiets. Hij wilde zich omdraaien om de man te groeten, maar die was verdwenen, zo uit het niets.
Mijn vader vertelde dat hij nog nooit zo hard naar huis is gefietst.
Hij heeft dit verhaal toen verteld aan mijn moeder en een oudere tante en die vertelde hem; “die schim die je zag en wenkte, was een kwade geest.” “Die oude Indische man die je gewaarschuwd heeft, was een goede geest en heeft je beschermd op dat moment.”
Mijn vader heeft nooit meer post rond gebracht om 3 uur ‘s nachts. (mellow, 09-11-2006)
Dit is gebeurd toen ik 18 jaar was. Inmiddels ben ik 39, maar ben het nooit vergeten.
We waren met een heel groepje, stuk of 6 dames en 3 jongens, naar een feest geweest en we namen een boro passie door het Vondelpark om sneller thuis te zijn. We woonden allemaal in dezelfde buurt. We waren nog aan het napraten over het feest, want degene die jarig was, haar oma had winti gehad en haar pruik was gevallen. Dus het was zo lachwekkend dat we het een echte fatoe vonden. Op een gegeven moment hoorden we iemand heel hard rennen en zuchten. Dus tegelijkertijd draaiden we allemaal om, want het was vreemd en we schrokken best wel. Wat we toen zagen, is geen een van ons nooit meer vergeten. We zagen een man in een trainingspak rennen en op een gegeven moment rende hij op het water naar de overkant van het meer, of hoe je het ook noemt, en rende daar weer verder. Wel, eerst stonden we nog te kijken, je weet toch, je ziet maar je gelooft het niet. En ik weet nog dat een van die jongens riep; “rennen!” en we renden allemaal tegelijkertijd weg tot we het park uit waren. Wel, mijn vriendin heeft haar schoenen met hak achter gelaten hoor. We hebben gerend totdat we auto’s zagen rijden. Onderweg naar huis waren we doodstil. De jongens hebben alle dames thuisgezet en de volgende dag is niemand de straat op geweest. Mijn ouders begonnen direct al; wanneer we je waarschuwen om voor 12 thuis te komen, wil je niet horen toch? Wel, Vondelpark heeft me nooit meer gezien tot de dag vandaag. (velicia, 19-12-2006)
Onderwerp
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen. 
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen. 
Beschrijving
Een verzameling spookverhalen van Surinamers in Nederland, licht bewerkt door de verteller. Spookverhalen heten in Suriname 'Jorka Tories'.
Bron
Ingezonden in de Nederlandse Volksverhalenbank van het Meertens Instituut
Commentaar
2011-01-01 23:13:27
Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen.
Naam Overig in Tekst
Mamjo
Mamjo
Amsterdam Centraal
Amsterdam Centraal
Bonte Kraai
Bonte Kraai
Groesbeekdreef
Groesbeekdreef
Kikkenstein
Kikkenstein
Groeneveen
Groeneveen
Dennenrode
Dennenrode
Frissenstein
Frissenstein
WOII
WOII
Rivierenbuurt
Rivierenbuurt
Joden
Joden
Wibautstation
Wibautstation
Amsterdam Zuidoost
Amsterdam Zuidoost
Holendrecht
Holendrecht
Bullebak
Bullebak
Haagsche Courant
Haagsche Courant
Hindoestaan
Hindoestaan
Bechan
Bechan
Eeftink
Eeftink
Schiphol Plaza
Schiphol Plaza
PTT
PTT
Indisch
Indisch
Naam Locatie in Tekst
Suriname
Suriname
Nederland
Nederland
Bijlmer
Bijlmer
Amsterdam
Amsterdam
Van Spilbergenstraat
Van Spilbergenstraat
Rotterdam
Rotterdam
Reigersbos
Reigersbos
Maassluis
Maassluis
Den Haag
Den Haag
Joubertstraat
Joubertstraat
Transvaal
Transvaal
Zoetermeer
Zoetermeer
Oosterse Begraafplaats
Oosterse Begraafplaats
Schiphol
Schiphol
Vondelpark
Vondelpark
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21