Hoofdtekst
In Leiden is er een park genaamd Cronesteyn, polderachtig gebied met daarin ook een water speeltuintje met vlotjes en een kabelbaan. Niet bepaald klein, je kan er goed omheen varen, fietsen of lopen. Op de avond van 6/5/2010 rond om 21:15 ging ik daar met een vriend relaxen op een vlotje. Er was niemand te bekennen behalve een wandelaar met zijn hond die 10 minuten geleden al uit het speeltuintje weg liep. Het zitplaatsje van de kabelbaan hangt ALTIJD in het midden boven een stuk water als het niet wordt gebruikt en zwaait ook automatisch naar het middenpunt als het niet wordt gebruikt.
We voeren langs de kabelbaan. Toen ik een sigaretje op stak trok er iets of iemand mij de aandacht, in mijn ooghoek zag ik het zitplaatje van de ene kant naar de overkant van het water zwaaien, alsof er iemand dat ding heeft weggeduwd.. maar er was niemand!!
Ik vond dat al vreemd en mijn mattie en ik keken elkaar aan en dachten kom laten we even een kijkje gaan nemen. Wij voeren terug en gingen weer aan de kant. Vreemd genoeg was er niemand en als er iemand was geweest was het opmerkbaar want het is een stukje terug lopen en zouden we wel gemerkt hebben dat er iemand was geweest op dat eilandje waar de kabelbaan hangt.
Wij gingen doorzoeken naar een mens, tot wij samen bij een stuk struik aankwamen met daar achter een stuk water. Wij liepen er naar toe en kwamen dichterbij. Opeens hoorden wij een gekrijs, gekrijs dat erger is dan in je nachtmerries. Het werd steeds luider en luider tot wij elkaar aan keken en maken dat we wegkomen. We renden zo hard als we kunnen en het geluid leek ons te achtervolgen. We kwamen uiteindelijk bij onze fietsen aan, zwaar uitgeput.
In shock haalden we de fietsen uit het slot en merkten dat het geluid weg was. We fietsten achter het water om een kijkje te nemen wat er was, maar er was niets.. NIEMAND.
We voeren langs de kabelbaan. Toen ik een sigaretje op stak trok er iets of iemand mij de aandacht, in mijn ooghoek zag ik het zitplaatje van de ene kant naar de overkant van het water zwaaien, alsof er iemand dat ding heeft weggeduwd.. maar er was niemand!!
Ik vond dat al vreemd en mijn mattie en ik keken elkaar aan en dachten kom laten we even een kijkje gaan nemen. Wij voeren terug en gingen weer aan de kant. Vreemd genoeg was er niemand en als er iemand was geweest was het opmerkbaar want het is een stukje terug lopen en zouden we wel gemerkt hebben dat er iemand was geweest op dat eilandje waar de kabelbaan hangt.
Wij gingen doorzoeken naar een mens, tot wij samen bij een stuk struik aankwamen met daar achter een stuk water. Wij liepen er naar toe en kwamen dichterbij. Opeens hoorden wij een gekrijs, gekrijs dat erger is dan in je nachtmerries. Het werd steeds luider en luider tot wij elkaar aan keken en maken dat we wegkomen. We renden zo hard als we kunnen en het geluid leek ons te achtervolgen. We kwamen uiteindelijk bij onze fietsen aan, zwaar uitgeput.
In shock haalden we de fietsen uit het slot en merkten dat het geluid weg was. We fietsten achter het water om een kijkje te nemen wat er was, maar er was niets.. NIEMAND.
Onderwerp
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen. 
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen. 
Beschrijving
De verteller vaart met een maatje over het water van park Cronesteyn. Ze zien het zitje van de kabelbaan uit zichzelf bewegen en gaan kijken maar zien niemand. Ze worden opgeschrikt door gekrijs dat steeds luider wordt. Uiteindelijk rennen ze hard weg.
Bron
Ingezonden in de Nederlandse Volksverhalenbank van het Meertens Instituut
Commentaar
2010-08-30 13:06:26
Verteld door Ryan
Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen.
Naam Overig in Tekst
Cronesteyn
Cronesteyn
Naam Locatie in Tekst
Leiden
Leiden
Plaats van Handelen
Leiden (Zuid-Holland)
Leiden (Zuid-Holland)
Kloekenummer in tekst
E167p
E167p
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21