GENDT130

Dartig, vertig joar geleje wonde er nèven ons ’n vrouw, worvan sommige minse zèje, da ze hekse kos. Ze was altied goed vör ons. En onze Thé, die toe nog mar zo’n jong was, kreeg altied wa van ’r, snuupkes of zo, as ze èrs hen gewes was, bijvoorbeeld nor de stad. Onze Thé was in die tied duk ziek. Hé’j was mar ’n zwak kjelje. ’n Vrouw uut de buurt zèj: “Ik vertrouw da niet. As zé’j, onze noste buurvrouw, ’m mar nie ziek mik”. Wé’j kosse da nie gleuve. En toe die vrouw èrs aanders gieng wone, nodigde we ze uut um nog mar es on te komme. Wa ze ok wel es deej.
Mar op ’n keer gebeurden ’r toch iets vremds. D’r was fees ien ’t dörp Gendt, want kaploan Meurs, die priester gewijd was, zou iengehold worre. Durrum hadde we onze ouwe burvrouw gevroag nog mar es bé’j ons on te komme. Da zal wel meer as dartig joar geleje zien. Vrouw J., ’n burvrouw, kwam bé’j ons en zèj: “Goj strak ok mee nor ’t fees kieke?” Ik zèj: “Ja, mar ik mot ers nog ’t bed van Thé opmake. En mien ouwe burvrouw kum ok nog”. “Dor zo’k` mar vörzichtig mee zien”, zèj vrouw J. Ik gieng nor bove um Thé zien bed op te make. En toe ik ’t kusse opschudde, vuulden ik er iets hards ien. Nog es vule, ja heur, ’t was zo. Ik heb toe ’t kusse gaauw losgetornd en toe zat er ’n krans ien, gemak van vère, en ok van stukskes klere, goare en wol. Ik verschrok en zèj ’t tège vr. J. Die zèj: “Ziet mar vörzichtig en zorg mar, dat ow ouwe burvrouw bedeen [meteen] nie binnekum”. Ik vroeg: “Hoe mo’k dorvör zörge?” Ze zèj: “Leg mar ’n klein kruuske onder den durpel van de vördeur, dan dörf ze ’r nie over hin en blief ze wel bute”. Ik heb ’t gedoan en toe ze kwam, woj ze nie nor binne. We zien toe same nor ’t fees gegoan. En ze is lotter nooit mer bé’j ons ongekomme. Nie lang dornoa is ze gestörve.
Daags dornoa of ’n por dage lotter, da weet ik nie mer, ziet ik nor de poaters van Huusse gegoan en heb alles verteld. Die zèje: “Ik zou mar ’n noveen houe”. En ze gaven ’n gebedje mee. Toe ik thuus kwam, wou mien man de krans verbraande. Mar ik zèj: “Nie ien huus”. Want ik had ’t er nie op. Mien man verbraanden ’m bute en miek er nog grapkes bé’j. Ik dörfde nie ien huus te blieve. Ik was toch nog wa bang. Mar alles verbraandde. En d’r gebeurde niks. De noveen hebbe we gehoue. En onze Thé is ’n flinke, gezonde kjel geworre.

SINSAG 0626 - Hexe durch Kochen der Federn aus dem Kissen des Verzauberten verwundet.    SINSAG 0626 - Hexe durch Kochen der Federn aus dem Kissen des Verzauberten verwundet.   

Moeder vindt krans in het kussen van zieke zoon. Vrouw uit de buurt meent dat haar buurvrouw een heks is en raadt aan een kruis onder de drempel van de voordeur te leggen. De heks kan niet meer binnenkomen en sterft kort daarop. Paters raden aan een noveen te bidden en de krans te verbranden.

M.H. Dinnissen: Volksverhalen uit Gendt. Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)

Thé    Thé   

Meurs    Meurs   

J.    J.   

Gendt    Gendt   

Huusse    Huusse   

Huissen    Huissen   

Gendt    Gendt   

L070p    L070p   

2013-03-01 14:46:21