GENDT155

Mien voader en moeder hadde ’n handeltje ien van alles en nog wat, ok ien schervegerei [aardewerk]. Zo mos ik ens daags vör de kermis nor Doornenburg mee ètesborde. Ik broch ze nor de minse, wor ik zien mos, beurde ’t geld en gieng wer nor huus. ’t Was al ien den oavend. Opten terugweg zie ik ’n witte kenien vör mien uut huppele. Ik doch: “Die mot ik mar es vange”. Ik woj ’t prebiere, mar ielke keer as ’k ’m kriege woj, was ie weg. Op ’t les liep ie ’t laand op. Ik ’m achternoa en ik doch: “Ik lot er mien bovenop valle. Dan heb ’k ’m”. Mar toe ’k mien had loate valle, was de kenien weg en ik lag boven op ’n grote kluut modder. Da kenien heb ik nog duk gezien, en ok aandre hemmen ’m gezien. ’t Was altied op ’t wegske kortbé’j ’t kesteel van Doornenburg.
Op ’n keer was ik koarte gewes ien Doornenburg en toe ik nor huus gieng, mos ik ekkes plasse. Ik ston ’r nog mar net, toe waste kenien d’r al weer. Ik het er dornoa nog achter gevange, mar ik het ’m ok toe nie gekrege. Ik verteldenet es on Dorus van Gellekom, die ok duk dor ien de burt in Doornenburg kwam. Die gleufdener niks van. Ik kwam op ’n keer soaves medde fiets van Doornenburg af en zag de kenien wer. Ekkes lotter kwam ik Dorus tège. Ik zèj: “Stap es af. Gé’j wou dat nie geleuve van da witte kenien. Kom dan nou mar es mè”. We gienge ’n eindje terug. En de kenien huppeldener nog rond. Ik wees ’m ’t beesje on en ik zèj: “Gé’j het er mien altied mee vör de gek gehoue en ge wow ’t nie geleuve, nou kugget eiges zien”. En Dorus zèj: “Ja, nou zie ’k ’m ok”. En hé’j geleufde mien vort.
Vgl. Bandopname III, verhaal 2.

SINSAG 0331 - Spuktier kann nicht getroffen (gefangen) werden    SINSAG 0331 - Spuktier kann nicht getroffen (gefangen) werden   

Wit konijn kan niet worden gevangen.

M.H. Dinnissen: Volksverhalen uit Gendt. Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)

Dorus van Gellekom    Dorus van Gellekom   

Dorus    Dorus   

Doornenburg    Doornenburg   

2013-03-01 14:46:21