Hoofdtekst
Mien voader koch ’n koe van Meurs. ’t Bees was nie goed. Ze was zo stief, ze kos nie mer overeind komme. Ze lag geleuf ik al wel drie wèke ien de wei. Mien voader en ik en nog ’n por minse giengen er nor toe um ze op te hoale. Mè kar en pjed. Toe we ien de wei kwame, wier ’t pjed uutgespanne en ik mos er op passe. Toe trokke ze ’t bees veur opte kar. Mar ’t viel d’r achter wer af. Ze sleupten ’m wer veur over de börries de kar op. Mar ’t bees viel d’r achter wer af. En da gebeurde zo nog inkele kere. Toe prebierde ze ’m d’r achter op te kriege. Da lukte. Mar toe viel ie ’r veur wer af! En da gebeurde zo verschillende kere. Op ’t les liet ik ’t pjed los en gieng helpe. We krege ’t bees opte kar en ’t bleef ok ligge. Mar toe gieng ’t pjed ’r van deur. We kosse ’m hos nie mer kriege. Mar op ’t les vienge we ’m toch ien ’n hoek van de wei. Mar toe we bé’j de kar kwame, lag ’t bees er wer af, achter de kar. We hemme ’t toe mar loate ligge en zien nor huus gegoan.
Den aandre mèr zien we medde hondekar nor de wei gegoan. We hemmen ’t bees afgeslach, de iengewande begrave en ’t vleis opte hondekar geloaje. En ok ’t vel. Mar we hadde nog gin tien meter gereje, toe brok de as van de kar rats af, of ’t ’n piepesteel was! En ’t was nog ’n né’je kar! Toe mosse we ers mar wer nor huus. Mar toe we de wei afgienge, ston ’r ’n ons bekende vrouw, vanwie ze zèje, da ze hekse kos, over ’t hekke te leune. En ze zèj: “Kregting - zo hiette mien pleegvoader - wa hèj nou toch gedoan?” Mar toe wier mien voader vuul en zèj: “Dor zie gé’j de schuld on!” We zien toe nor huus gegoan en hemme ’n schup gehold. We hemme ’t vleis mar ien de grond gedouwd. Want da dörfde we nie mer te gebruke. ’t Zoj wel beheks zien. ’t Vel hemme we meegenome en verkoch.
Vgl. Bandopname III, verhaal 8.
Den aandre mèr zien we medde hondekar nor de wei gegoan. We hemmen ’t bees afgeslach, de iengewande begrave en ’t vleis opte hondekar geloaje. En ok ’t vel. Mar we hadde nog gin tien meter gereje, toe brok de as van de kar rats af, of ’t ’n piepesteel was! En ’t was nog ’n né’je kar! Toe mosse we ers mar wer nor huus. Mar toe we de wei afgienge, ston ’r ’n ons bekende vrouw, vanwie ze zèje, da ze hekse kos, over ’t hekke te leune. En ze zèj: “Kregting - zo hiette mien pleegvoader - wa hèj nou toch gedoan?” Mar toe wier mien voader vuul en zèj: “Dor zie gé’j de schuld on!” We zien toe nor huus gegoan en hemme ’n schup gehold. We hemme ’t vleis mar ien de grond gedouwd. Want da dörfde we nie mer te gebruke. ’t Zoj wel beheks zien. ’t Vel hemme we meegenome en verkoch.
Vgl. Bandopname III, verhaal 8.
Onderwerp
SINSAG 0580 - Andere Hexenkünste 
SINSAG 0580 - Andere Hexenkünste 
Beschrijving
Heks zorgt voor allerlei tegenspoed bij pogingen om een verstijfde koe op te halen. Het vlees van de koe durft men daardoor niet te gebruiken.
Bron
M.H. Dinnissen: Volksverhalen uit Gendt. Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)
Naam Overig in Tekst
Meurs
Meurs
Kregting
Kregting
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21