GENDT165

Ik gieng es ’n keer smèrs heel vrog ’t pjed hoale ien de wei. ’t Was nog donker en ok nog mistig. Toch had ’t pjed gaauw gevonde. Ik deej ’m den helter on de kop en woj nor huus goan. Mar ik kos ’t hekke nie mer viende. Ure lang heb ik rond lope dwoale mè ’t pjed on den helter. ’t Was toch te gek. Honderde kere had ik ’t pjed uut de wei gehold en altied ’t hekke gevonde. Mar nou gieng ’t nie. Ik wier bang en begos te bidde. ’n Por onzevaders. En toe zag ik ienens den uutgang. Ik was toe gaauw thuus. Mar ok nou weet ik nog nooit, wa da toe gewes is.
Vgl. Bandopname III, verhaal 1.

Man kan op mistige en nog donkere ochtend het hek van de weide niet meer vinden. Na bidden vindt hij het hek.

M.H. Dinnissen: Volksverhalen uit Gendt. Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)

2013-03-01 14:46:21