GENDT191

D’r ston es ’n soldoat op wach. ’t Was ’n harde wienter. En ’t was bar koud. En de soldoat zèj: “’t Is toch wa um soldoat te zien. Lot de duvel mar soldoat speule!” Hé’j zette zien gewèr ien ’t schildwachhuuske en hé’j liep en stampte hin en wer um de kou wa te verdrieve. Opens hördenie wa. D’r kwam iemand on. De soldoat greep zien gewèr en riep: “Halt, werda!” Mar de man, of wat ’t ok was, hiel nie stil. Durrum schoot ie. Mar hé’j rakte niks. Want ’t was ten duvel! Die winkte mee de haand en zèj: “Schiet mar, rake kuj mien toch nie. Ge wit waj vijf menute geleje nog gezèjd het: “Lot de duvel mar soldoat speule. Hier zie’k en ’k kom ou aflosse. Mar ’k zeg erbé’j: “Ik doe ’t nie vör niks””. De soldoat zèj: “Wa moj dan van ’n erme soldoat hemme? Ik het toch niks”. “Da’s nie erg”, zèj den duvel. “Hoe lang moj nog diene?” “Nog anderhalf joar”, zèj de soldoat. “Dan moj anderhalf joar de huier [haar] en den board loate stoan en ow grote en kleine behoefte ien de boks doen. Hier hèj ’n zak mee geld. Ge holder zoveul uut astaj wil, d’r blief toch èveveul ien”. “Akkoord”, zèj de soldoat.
De duvel veraanderde zien eigen ien ’n soldoat, noom ’t gewèr en ging op pos stoan. En de geweze soldoat ging op stap. Toenie ’n eindje gelope ha, vuuldenie nattigheid ien de boks. Mar hé’j doch: “Da zal wel zo motte, ’t is de afspraak en dus mar wer verderop”. Toenie nog wa gelope ha, zag ie in de verte lich. Hé’j ging ’r op af. En ie kwam bé’j ’n groot kesteel. Drumhin liep ’n diepe grach. Hé’j ging over de brug en kwam bé’j ’n grote poort, die goed geslote was med’n dikke deur. Hé’j trok on de ketting medde bel. ’n Hortje dornoa kwam ’n dienaar of ’n knech en die vroeg, wat ie mos hemme. De ouwe soldoat zèj: “Ik zou gern onderdak wille hemme. Ien zo’n groot huus zulle wel veul kamers zien. En dan kan d’r ok wel ’n kamerke vör mien overschiete. ’t Geld is gin bezwoar, wat da he’k zat”. De bediende ging nor zien heer en vertelde alles. De heer zèj: “Lor’m0 mar es binnekomme, dan kunne we ’s proate”. De soldoat ging nor binne en zèj, dat ie gern vör anderhalf joar ’n kamer wou hure. Meneer zou nie veel las van ’m hemme. Op tied ète en drinke en dan zou ie de tied wel deurkomme. “Ik wil ’t hele kesteel ok wel kope, want ik heb toch geld zat”. De heer was dör speule en drinke èrm geworre en doch: “Ik verkoop ’t kesteel nie, mar ik zal wel veul huur vroage”. En hé’j zèj: “Vör dartigduzend doalder kriej anderhalf joar de kamer en de kos”. Da was ien de tied bar veul geld. “Goed”, zèj de soldoat en hé’j holde zien geldzak vör den dag. “Ik wou ers wel gern een schriftelijk kontrak hemme”, zèj hé’j. Da kon gebeure. Het kontrak wier geschreve en dör allebei geteikend. En kloar was Kees. Toe zèj de soldoat: “Nou heb ik ’t liefste, dat mien mar gin mins steurt, want ik heb mien dage, dat ’k eruut wil en zo. As mar gezörg wör, dat ’t ète en drinke op tied ien de kamer stee”. Da wier afgesproke. En ’t kwam ok ien orde.
Al gaauw zag de soldèt er bar uut en hé’j stonk ’n uur bove de wiend. De slotheer had drie flinke ongetrouwde dochters. En die ware natuurlijk né’jsgierig um te wete, wie die vremde kjel was ien die kamer. Toen ie ’s uutging, liepe ze’m stiekum achternoar. Mar hé’j was zo lillek en hé’j stonk zo, da ze gaauw terugginge. De anderhalf joar ware gaauw um. Opten dag, da ze um ware, liep de geweze soldoat te wandele ien ’t bos bé’j ’t kesteel. Dor kwam ’n vremde on. Die tikte ’m opte schouwer en zèj: “Vriend, de tied is um. Ik kom ’s kieke, hoe je ’t gemak het. O, ik zie ’t al, da gee wel, mar lekker ruke doej niet. Mar,...woar won je erges?” “Doar op ’t kesteel”. “En hej ’t doar goed?” “Ja, da gee bes, mar de minse doar meuge mien niet, umda ’k ’r zo verschrikkelijk uutzie en zo stink”. “Zo, zo”, zèj den duvel, “mar wie zitte d’r allemol opta kesteel?” “’n Heer, ’n bediende en drie ongetrouwde dochters”. “Zien die nog al knap?” “Jawel, ik zou d’r wel één van wille hemme. Mar ik bun zo vies, ze lusse me nie”. “Da’s nie erg, da kum wel goed”, zèj den duvel. “We gon terug nor ’t kesteel”. Den duvel belde on en de knech kwam kieke. Hé’j zag de deftige meneer - da wasten duvel - en de smerige kjel. Den duvel zej: “We willen graag de drie dochters van den heer spreken”. De knech was heel beleefd tège den duvel mar niet tègen de ouwe soldoat. De drie derns ware naturlijk né’jsgierig, en ‘toevallig’ al ien de burt. Den duvel zèj ze èrg vriendelijk goeien dag en vroeg, of ie ze ’s sprèke moch. Ja, dat was goed. Hé’j zèj tège de oudste dern heel deftig: “Zou u niet eens graag kennis willen maken met mijn kameraad? Zou ’t niet iets voor u zijn?” “Ba, zo’n vieze kerel”, zèj ze. “Eer ik daar mee begon, ging ik nog liever naar mijn kamer en schoot mezelf ’n kogel door de kop”. Toe vroeg de duvel ’t eigeste on de twedde dochter. Die zèj: “Ik sprong nog liever van bovenaf in de gracht en verdronk mezelf”. En toe vroeg ten duvel wer ’t eigeste on de jongste. Die zèj: “Ik zeg nog niet direct nee, want als de man schoongemaakt en opgeknapt is, zal ’t wel meevallen”. “Daar zullen we dan voor zorgen”, zèj den duvel. En ze ginge same nor de stad.
Doar wier de soldoat netjes schongemak en geknip en geschore. Toe kreeg ie nog fijne klere on en toe ginge ze same wer nor ’t kesteel. De drie derns ware al gaauw wer bé’j de haand. En den duvel vroeg on de oudste dochter wiezend opte nou fijn opgeknapte soldoat: “Zou dat niet iets voor u zijn”. De man kende ge nie mer terug. “Ja, ja”, zèj ze, “daar wil ik heel graag kennis mee maken. Dat is heel wat anders”. Toen zèj den duvel: “Maar ’t is dezelfde jonge man, die je voor een paar uur terug niet wou hebben”. Toe wier de dern zo nijdig opter eige, da ze nor h’r kamer ging en d’r eige ’n kogel dör de kop schoot. Bé’j de twedde liep ’t ok mis. Toe ze gewoar wier, da ze ’r tusse genome was, holde ze kwoad tot boven ien ’t kesteel, sprong ien ’t woater van de grach, en verdronk. Toe den duvel on de darde vroeg, wa zé’j er van doch, zèj ze: “Zie je wel. Ik had ’t wel goed. De veren maken de vogel en de kleren de man. Ik wil heel heel graag kennis met hem maken”. “Nou, dan kumt ’t wel in orde”, zèj den duvel tège de soldoat. “En wet je wel, dat ik gezeid het, dat ik ’t nie vör niks zou doen?” “Ja”, zèj de soldoat, “mar ge het nog niks”. “Jawel”, zèj den duvel, “ik het er twee en gé’j één”. En weg was ie.

SINSAG 0881 - Der Teufelsvertrag. Mann schliesst einen Vertrag mit dem Teufel, welcher ihm bei seiner Arbeit Hilfe leistet.    SINSAG 0881 - Der Teufelsvertrag. Mann schliesst einen Vertrag mit dem Teufel, welcher ihm bei seiner Arbeit Hilfe leistet.   

Als soldaat klaagt dat de duivel maar soldaat moet spelen, komt de duivel tevoorschijn en neemt zijn diensttijd over. In ruil moet de soldaat in die tijd zijn baard en haar laten groeien en zijn behoefte in zijn broek doen. Hij krijgt ook veel geld mee. In het kasteel waar hij een kamer huurt wonen drie ongetrouwde dochters die om zijn uiterlijk niets van hem moeten hebben. Nadat het contract om is komt de duivel, die hem belooft aan één van de dochters te helpen. De oudste twee blijven hem afwijzen om zijn verschijning, de jongste meent dat hij na een schoonmaak- en opknapbeurt anders zal zijn. Na de schoonmaak- en opknapbeurt zijn de twee oudsten van mening veranderd, maar als de duivel erop wijst dat het dezelfde man is schiet de ene zichzelf dood en de ander verdrinkt zich. De jongste stelt dat ze zich niet heeft vergist, en wil kennismaken met de soldaat. De duivel stelt dat hij het niet voor niets heeft gedaan, want hij heeft de twee oudste dochters.

M.H. Dinnissen: Volksverhalen uit Gendt. Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)

Kees    Kees   

2013-03-01 14:46:21