Hoofdtekst
Mien tante was ’n bitje ongelukkig. Ze kos nie zo bes lope. Ze ha wat on één voet. Durrum was ze nèjster geworre. Ze gieng duk uut nèje bé’j de minse. As ’t soaves duuster was, dan hiel voader hur op. Op ’n keer was ze ien ’n èrmeweeshuus on ’t nèje gewes. Toe ’t soaves tied was um nor huus te goan, gieng ze mar vas nor bute en doch: “Ik zal hier wel ekkes wachte op voader”. Mar die kwam nie zo gaauw. “Ik begin mar vas te lope”, zèj ze ien d’r eige. ’t Was bar donker wèr, want d’r hieng ’n dichte mot. Ze rakte van de weg af en kwam ien umgebouwd laand terech. Ze wis nie mer, woar ze was. Toe begos ze te bidde. Want ze was vroom. Ze doch: “Dör ’t bidde zal ik de weg wel terugviende”. Toe opins kwam ’r ’n lichje op ’r af. Da bleef vör hur stoan. Tante ston op en ’t lichje gieng vör hur uut, de weg op, tot thuus vör de deur. Toe was ’t lichje ienens weg. Ze gieng nor binne. Voader was thuus. Hé’j schrok ekkes en ston te kieke, datte djern allennig thuus kwam. Hé’j had ’r nie mer on gedoch um ze af te hoale.
Beschrijving
Vrouw die is verdwaald gaat bidden, waarna een lichtje verschijnt dat haar naar huis leidt.
Bron
M.H. Dinnissen: Volksverhalen uit Gendt. Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)
Commentaar
24 en 28 februari en 2 maart 1967
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21