Hoofdtekst
As ge vroeger ’n ontstèking had bijvoorbeeld on ’n vinger, dan leie ze d’r wel es ’n lelieblad of ’n trèjwègeblad [grote weegbree] op. En dan deje ze ’r ’n duukske um. Da mot heel goed geholpe hemme. Bé’j roos ien de mond, zette moeder kamillethee en die mosse we drinke. Of ’t hielp, weet ’k nie mer. Op ’n braandwond wier duk ’n plukske huier geleid, da van de kop geknip wier. Ik had mien haand es flink verbraand tège de kachel. De wond wou mar nie dich. Toe knipte grutmoeder ’n bitje huier van mien kop, lei ’t opte wond en deej ’r ’n lepke um as verbaand. ’t Het lang geduurd vur ’t bèter was.
Onderwerp
TM 4302 - Volksgeneeskunde 
TM 4302 - Volksgeneeskunde 
Beschrijving
Middelen tegen ontsteking, mondroos en brandwonden.
Bron
M.H. Dinnissen: Volksverhalen uit Gendt. Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21