GENDT360

Vroeger mos er snachs bé’j ’n dooie gewaakt worre. Da deje minse uut de burt of goeie kennissen of niet-noaste familie van den dooie. Altied met zien tweeë. Want allinnig dörfde da de meste minse nie.
’n Schoenmaker zèj altied, da hé’j da bes alleen dörfde. ’n Poar grappemakers zèje: “We motten ’m er es tussen neme. As één van ons zien eige dood hil en ien de kis got ligge sloape en dan smèrs wakker wordt, zulle we es zien, hoe ’t aflup”. Alles wier afgesproke en ok wie den dooie zou zien. Toe gingen ’r ’n poar nor de schoenmaker en zeje “die en die” is gestörve en zou gé’j vannach wille komme wake? Allinnig. “Da is bes”, zèj de schoenmaker. Hé’j kwam soaves opten afgesproke tied. Hé’j had zien lees en schoen meegebroch en ging schoen zitte verzoale. ’s Nachs verruurde den dooie zien eige. Da zag de schoenmaker. Hé’j nom den hamer en sloeg dormet “den dooie” vur de herses. En hé’j zèj: “Wie kapot is, mot kapot blieve”.

AT 1711* - A Wood-cutter does not Fear the Dead    AT 1711* - A Wood-cutter does not Fear the Dead   

ATU 1711* - The Brave Shoemaker    ATU 1711* - The Brave Shoemaker   

Grappenmakers willen waker bij een dode laten schrikken door één van hen in de doodkist te laten slapen. 's Nachts hoort de waker de dode verroeren en slaat hem dood.

M.H. Dinnissen: Volksverhalen uit Gendt. Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)

2013-03-01 14:46:21